Λεφτά υπάρχουν

Μεταξύ των πολλών άλλων που υποσχέθηκε από τη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Καραμήτρος ήταν και η μετακίνηση του «υπουργείου Νησιωτικής Πολιτικής στη Λέσβο». Εδώ εντοπίζονται δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι υπουργείο Νησιωτικής Πολιτικής δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.

Μήπως εννοεί ότι θα το διασπάσει σε δύο αυτόνομα υπουργεία; (Ξέρουν από διασπάσεις οι παλιοί συριζαίοι, δεν θα είναι δύσκολο…) Λογικά, ούτε αυτός θα ξέρει. (Και μήπως θα γίνει, ώστε

να έχει κάποια σημασία η ακρίβεια της διατύπωσης;) Το δεύτερο πρόβλημα είναι ακόμη σοβαρότερο από το πρώτο, γιατί τα κεντρικά γραφεία της Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής βρίσκονται ήδη στη Λέσβο από το 1985. Εκτός αν ο καπετάνιος της ΕΛΑΣ εννοεί ότι θα τα πάει στη Λέσβο, επειδή σήμερα είναι στη Μυτιλήνη! Δεν αποκλείεται να νομίζει ακόμη ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά νησιά. Μπορεί να άλλαξε το όνομά του, αλλά παραμένει ίδιος με τον Τσίπρα του παρελθόντος: πρόχειρος, αδιάβαστος, με κενά που χάσκουν και τα βλέπεις αμέσως.

Το θράσος του, λ.χ., παραμένει αμείωτο. Ο άνθρωπος ο οποίος πριν από 12 χρόνια παρουσίασε ένα τεράστιο ψέμα, που έμεινε στη γλώσσα ως το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», επιστρέφει στην ίδια πόλη, για να σερβίρει ένα ακόμη μεγαλύτερο ψεύδος. Το μόνο που αποτυπώνεται στο νέο πρόγραμμα είναι οι ψηφοθηρικές βλέψεις του. Οταν λ.χ. υπόσχεται από ένα πεντακοσάρικο τον μήνα (!) σε κάθε φοιτητή που σπουδάζει μακριά από την πόλη που κατοικεί, είναι πρόδηλο ότι προσπαθεί να εξασφαλίσει την ψήφο των νέων ψηφοφόρων, που συνήθως δεν ξέρουν πού παν τα τέσσερα.

Το μόνο εντυπωσιακό στην περίπτωση Καραμήτρου είναι το δυσανάλογο μέγεθος της επιρροής του, εν σχέσει με τη μηδαμινή αξία του. Το τοπίο της Αριστεράς σήμερα είναι κατειλημμένο από μικρά αντίγραφα του ΣΥΡΙΖΑ, με όλες τις αυταπάτες και τις αντιφάσεις του ιστορικού πρωτότυπου. Αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για το ΠΑΣΟΚ, δυστυχώς, το οποίο διαμαρτύρεται μάλιστα ότι ο Καραμήτρος έκανε copy-paste το 80% του δικού τους προγράμματος! Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ θα μοιράσει 9,5 δισεκατομμύρια, αλλά η ΕΛΑΣ το πρόλαβε και μοιράζει 13; Σιγά το θέμα! Ας τα κάνουν λοιπόν κι αυτοί 15 τα δισεκατομμύρια.

Σημασία δεν έχει καμία ο αριθμός των δισεκατομμυρίων, το επαναλαμβάνω, όσον αφορά τουλάχιστον εκείνους που καταλαβαίνουν τα στοιχειώδη. Αν συζητάμε στα σοβαρά τις υποσχέσεις του Αλέξη είναι σαν να πηγαίνουμε στο σινεμά και να πιστεύουμε ότι αυτά που βλέπουμε να διαδραματίζονται στην οθόνη συμβαίνουν πράγματι εκείνη την ώρα μπροστά μας και να αναρωτιόμαστε μετά το τέλος της ταινίας, πού πήγε, βρε παιδί μου, αυτός ο Τζορτζ Κλούνι, πού εξαφανίστηκε; Τόση ώρα τον είχαμε εδώ μπροστά μας και ήθελα να του πω κάτι… Το ίδιο είναι να παίρνει κάποιος στα σοβαρά τις εξαγγελίες αυτού του ανθρώπου.

Επιστρέφω όμως στο όντως αξιοσημείωτο, δηλαδή τη δυσανολογία αξίας και επίδρασης. Υποψιάζομαι ότι η επιδραστικότητά του οφείλεται στο γεγονός ότι ο Αλέξης Καραμήτρος απέδειξε ότι ακόμη και ένας άσχετος, χωρίς τα απαραίτητα προσόντα και τα γνωστικά εφόδια, μπορεί να γίνει πρωθυπουργός για πέντε χρόνια. Το επίτευγμά του ήταν ότι κατέβασε τον πήχη της ποιότητας στην πολιτική, την έκανε ευκολότερα προσβάσιμη στους γραφικούς. Αυτό ας του το αναγνωρίσουμε!

Ενδεικτικός της διάχυτης επίδρασης του Καραμήτρου στην Αριστερά ήταν ο σχολιασμός των εξαγγελιών από τον Νίκο «13-0» Παππά, ο οποίος παραπονέθηκε ότι δεν άκουσε τίποτα «για 13η σύνταξη και 13ο μισθό». Ειλικρινά το λέω, στην αρχή νόμισα ότι ο πρώην φίλος τον δουλεύει ψιλό γαζί για τη γενναιοδωρία της φαντασίας του. Ομως, όχι! Ο Παππάς το εννοούσε σοβαρά. Παραπονέθηκε μάλιστα ότι δεν άκουσε τίποτα για κρατικοποίηση της ΔΕΗ και των τραπεζών ή για τον μηδενισμό του ΦΠΑ στα τρόφιμα και τα φάρμακα. Φανταστείτε λοιπόν τι πρόκειται να ακούσουμε.

Προτείνω, λοιπόν, αφού τελειώσει η παρέλαση των πολιτικών από την Εκθεση και εμείς θα έχουμε συγκεντρώσει τις εξαγγελίες, να τις αθροίσουμε, αφαιρώντας εκείνες στις οποίες συμπίπτουν, ώστε να ξέρουμε πόσα δισεκατομμύρια επιπλέον θα χρειαζόμαστε κάθε χρόνο, 13, 15, 18; Καλό είναι να προετοιμαζόμαστε για ό,τι μας περιμένει, διότι υποτίθεται ότι, μετά τις εκλογές, όλοι αυτοί θα ενωθούν για να κυβερνήσουν τη χώρα.