«Σπάσε βρε παραμυθά»

Μπορεί να είναι και τυχαίο, μπορεί και όχι. Αλλά από χθες, εδώ στη Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκομαι, ένεκα τα εγκαίνια της ΔΕΘ, μου έχει «κολλήσει» στο μυαλό ένα τραγούδι του Χρηστάκη (λαϊκός τραγουδιστής που έκανε καριέρα στη δεκαετία του ’70 – το πραγματικό όνομά του ήταν Χρήστος Σπύρος) υπό τον τίτλο «Ο παραμυθάς». Το τραγούδι, σε στίχους του Φ. Μιχαλάτου και μουσική του Γ. Μουζάκη, κυκλοφόρησε το 1976, και έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Για να

μαθαίνουν λοιπόν οι νέοι, και να θυμούνται οι παλαιότεροι, μεταφέρω εδώ, μερικούς στίχους, και εσείς με τη σειρά σας αφιερώστε τους, όπου σας κάνει κέφι. Κανείς δεν πρόκειται να σας παρεξηγήσει, ούτε να… παρεξηγηθεί (ξέρουν αυτοί, γιατί):

«Σε βαρέθηκα και σπάσε

Και τα μου ‘πες σου ‘πα άσε

Ολο θα και θα και θα

Σπάσε βρε παραμυθά

Ως εδώ και μη παρέκει

Πάω να βρω καινούργιο στέκι

Δεν περνούν αυτά σ’ εμένα

Κι ούτε που μετράς, κομμένα».

Το στοίχημα του Βελλίδειου

Επανέρχομαι στα σημερινά, και στον λόγο για τον οποίο η πόλη έχει φορέσει τα καλά της: είναι τα εγκαίνια της 90ής ΔΕΘ, η οποία φέτος έχει ως τιμώμενη χώρα την Ιαπωνία, αλλά δεν είμαι σε θέση να ενημερώσω, αν τα παραδοσιακά «βρώμικα» που στήνονται πέριξ της πύλης της ΔΕΘ, με σουβλάκια και λουκάνικα και την τσίκνα τους να σπάει τις μύτες, θα αντικατασταθούν από τίποτε… σουσάδικα!

Μπορώ όμως μετά βεβαιότητος να αναφέρω, καθότι έχω συλλέξει σχετικές πληροφορίες, ότι σύμπας ο κομματικός μηχανισμός της ΝουΔου στη Βόρειο Ελλάδα έχει αποδυθεί από ημερών σε μια τιτάνια θα τη χαρακτηρίσω, προσπάθεια, να δημιουργήσει απόψε στο Βελλίδειο συνθήκες αποθέωσης του προέδρου Κυριάκου του Α’.

Η κακή, και ιδιαίτερα προβληματική εικόνα του κόμματος από τη… Λάρισα και πάνω, με ταυτόχρονη εντυπωσιακή άνοδο των ποσοστών της Ελληνικής Λύσης αλλά και του κόμματος Σαμαρά, που δεν το έχουμε δει ακόμη, έχει γίνει «το ανθρωπίνως δυνατόν» μου λένε, να ανατραπεί από την πανίσχυρη τηλεοπτική εικόνα. Και εξ αυτού του λόγου μπορώ με τη σειρά μου να προβλέψω, με μεγάλη βεβαιότητα, ότι το Βελλίδειο θα είναι «κατάμεστο», και οι εκδηλώσεις κατά το μάλλον ή ήττον, αποθεωτικές για τον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’.

Διεθνής Εκθεση κατ’ ευφημισμόν

Εδώ που τα λέμε, και κόσμο να μην μπορέσουν να φέρουν από τη Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές απόψε, αρκεί η παρουσία του «κράτους των Αθηνών», να καταστήσει τη μεγάλη αίθουσα του Βελλίδειου (χωρητικότητας περίπου 2.000 ατόμων) «κατάμεστη». Υπολογίζεται, όχι τώρα, σχεδόν πάντα, τα τελευταία 30 χρόνια συνέβαινε αυτό, ότι για τα εγκαίνια της ΔΕΘ μετακινούνται από την Αθήνα στην πόλη, περί τις 5.000 άτομα, που συνοδεύουν την κυβέρνηση, τους διοικητές των οργανισμών, των τραπεζών, των υπηρεσιών. Κι από κοντά, συγγενείς, φίλοι, υπηρετικό προσωπικό, αστυνομία, παρατρεχάμενοι κάθε λογής, «εφαψίες» της εξουσίας επίσης κάθε λογής και διαλογής, «λαμόγια» που αναζητούν ευκαιρίες, και φυσικά γκόμενες. Πολλές γκόμενες, για τις «ανάγκες» του «κράτους», που μετά τις επίσημες υποχρεώσεις, θέλει να ξεσκάσει, σαν σε 5ήμερη, σε κανένα καλό εστιατόριο, ένα μπαρ, και στα κρυφά, σε τίποτε μπουζούκια…

Το πανηγύρι για το οποίο ζει και αναπνέει η πόλη, για 10 ημέρες, όλο τον υπόλοιπο χρόνο, συνεχίζεται και θα συνεχίζεται αδιάλειπτα, όσο δεν αποφασίζει κάποια κυβέρνηση να δώσει ένα τέλος, καθώς επί της ουσίας, αυτή δεν είναι διεθνής έκθεση με την κλασική έννοια του όρου. Είναι περίπτερα που στήνουν υπουργεία και οργανισμοί, διανθισμένα πού και πού, έτσι για ποικιλία, από κανένα περίπτερο κάποιου μικρομεσαίου βιομήχανου ή επιχειρηματία, ο οποίος προσπαθεί να ξεκλέψει κάτι από επικοινωνία.

Μία τολμηρή απόφαση

Ακούγονται ίσως λίγο αιρετικά όλα αυτά, αλλά είναι η μόνη αλήθεια. Οπως αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή, κάποια κυβέρνηση θα πρέπει να αποφασίσει να μεταφέρει τη ΔΕΘ, από το κέντρο της πόλης, σε χώρο έξω από αυτή (νομίζω ότι επί Κ. Καραμανλή είχε δεσμευτεί μια έκταση στα δυτικά της Θεσσαλονίκης). Να μεταφερθεί, και να αποδοθεί όλη αυτή η έκταση στους κατοίκους της πόλης, για την κατασκευή ενός πάρκου το οποίο θα είναι πραγματικός πνεύμονας πρασίνου, σε ένα πολεοδομικό συγκρότημα το οποίο ασφυκτιά.

Θα το αποφασίσει κανείς;

«Το αφεντικό τρελάθηκε»

Περί των όσων είπε η προεδράρα Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, δεν έχω πολλά να πω. Τον παρακολούθησα φυσικά, αισθάνθηκα όπως και πολλοί άλλοι σαν να ζούσαμε ένα deja vu – ο άνθρωπος τίποτε δεν κατάλαβε στα 12 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε. «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», όπως είπαν πολλοί και διάφοροι, και δεν πρόκειται να διαφωνήσω μαζί τους, γιατί έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ο πρόεδρος «στο χιλιοστό» κινήθηκε στη λογική «τρελάθηκε τ’ αφεντικό και τα ‘βαλε όλα τζάμπα»! Μοίρασε, μοίρασε, μοίρασε, σαν να μην υπάρχει αύριο, και το ωραίο είναι ότι μοίραζε χρησιμοποιώντας πρώτο… πληθυντικό!!!

Σαν να ήταν ήδη πρωθυπουργός και να έκανε εξαγγελίες. Μπερδεύτηκε ο άνθρωπος. Αλλά θα μου πεις, εδώ μπέρδεψε εμάς, και νομίζαμε ότι ακούγαμε το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του 2015…

Καπνός στην πρώτη σειρά

Στην αίθουσα του Πόρτο Παλλάς, αν σχολιάστηκε κάτι περισσότερο από όλα τα άλλα, ήταν ασφαλώς η παρουσία στην πρώτη σειρά της εκπροσώπου Τύπου Θεώνης Κουφονικολάκου. Και δεν σχολιάστηκε ακριβώς για την κομψότητά της, που έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένη, αλλά για το γεγονός ότι δι’ αυτού του τρόπου διαψεύστηκαν οι υποβολιμαίες διαρροές που υπήρχαν μέσα από το κόμμα, ότι κάνει γκάφες ή ότι έχει αλαζονική συμπεριφορά ή ακόμη ακόμη ότι διαθέτει προνομιακές σχέσεις με ορισμένους δημοσιογράφους της αρεσκείας της, κι όχι με άλλους. Χτυπήματα κάτω από τη μέση είχαν εκτιμηθεί – και σωστά – αυτά, και το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη η ταξιθεσία την τοποθέτησε στην πρώτη σειρά, αποδεικνύει ότι όντως εκεί που υπήρχε καπνός, υπήρχε και φωτιά.

Τώρα βέβαια, γιατί δεν της ανατέθηκε και η παρουσίαση, η προσφώνηση του προέδρου Τσίπρα, αυτό δεν έχει παρασκήνιο βέβαια, έχει όμως έναν σοβαρό τακτικό ελιγμό, εκ μέρους του προέδρου Τσίπρα, με… γηπεδική στόχευση!..

Πάσα στους «παοκτσήδες»

Προσέξτε τώρα, τι έκανε ο πονηρός. Ανέθεσε την προσφώνησή του στη γιατρό Κυβέλη Μάρδα, κόρη του Δημήτρη Μάρδα, του αναπληρωτή υπουργού των Οικονομικών, επί των ημερών της διακυβέρνησής του. Η επιλογή εξαιρετική από σκηνική άποψη, καθότι η κομψή κυρία Μάρδα, και τα «είπε» μια χαρά, και δεν εμφάνισε και κανένα άγχος προσφωνώντας τον πρόεδρο Τσίπρα. Πού είναι το μυστικό; Οτι η κυρία Μάρδα, είναι κυρία Πέλκα, κυρία Δημήτρη Πέλκα για την ακρίβεια, σύζυγος του φυσικού πλέον ηγέτη της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ!

Υποθέτω ότι δεν χρειάζεστε περαιτέρω εξηγήσεις. Η επιλογή στόχευε τους «παοκτσήδες», που είναι η πολυπληθέστερη ομάδα οπαδών της Θεσσαλονίκης.

Ολα μετρημένα, κι όλα ζυγισμένα, αλλά η βελόνα δεν λέει να ξεκολλήσει πάνω από το 15%…

«Το ημερολόγιο του τρόμου»

Για να αντιληφθείτε επίσης ότι ο πρόεδρος είναι μεγάλη… «γάτα» και μπορεί να ανταγωνίζεται ακόμη και τον Ιωάννη Μελισσανίδη (τον θυμάστε φαντάζομαι τον Ιωάννη) στις φιγούρες στον αέρα και επί του εδάφους, θα αναφέρω και το εξής: ο Δημήτρης Μάρδας, μπαμπάς της κυρίας Κυβέλης, φρικαρισμένος όπως ήταν από την υπουργική του θητεία στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα, κάθισε και έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «2015: το ημερολόγιο του τρόμου»! Οπου μπορεί να μη στρεφόταν προσωπικά κατά του Τσίπρα, περνούσε όμως γενεές δεκατέσσερις το μοντέλο διακυβέρνησης, ασκώντας έντονη κριτική στις πολιτικές επιλογές, τις αυταπάτες και τη διαχειριστική ανεπάρκεια της τότε κυβέρνησης. «Θανατερές» ήταν οι αναφορές του στην ερασιτεχνική προσέγγιση με την οποία αντιμετωπίστηκε η οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Ασε δε που χρέωσε στον αρχηγό Τσίπρα τη βασική ευθύνη για τα όσα έγιναν κατά τη διαπραγμάτευση του α’ εξαμήνου του 2015, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο, άφησε αρνητικό πρόσημο, κόστισε δισεκατομμύρια στην οικονομία και οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls!