Κάλπες αντοχής

Τώρα που οι εθνικές κάλπες προσδιορίζονται για την άνοιξη του 2027, έχουν τον χαρακτήρα ενός μαραθωνίου και όχι μιας ταχείας κούρσας. Θα ήταν πολύ διαφορετικό να είχαμε πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Σε μια τέτοια περίπτωση πιθανώς θα προκρίνονταν τα κόμματα διαμαρτυρίας· εκείνα που απλώς θα επένδυαν σε έναν αυτονόητο και δικαιολογημένο θυμό των πολιτών. Ακόμα και πολιτικοί φορείς μιας μονοπρόσωπης ή και μονοθεματικής ατζέντας.

Τώρα είναι αλλιώς αν υποθέσουμε ότι οι κάλπες

θα στηθούν εκεί περί την άνοιξη του 2027, Απρίλιο ή Μάιο. Θα πρέπει τότε να έχουμε στον νου μας ότι μεσολαβούν τουλάχιστον τα εξής: από το σχέδιο του προϋπολογισμού για το έτος του 2027 μέχρι την εφαρμογή των μέτρων της κυβέρνησης έως και την προπαρασκευή της ανάληψης της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τη χώρα μας· μέσα σε αυτό το περιβάλλον και σε συγκερασμό με τα διεθνή και γεωπολιτικά γεγονότα.

Το ένα είναι η όξυνση των σχέσεών μας με την Τουρκία για τα θέματα του καλωδίου· και ευρύτερα οι δύο συνεχιζόμενοι πόλεμοι σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Σε αυτό το φόντο θα δοκιμαστούν και θα αναμετρηθούν οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις. Θα είναι – θεωρούμε – εκλογές αντοχής. Και αυτό, αφού η πειθώ γύρω από μια καλύτερη και σοβαρότερη ανάταξη της καθημερινότητας των εργαζομένων, τα προγράμματα και τα συνολικά σχέδια για τη χώρα, στρατηγικά θα επιλεχθούν ή θα αποδοκιμαστούν. Νέα στοιχεία αυτής της μάχης θα είναι πως η διαμαρτυρία θα συνυπάρχει με τη διέξοδο κυβερνητικής λύσης. Αυτό συνεπάγεται δύο κάλπες.

Αν είναι η ΝΔ πρώτη, θα πιέσει το ΠΑΣΟΚ ή και την Ελληνική Λύση. Κλειδί θα είναι η συμπεριφορά της ελληνικής Περιφέρειας. Οι θυμωμένοι αγρότες και κτηνοτρόφοι θα είναι καθοριστικοί για την απώλεια ή μη της αυτοδυναμίας της ΝΔ. Κλειδί επίσης θα είναι και οι αναποφάσιστοι που κατανέμονται πλειοψηφικά σε Δεξιά και Κεντροδεξιά, αλλά δεν δείχνουν πρόθεση να πηγαίνουν για ψήφο. Θα μπορέσει επίσης η Κεντροαριστερά να μαζέψει όσους από το 2015 δεν πήγαν για να ψηφίσουν; Τα σχέδια των κομμάτων θα επανέρχονται στη συζήτηση, όπως και τα πρόσωπα. Εδώ θα δοκιμαστεί το «σταθερότητα ή χάος» του Κυριάκου Μητσοτάκη επίσης. Κι αυτό αφού δεν εξελίσσεται σε πειστικό επιχείρημα, αν συνεχιστεί να μην αντιμετωπίζεται το κρισιμότερο πρόβλημα όλων: η ακρίβεια και η αγοραστική δύναμη του μέσου σπιτιού.

Ανθεκτικοί πολιτικοί χώροι θα είναι όσοι, εκτός του ολιστικού τους τρόπου, θα έχουν και ειδικότερες προτάσεις πάνω σε ένα ρεαλιστικό έδαφος. Σε συνδυασμό με αυτό θα μετρηθεί κάτι ακόμη: η ηθική. Τα θέματα πολιτικής διαφθοράς πλέον ιεραρχούνται ψηλά από τους πολίτες και παρά το γενικευμένο φαινόμενο μιας καλπάζουσας ενδιάμεσης, σε κοινωνικά χαμηλά στρώματα, μικροδιαφθοράς. Εδώ εντάσσεται προφανώς ο ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και ζητήματα, όπως οι εντάξεις στο Ταμείο Ανάκαμψης, τα ελλείμματα στη Δικαιοσύνη και άλλα. Μένει επίσης να δούμε αν ένα νέο εκλογικό κοινό θα προσέλθει στις κάλπες, ακόμη και μεταβάλλοντας τις ανθρωπογεωγραφίες των κομμάτων και των επιδόσεών τους· οι νέοι που μονίμως τα κόμματα ψάχνουν, οι νέοι που βλέπουν την πολιτική από σύγχρονα διαθλαστικά γυαλιά ή αποσπασματικά μέσω της νέας οριστικής ψηφιακότητας. Θα πάνε ή θα αθροιστούν στην αποχή; Κάλπες ερωτημάτων και σίγουρα αντοχής.

Keywords
Τυχαία Θέματα