Η ράχη των νησιών

Αν ταξιδέψετε στη Σαντορίνη, προτιμήστε το αεροπλάνο. Πρωινή πτήση. Με ελικοφόρο που πετάει χαμηλά. Επιλέξτε θέση δίπλα σε παράθυρο. Παρατηρήστε τη ράχη των νησιών. Οταν φτάσετε πάνω από τη Σαντορίνη, θα καταλάβετε γιατί το περίφημο «νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο» για τον τουρισμό είναι το καινούργιο ανέκδοτο στα σοκάκια της καλντέρας. Το νησί σκεπάζεται με λευκή κουβέρτα. Ακόμα και δίπλα στον διάδρομο προσγείωσης στέκει υψωμένο ένα γιαπί, το οποίο δεν μπορώ να φανταστώ για ποια χρήση προορίζεται. Θα πείτε

ότι με το νέο Χωροταξικό όλα αυτά θα σταματήσουν. Μην είστε αφελείς. Οι προνοητικοί πρόλαβαν και έβγαλαν τις άδειες. Αλλά και όσοι δεν τα κατάφεραν, θα βρουν την άκρη τους. Του χρόνου τα κτίρια θα είναι περισσότερα. Αν κοιτάξουμε δε και προς την, τρύπια σαν κεφαλοτύρι, καλντέρα, θα πάμε σε σενάρια τρόμου που δεν ταιριάζουν στην αρχή του καλοκαιριού.

Ασφαλώς συμβαίνει και αλλού. Στη Μήλο. Στη Μύκονο. Σε όποιο κυκλαδονήσι έχει γόνιμο έδαφος για να φυτέψεις λεφτόδεντρο. Και πέρα από την επιτηδευμένη αδράνεια του κράτους με εντυπωσιάζει κάτι ακόμα. Η παθητικότητα με την οποία οι κάτοικοι αυτών των νησιών δέχονται τον βιασμό του τόπου τους. Εξ όσων θυμάμαι, η πιο θεαματική κινητοποίηση που έκαναν, σε ορισμένα νησιά, ήταν το «Κίνημα της Πετσέτας» που αγκαλιάστηκε με θέρμη από την κοινή γνώμη. Κυνηγούσαν τις ξαπλώστρες. Ναι, η κοινωνία των πολιτών δεν έχει τη θεσμική ισχύ να σταματήσει τον ξενοδόχο. Αλλά, διαχρονικά, επιμολύνθηκε με το μικρόβιο του εκμαυλισμού. Επεσαν λεφτά στα νησιά. Και όταν η άγονη πλαγιά που πήρες από τον παππού σου βρέθηκε να αξίζει είπες «ας πάει το παλιάμπελο». Στη δε Σαντορίνη το εκστόμισαν κατά κυριολεξία με την αποξήλωση αμπελώνων υπέρ της τουριστικής ανάπτυξης. Ανθρώπινο είναι. Τα νησιά είναι θύματα μίας χρόνιας αρπαχτής με τη συνέργεια του κράτους και τη σιωπηρή, πλην όμως κερδοφόρα, συναίνεση των κατοίκων τους. Τώρα μας λένε ότι μπαίνουν αυστηροί όροι και κανόνες. Ναι, γιατί έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Για να το πω πιο ωμά, έφτασαν οι βόθροι στα όρια της υπερχείλισης. Και τα φορτηγά που κάνουν εκκενώσεις συνωστίζονται στους στενούς δρόμους.

Μαύρο ριχτό και κουκούλα

«Ο θεριστής έρχεται». Το είπε ο Αλέξης Τσίπρας αναφερόμενος στον εαυτό του. Υποθέτω, θα του αρέσει η εικόνα που συνειρμικά σχηματίζει η έκφραση. Ο Αλέξης με το μαύρο το ριχτό με την κουκούλα και ένα δρεπάνι στο χέρι. Μόνο που, ακούγοντας την ομιλία, βρέθηκα μπροστά σε ένα παράδοξο. Υπήρχαν σημεία που θα μπορούσε να παίξει με playback αποσπάσματα από αντίστοιχες παρεμβάσεις του το 2014. Αντε, το πολύ να αφαιρέσεις την ανθρωπιστική κρίση και τις αγορές που θα χορεύουν, ενώ η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα μαζεύονται στη γωνιά τους. Ολα τα υπόλοιπα μοιάζουν τόσο, ώστε είναι να κλαις τα λεφτά που διατέθηκαν για το rebranding. Ο Τσίπρας ξεκίνησε να πάει προς το Κέντρο, ξαναγύρισε στην Αριστερά και υπόσχεται φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων. Α, και να φύγει ο Μητσοτάκης. Μόνο που αυτό μοιάζει περισσότερο με προσευχή, παρά με πολιτικό σχέδιο. Και ο Αλέξης είναι άθεος.

Σπίτι μου, σπιτάκι μου

Ας πούμε και έναν καλό λόγο. Ομως θα είναι μισός. Την προηγούμενη εβδομάδα μετέφερα την γκρίνια για την αιφνιδιαστική διακοπή του προγράμματος «Σπίτι μου ΙΙ». Η διακοπή είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν μετέωρα σχέδια χιλιάδων ανθρώπων που είχαν ήδη ξοδέψει χρήματα σε προκαταβολές, δικηγόρους και μηχανικούς για την ένταξη στο πρόγραμμα. Μετά τη δημοσίευση ενημερώθηκα αρμοδίως ότι επίκειται παράταση προκειμένου να τακτοποιηθούν όσοι έχουν ήδη λάβει έγκριση συμμετοχής. Και πράγματι δόθηκε παράταση. Ομως είναι και κάτι που με ανησύχησε. Ρώτησα αν ο Πρωθυπουργός σκοπεύει να ανακοινώσει στη ΔΕΘ την εκκίνηση νέου, πιο ελκυστικού προγράμματος με τη συμπερίληψη περισσότερων ακινήτων. «Δύσκολο», μου είπαν. Δεν προλαβαίνουν. Το πιθανότερο είναι να υπάρξει μία εξαγγελία, αλλά όποιοι έμειναν τώρα εκτός προγράμματος, μάλλον θα χρειαστεί να περιμένουν αρκετά…

Ο star της ημέρας

Ο Κώστας Ζαχαριάδης, εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε στην εκδήλωση με τον Αλέξη Τσίπρα στο Χαλάνδρι. Η παρουσία του δείχνει το μέγεθος της σουρεαλιστικής απαξίωσης στην οποία βρίσκεται το κόμμα που εκπροσωπεί. Αν το δεις όλο αυτό από μακριά, σου φαίνεται απίστευτο. Και βλέπεις με μεγαλύτερη συμπάθεια τον Φάμελλο, αν και ο ίδιος θα ήθελε να ήταν πρώτη σειρά στο Χαλάνδρι.