Κωλοτούμπα

Η μεταστροφή του Αντι Μπέρναμ στο ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα ήταν αναμενόμενη, αφού ως πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου είναι υποχρεωμένος να εκπροσωπεί τις επίσημες θέσεις της χώρας του. Εκείνο που την κάνει γελοία όμως και την υποβιβάζει στο επίπεδο της κωλοτούμπας είναι ο απόλυτος τόνος της θέσης που είχε στο παρελθόν και εγκατέλειψε: «Στείλτε τα πίσω, άνευ όρων», ήταν η πιο πρόσφατη δημοσίευσή του στα σόσιαλ για τα Γλυπτά. Ούτε «να δούμε» ούτε «ναι μεν αλλά».

Πίσω τώρα, όπως είναι! Δηλαδή, τα συσκευάζουμε σωστά, τα βάζουμε σε μια ειδική πτήση και κάνουμε κι ένα τηλεφώνημα

στη Λίνα Μενδώνη, για να τα παραλάβει στο αεροδρόμιο. Τόσο απλό ήταν το θέμα των Γλυπτών που ο Ελγιν πριόνισε από το αέτωμα του Παρθενώνα, τότε που ο Μπέρναμ ήταν δήμαρχος του Μάντσεστερ. Γι’ αυτό είναι γελοίο τώρα να πετάει το μπαλάκι στο Βρετανικό Μουσείο: «Τελικά, είναι θέμα του Μουσείου, έτσι δεν είναι;». Τελικά; Αναρωτιέται λες και πρόκειται για πρόσφατη διαπίστωση. Από το 1963, όταν η Βουλή ψήφισε τον σχετικό νόμο, είναι θέμα του Μουσείου! Τώρα το κατάλαβε αυτός; Ας του πει κάποιος, λοιπόν, ότι ως πρωθυπουργός μπορεί να φέρει ένα νέο νόμο, που θα αναιρεί τις απαγορεύσεις του παλαιού. Εχει τη δυνατότητα, αν θέλει, όπως και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να το κάνει.

Για όσους εκπλήσσονται από την έλλειψη σοβαρότητας του Μπέρναμ, χρήσιμο είναι να θυμηθούμε την παρέλαση των πιο απίθανων προσωπικοτήτων από τη θέση του πρωθυπουργού: Μπόρις Τζόνσον, Λιζ Τρας, Ρίσι Σούνακ, Κιρ Στάρμερ. Με τέτοιο λαμπρό προηγούμενο, γιατί να μας κάνει εντύπωση ο Μπέρναμ; Δεν είναι φανερό ότι οι λεγόμενοι πρωθυπουργήσιμοι έχουν προ πολλού εξαντληθεί; Χρειάστηκε να κατέβουν στο επίπεδο των δημάρχων για να βρουν τον υποτιθέμενο χαρισματικό για να του δώσουν το τιμόνι. Παραιτήθηκε βολικός βουλευτής, προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα ο Μπέρναμ και να εκλεγεί στη Βουλή των Κοινοτήτων, ώστε κατόπιν η κοινοβουλευτική ομάδα να τον χρίσει (ουσιαστικά περί χρίσματος επρόκειτο) πρωθυπουργό. Καθαρή θέση στην πολιτική δεν έχει, ούτε και είχε ποτέ. Ηταν πάντοτε με την εκάστοτε ηγεσία, από τον Μπλερ και τον Μπράουν μέχρι τον Μίλιμπαντ και τον Κόρμπιν. Για να παραφράσουμε λοιπόν τον Γκράουτσο, τον μέγιστο  των θεωρητικών του Μαρξισμού: «Αυτές είναι οι απόψεις μου, αλλά αν ο αρχηγός έχει διαφορετικές, έχω και από αυτές». Τώρα όμως είναι πια αρχηγός. Πρέπει να αποκτήσει τις δικές του.

Η δημοτικότητα του Μπέρναμ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον αριστοτεχνικό χειρισμό εκ μέρους του των σόσιαλ. Εκεί η παρουσία του είναι διαρκής, σε σημείο ώστε να τον αποκαλούν ήδη «πρωθυπουργό του TikTok». Και πράγματι, πέντε εβδομάδες αφότου ανέλαβε τα πρωθυπουργικά καθήκοντα, ο Μπέρναμ ακόμη αιωρείται στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ των σόσιαλ και της πολιτικής. Ακόμη δεν ξέρει πώς να σταθεί και να μιλήσει ως πρωθυπουργός ούτε καν πώς να ντυθεί. Ορισμένες φορές συμπεριφέρεται σαν να έχει εκλεγεί δήμαρχος όλης της Βρετανίας και όχι πρωθυπουργός. Τα όριά του αποκαλύφθηκαν στη μόνη πολιτική συνέντευξη που έδωσε ως τώρα, στο BBC. Στο ερώτημα πώς θα αντιμετώπιζε τον πρόεδρο Τραμπ σε μια ενδεχόμενη συνάντηση μαζί του, εκείνος τα μπέρδεψε τελείως. Αφού ανακάτεψε μια σειρά από ημιτελείς προτάσεις, που μόνο την αμηχανία του πρόδιδαν, κατέληξε με τη δήλωση ότι δεν θα έκανε κάτι που θα δυσαρεστούσε τους ψηφοφόρους του! Η ερώτηση δεν ήταν δύσκολη ούτε παγίδα· αντιθέτως, ήταν πάσα για σίγουρο γκολ, διότι η σταθερή απάντηση, για τον εκάστοτε πρωθυπουργό της Βρετανίας, είναι η επίκληση της ειδικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μπέρναμ, αντί να απαγγείλει το καθιερωμένο ποίημα, τα έκανε σαλάτα. Πώς θα τα βγάλει πέρα με την ώρα του πρωθυπουργού, περιμένω να δω. Οσο για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, δεν νομίζω ότι θα προλάβει να ασχοληθεί ξανά…

ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΙΣΛΑΝΔΩΝ

Με 52,5%, έναντι 47,5%, οι Ισλανδοί απέρριψαν την προοπτική των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η πλειοψηφία τους, έστω και κατά μόλις 2,5%, κρίνει ότι είναι μια χαρά όπως είναι, δεν θέλουν μπλεξίματα και υποχρεώσεις με χώρες εξωτικές. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, όπως και εκείνο του Brexit προ δεκαετίας, δείχνει το πρόβλημα των δημοψηφισμάτων: όταν η διαφορά είναι μεγάλη, μπορείς να πεις ότι κρίνουν το ζήτημα· όταν όμως η διαφορά είναι ισχνή, διχάζουν.

Αυτό το κακό έχουν τα δημοψηφίσματα.