Κανονικοποίηση της βίας

Τα επεισόδια κατά του υπουργού Υγείας, Αδωνη Γεωργιάδη, στο νοσοκομείο Νίκαιας δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Η βία και μόνο κατά της ύπαρξης ενός πολιτικού που οι αντίπαλοί του δεν συμπαθούν, εκτός του ότι ξαναβάζει στο πολιτικό παιχνίδι τη σχετικοποίηση του σεβασμού της προσωπικότητας αλλά και της ανθρώπινης ζωής, είναι γενικότερα αποσταθεροποιητική, επειδή επαναφέρει στην πολιτική ζωή ένα πνεύμα εμφυλίου – ένα πνεύμα που, μετά το δημοψήφισμα του 2015, είχε κατευναστεί:

Γι’ αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα η επιστροφή σε συνθήκες οιονεί εμφυλίου στην καθημερινότητα. Και γι’ αυτό εκείνοι που πρωτοστάτησαν στα βίαια επεισόδια κατά του υπουργού και όσοι τα σχετικοποίησαν, όσοι δεν τα καταδίκασαν ρητά και, βέβαια, όσοι σιώπησαν συμβάλλουν αποφασιστικά στην κανονικοποίηση της βίας. Στη γενίκευση μιας πεποίθησης ότι η βία είναι ένα θεμιτό μέσο, ίδιο με όλα τα άλλα, για την επίτευξη των πολιτικών μας στόχων.

Αν βεβαίως θέλεις να δικαιολογήσεις μια συμπεριφορά, βρίσκεις τρόπο. Τα φορτώνεις, π.χ., στον υπουργό, επειδή τον συνόδευαν αστυνομικοί ή επειδή τον έχει πιάσει η κάμερα να χαιρετά αστυνομικούς. Αλλά δεν κατάλαβα τι το μεμπτό στο να χαιρετά ένας υπουργός (όχι ο Αδωνις Γεωργιάδης, οποιοσδήποτε υπουργός) αστυνομικούς ή να συνοδεύεται από αστυνομικούς. Μήπως τους πολιτικούς της Αριστεράς δεν τους συνοδεύουν αστυνομικοί;

Οι κυβερνήσεις Τσίπρα δεν χρησιμοποιούσαν την Αστυνομία για να καταστείλουν αντιδράσεις; Αστυνομικοί δεν έφραζαν την Ηρώδου του Αττικού για να κοιμάται ήσυχος ο αρχηγός;

Η εκ νέου αμφισβήτηση του ρόλου της Αστυνομίας στη διαφύλαξη της τάξης είναι συστατικό της προσπάθειας εκ νέου κανονικοποίησης της βίας. Είναι πρακτικές της κομμουνιστογενούς Αριστεράς, συστατικό του δήθεν αντιεξουσιαστικού τους οράματος (μέχρι να πάρουν την εξουσία).

Η αποδοχή αυτής της λογικής από το ΠΑΣΟΚ, όμως, είναι απαράδεκτη. Γι’ αυτό δεν αρκεί πλέον μία τυπική καταδίκη τέτοιων γεγονότων. Είναι επείγον να καταγγελθούν και να απομονωθούν πολιτικά όλοι εκείνοι που «νομιμοποιούν» τέτοια φαινόμενα διά της αποκαλούμενης αλληλέγγυας σιωπής. Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και θα έπρεπε, στο εξής, να αποτελεί το βασικότερο κριτήριο για την απόδοση πολιτικών ταυτοτήτων και σύναψης πολιτικών συμμαχιών. Τα ξαναζήσαμε όλα αυτά με τον χρυσαυγιτισμό την εποχή της χρεοκοπίας (υποτίθεται ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα επιτρέπει σύνθετες σκέψεις) αλλά και με τα «προοδευτικά» λιντσαρίσματα πολιτικών αντιπάλων στις πλατείες.

Σήμερα, δυστυχώς, η επιστροφή στη βία φαίνεται ότι συνιστά στρατηγική επιλογή για πολλούς στην κατακερματισμένη αντιπολίτευση, που επαναριζοσπαστικοποιείται ραγδαία όσο απομακρύνεται η εκ νέου επιστροφή της στην εξουσία ή, έστω, στη νομή μέρους της. Θεωρούν άραγε όλοι αυτοί ότι η πολιτική βία είναι θεμιτό κομμάτι της πολιτικής τους στρατηγικής περί ριζοσπαστικότητας;

Είναι απαραίτητο να δηλώσουν ποια είναι η σχέση, γι’ αυτούς, ανάμεσα στον αριστερό ριζοσπαστισμό που προωθούν και τη βία – και νομίζω ότι πρέπει να προκαλούνται να απαντήσουν. Αποδέχονται τη βία «ρεαλιστικά» ή την υποβαθμίζουν ως παρεμπίπτον θέμα;

Υπάρχουν κάποιοι που την καταδικάζουν επί της ουσίας; Αν όντως κάποιοι την καταδικάζουν, που μάλλον αμφιβάλλω, οφείλουν δημοσίως όχι να απολογηθούν αλλά να ξεκόψουν εμπράκτως από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις που προωθούν τέτοιες πρακτικές. Είναι δημοκρατική τους υποχρέωση.