Κύριε, όχι μ’ αυτούς

Μπήκε ο Σεπτέμβριος και, όπως και πριν από πολλούς μήνες, συνεχίζω Σαμαρά να ακούω και Σαμαρά να μη βλέπω. Διάβασα, βέβαια, τη δήλωση που έκανε τις προάλλες ο Νίκος Τσιούτσιας, διευθυντής του γραφείου του: «Το κόμμα του κ. Μητσοτάκη είναι το παλιό σημιτικό ΠΑΣΟΚ, ολίγον παλιό ΛΑΟΣ». Ωραία, προκλητική δήλωση, ό,τι πρέπει για τηλεοπτικές κορώνες, αλλά χωρίς ουσία.

Γιατί χωρίς

ουσία; Οχι μόνο επειδή ο Σαμαράς συνεργάστηκε άψογα, όπως έχει δηλώσει ο Βαγγέλης Βενιζέλος, με το ΠΑΣΟΚ, το διάστημα της δικής του πρωθυπουργίας, χωρίς τότε να του βρωμάνε οι πασόκοι (είχαν, μάλιστα, μια χαρά μοιράσει το κράτος με τους πασόκους και τους δημαρίτες, με τον τρόπο του 4-2-1). Ούτε μόνο επειδή τους πολιτευτές του Καρατζαφέρη ο ίδιος τους είχε νωρίτερα επαναπατρίσει στο κόμμα της Δεξιάς, ως ακραιφνείς μνημονιακούς, ως πολιτικούς δηλαδή που (ιδίως ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης) έβαλαν πλάτη αρχικά στη μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου, να πετύχουν οι μνημονιακοί στόχοι της χώρας.

Αν όντως ο Νίκος Τσιούτσιας εκφράζει τον Σαμαρά, κάνει ότι δεν κατανοεί ακόμα ένα πράγμα. Οτι η χώρα, όπως και ο κόσμος όλος, έχουν αλλάξει πολύ. Η χώρα κινδύνεψε από τον Αλέξη Τσίπρα, τον πολιτικό που κέρδισε τις εκλογές από τον Αντώνη Σαμαρά – μάλιστα, μετά το παρ’ ολίγον καταστροφικό δημοψήφισμα, ο Σαμαράς δεν κατάφερε να ηγηθεί του «Ναι», γι’ αυτό άλλωστε και παραιτήθηκε – χωρίς μάλιστα επί της ουσίας να έχει φροντίσει για αξιόπιστη συνέχεια.

Είτε το θέλει είτε όχι, την προοπτική την έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης – ο οποίος εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ με τις ψήφους, όχι μόνο των κομματικών αλλά και πολλών απ’ όσους είχαν βρεθεί στο κίνημα «Μένουμε Ευρώπη». Η ΝΔ που αρχικά ανέτρεψε και στη συνέχεια, σε όλες τις αναμετρήσεις, συνέθλιψε τον Τσίπρα κυβέρνησε ακριβώς έχοντας την υποχρέωση να συμπεριλάβει στα κυβερνητικά σχήματα πρόσωπα που εκπροσωπούνταν σε αυτή την τάση. Και για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και σήμερα, τα πρόσωπα αυτά κατά κύριο λόγο κάνουν τη διαφορά, πολεμώντας το πελατειακό κράτος και εργαζόμενοι για τις μεταρρυθμίσεις.

Είναι τα πρόσωπα που, επιπλέον, παρεμβαίνουν στις δημόσιες αναμετρήσεις, δίνοντας τον τόνο στις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ο Φλωρίδης, η Μενδώνη, ο Χρυσοχοΐδης αλλά κι ο Πιερρακάκης (και στη Βουλή ο Καιρίδης) δεν είναι πρόσωπα που θα μπορούσε να τα πει κανείς τυπικούς δεξιούς – αλλά αυτά τα πρόσωπα κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Φυσικά, οι εκ του ΛΑΟΣ προερχόμενοι συνεχίζουν να δίνουν τον τόνο στα πράγματα, ενώ προσωπικότητες όπως ο Παπασταύρου, η Κεραμέως αλλά κι ο Κυρανάκης, που προέρχονται από το κόμμα, δεν είναι τυπικοί νεοδημοκράτες – και με τον τρόπο τους κυβερνούν, όχι μόνο με συναινέσεις αλλά και με ρήξεις.

Με έναν τρόπο, δηλαδή, ακολουθούν τις προσωπικότητες στις οποίες είχε στηριχθεί στις κυβερνήσεις του και ο Σαμαράς: Στουρνάρα, Χρυσοχοΐδη, αλλά και Μανιάτη, Χριστοφιλοπούλου, Παντελή Καψή, και βέβαια στην αρχή τον αξέχαστο καθηγητή Αντώνη Μανιτάκη. Κι είναι λογικό. Είναι πρόσωπα που έχουν φάει την πολιτική με το κουτάλι.

Με ποιους να πάει ο Μητσοτάκης; Με τους διάφορους κομματικούς, που απλώς προσκολλώνται στο κράτος; Ή με τον Νίκο τον Νικολόπουλο, τον Καμπόσο, τον Τζαβάρα και τον κόκκινο Πάνο, με τους οποίους σχεδιάζει να πορευτεί ο Σαμαράς;

Αν ήταν σε τέτοια ανάγκη, πιστεύω ότι θα είχε ήδη πει: «Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου».

Το χάλι του δημόσιου χώρου

Πολλά ήταν τα μηνύματα, ουσιαστικά αγανάκτησης και απελπισίας, μετά τη χθεσινή δημοσίευση της παρέμβασής μου για το χάλι της Αθήνας. Δημοσιεύω μερικά, ανωνύμως, μήπως και μερικοί καταλάβουν ότι όσα κάνουν, και κυρίως όσα δεν κάνουν, δεν περνούν απαρατήρητα από τους ψηφοφόρους. Δημοσιεύω τρία μηνύματα, που κάνουν λόγο, όχι μόνο για τον δήμαρχο Αθηναίων αλλά και για άλλους υπεύθυνους για το χάλι του δημόσιου χώρου.

Το πρώτο: «Τέτοια εγκατάλειψη, τέτοια αδιαφορία για τον δημόσιο χώρο, πρώτη φορά βλέπω. Και δεν είναι μόνο η δημοτική αρχή που αδιαφορεί πλήρως. Είναι και η Περιφέρεια Αττικής που δεν κάνει τίποτα. Ακόμα και η πεζογέφυρα του Καλατράβα στην Κατεχάκη είναι βανδαλισμένη και δεν λειτουργούν τα ασανσέρ εδώ και χρόνια». Ακριβέστατο.

Το δεύτερο μήνυμα: «Αχ και να ήταν μονάχα ο Δήμος Αθηναίων… Δυστυχώς είναι όλοι».

Και το τρίτο μήνυμα: «Δεν αντέχω αυτό το χάλι με τις γλαστρούλες από την καρότσα του Ντάτσουν και τις μπογιές, που κάθε τρεις και λίγο, όπως οι ίδιοι διαφημίζουν σε βιντεάκια, πάνε και τις ανανεώνουν ανενόχλητοι. Πάλι καλά που η “ατρόμητη” κυβέρνηση, πριν από ένα χρόνο, ψήφισε και νόμο για τον Αγνωστο Στρατιώτη».