Με το μέρος της

«Το Πάσχα ήταν η χειρότερη περίοδος από άποψη τροφής. Μας έδιναν τέσσερα μεγάλα κράκερ την ημέρα. Το πρωί τρώγαμε μία βραστή πατάτα και ένα βραστό αβγό, και το ίδιο ακριβώς το μεσημέρι και το βράδυ. Οταν τελείωσε η γιορτή, μας ζύγισαν και διαπιστώθηκε ότι ο καθένας μας είχε χάσει από δύο έως οκτώ κιλά. Μας ζύγιζαν κάθε δύο μήνες.

Οι κρατούμενοι που είχαν πέσει στα 30 ή στα 40 κιλά μεταφέρονταν σε ένα ειδικό δωμάτιο, όπου τους έδιναν λίγο περισσότερο φαγητό. Δεν ήταν, όμως, αρκετό για να αναπληρώσει όσα είχαν στερηθεί

ούτε για να αντιμετωπίσουν την εξάντληση. Είδα ανθρώπους να ζυγίζουν 35, 40, ακόμη και 45 κιλά. Οι φυλακές έχουν γίνει νεκροταφεία ζωντανών».

Αλί Σαμούντι, 59 χρόνων. Κρατήθηκε για 1 χρόνο.

«Καθώς ήμασταν ξαπλωμένες στο έδαφος, είχα τρομοκρατηθεί τόσο πολύ, που άρχισα να απαγγέλλω τη σαχάντα. Μία από τις δεσμοφύλακες μου είπε: “Προσευχήσου για την ζωή σου”. Μια κρατούμενη φοβήθηκε τόσο πολύ, που άρχισε να απαγγέλλει στίχους από το Κοράνι, και τότε της έβαλαν την κάννη ενός όπλου στο κεφάλι. Μας άφησαν ξαπλωμένες στο έδαφος περίπου μία ώρα. Μας φωτογράφιζαν και μας έβριζαν. Επειτα, ενώ εξακολουθούσαμε να είμαστε πεσμένες κάτω, πέταξαν άλλη μία χειροβομβίδα κρότου – λάμψης στα πόδια μας. Ο θόρυβος με τρομοκράτησε. Εξακολουθώ να φοβάμαι κάθε βράδυ».

Χίμπα Αλάουι, 38 ετών. Κρατήθηκε για 5,5 μήνες.

«Οταν βγαίνεις στην αυλή της φυλακής, υπάρχει μια αφίσα που αναφέρει τα δικαιώματα των κρατουμένων βάσει του διεθνούς δικαίου: “Εχετε δικαίωμα σε τροφή, νερό, φάρμακα” και ούτω καθεξής. Μερικές φορές οι κρατούμενοι γελούσαν και ρωτούσαν κάποιον φρουρό: “Πότε θα αρχίσετε να τα εφαρμόζετε όλα αυτά;”. Εκείνος απαντούσε: “Οταν το εγκρίνει ο Μπεν-Γκβιρ”. Αν λέγαμε σε έναν φρουρό ότι κάποιος κρατούμενος είναι πολύ άρρωστος, μας απαντούσε: “Ειδοποιήστε με όταν πεθάνει, για να τον βάλω σε μια μαύρη σακούλα”. Είδα ανθρώπους να χάνουν τις αισθήσεις τους από την έλλειψη τροφής, την εξάντληση, τις ασθένειες και τον πυρετό».

Σάμερ Χουγουάιρα, 45 χρόνων. Κρατήθηκε για 9 μήνες.

«Οι περισσότεροι κρατούμενοι φύλαγαν φαγητό για αυτό που αποκαλούσαμε “ημέρα χορτασμού”. Από τις εννέα φέτες ψωμί που έπαιρνες, έκρυβες, ας πούμε, τις τρεις. Συγκέντρωνες ψωμί μέχρι να μαζέψεις 30 ή 40 φέτες και μετά άρχιζες να ανταλλάσσεις τρόφιμα με άλλους κρατουμένους. Ενα αβγό άξιζε δύο φέτες ψωμί, το χούμους τρεις. Τα φύλαγες όλα για μια ημέρα που θα μπορούσες, για παράδειγμα, να έχεις πέντε ή έξι αβγά και ένα πιάτο ρύζι. Τότε έκανες ένα μεγάλο γεύμα, ώστε τουλάχιστον μία ημέρα την εβδομάδα να μπορείς να νιώσεις χορτάτος. Συνήθως το κάναμε τα Σάββατα και κάποιοι το αποκαλούσαν “Σαμπάτ σαλόμ”. Υπήρχε, όμως, ένας κίνδυνος: αν οι φρουροί έβρισκαν τα τρόφιμα σε κάποια έρευνα, τα πετούσαν».

Ραμπί Αμπού Ναΐμ, 35 χρόνων. Κρατήθηκε 9 μήνες.

«Εχω πέντε παιδιά. Για δύο εβδομάδες αφού αποφυλακίστηκα, δεν μου επέτρεπαν να τα πλησιάσω, γιατί προς το τέλος της κράτησής μου είχα κολλήσει ψώρα. Σε τρώει το δέρμα σου όλη τη νύχτα και δεν μπορείς να κοιμηθείς. Επειτα εμφανίζονται φουσκάλες σε όλο σου το σώμα. Οταν το ανέφερα στον γιατρό της φυλακής, μου είπε ότι δεν είχε τίποτα να μου δώσει: “Οταν πεθάνεις, θα σου δώσει ο Θεός αλοιφή”. Εκεί δεν σου δίνουν φάρμακα. Μερικές φορές, αν ζητήσεις φάρμακα, σε τιμωρούν σβήνοντας τα φώτα σε ολόκληρο το κελί. Περνάς όλη την ημέρα στο σκοτάδι».

Ρ. 43 χρόνων

Και οι πέντε Παλαιστίνιοι πρώην κρατούμενοι που μίλησαν στη «Haaretz» είναι κάτοικοι της Δυτικής Oχθης. Αποφυλακίστηκαν όλοι τους τελευταίους 18 μήνες. Και οι πέντε έχασαν από 15% έως 50% του σωματικού τους βάρους.

Oλοι υπέστησαν σοβαρούς ξυλοδαρμούς, όλοι μίλησαν για εξάπλωση ψώρας μεταξύ των κρατουμένων, σκληρές συλλογικές τιμωρίες, καθημερινές ταπεινώσεις και ένα διαρκές κλίμα τρόμου. Στους τρεις, τον βετεράνο δημοσιογράφο Αλί Σαμούντι, τον επίσης δημοσιογράφο Σάμερ Χουγουάιρα και τον ακτιβιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ραμπί Αμπού Ναΐμ, ο οποίος συνεργάζεται με ισραηλινούς ακτιβιστές για την προστασία των βοσκών από τη βία των εποίκων, δεν απαγγέλθηκαν ποτέ κατηγορίες.

Η Χίμπα Αλάουι φυλακίστηκε αφού επιχείρησε να εισέλθει δύο φορές χωρίς άδεια στο Ισραήλ προκειμένου να εργαστεί. Είναι μητέρα πέντε παιδιών. Εδώ και τρία χρόνια, συνόψισε η ισραηλινή εφημερίδα, οι ισραηλινές φυλακές όπου κρατούνται Παλαιστίνιοι λειτουργούν ως κέντρα βασανιστηρίων.

Τίποτα από αυτά, όμως, δεν συμβαίνει εν κρυπτώ. «Τα στοιχεία έχουν αναδειχθεί μέσα από έρευνες κορυφαίων διεθνών μέσων ενημέρωσης, εκθέσεις οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ισραηλινής κοινής γνώμης έχει παραμείνει αδιάφορο».

Η κάλπη το επιβεβαίωσε. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι η εφημερίδα «Haaretz» θα συνεχίσει να κατηγορείται από την ισραηλινή κυβέρνηση ότι «εκφράζει υποστήριξη προς τον εχθρό εν καιρώ πολέμου», ότι «δυσφημεί» το κράτος και τους εκπροσώπους του και ότι «πλήττει την εικόνα και τη θέση του Ισραήλ στον κόσμο». Και εμείς θα συνεχίσουμε να τη στηρίζουμε, με όποιον τρόπο μπορούμε.