Ο «καλός σπορέας» και ο Λένιν

Οχι πως δεν το περίμενα δηλαδή, αλλά από τη στιγμή που το είπε ο ίδιος, τι χρείαν άλλων μαρτύρων έχουμε; Ο πρόεδρος Αλέξης ξεκινάει το μακρύ ταξίδι για να επανέλθει στη δρώσα πολιτική, και ξεκινάει άμεσα, διότι κατά τα φαινόμενα, θα πάμε σύντομα σε πρόωρες εκλογές, και όπως έλεγα και προχθές, δεν θέλει να χάσει το τρένο – τρένο που φεύγει από τον σταθμό και δεν το πρόλαβες, έφυγε. Δεν θα γυρίσει ποτέ, πίσω.

Πάνω στο τρέξιμο, καταλαβαίνω, ξεπρόβαλε δειλά δειλά από μέσα του, αυτός ο κρυμμένος λενινισμός που κουβαλούσε

τόσα χρόνια, σαν φυλαχτό. Να σας πω την αμαρτία μου, ανατρίχιασα ακούγοντάς τον να λέει για τη σπορά που έκανε τον Δεκέμβριο, και ότι όπου να ‘ναι έρχεται ο θεριστής – τον φαντάστηκα με το καπέλο το ψάθινο, και το πουκάμισο ανοιχτό με ανασηκωμένα τα μανίκια, να θερίζει με το δρεπάνι στο χέρι, μέσα στο χωράφι, ανάμεσα στα χρυσαφένια στάχυα που τα κουνούσε ελαφρά ο άνεμος, την τίμια σπορά του.

Πέρασαν από μπροστά μου εικόνες βγαλμένες από την πιο αθώα περίοδο της Οκτωβριανής Επανάστασης, τότε που η Σοβιετία χτιζόταν, με ιδρώτα και αίμα, και που τόσο απαράμιλλα περιέγραψε ο Ταρκόφσκι στις ταινίες του. Διότι ο πρόεδρος, ας λένε ό,τι θέλουν αυτοί που τον κατηγορούν, άθλιοι υπάλληλοι της διαπλοκής: παραμένει ένας αγνός αγωνιστής, στο πλευρό του κάθε κατατρεγμένου αυτής της χώρας, είναι «ο καλός σπορέας» των ημερών μας…

(Κάποτε, τα κείμενα των πατέρων της Εκκλησίας με τον όρο αυτό, χαρακτήριζαν τον Ιησού Χριστό, αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα τώρα, επειδή ο πρόεδρος άγγιξε ελαφρά τον όρο. Ηθελε να δώσει μια εσάνς μεσσιανισμού, αυτό, τίποτε άλλο…)

Μεγάλες προσδοκίες

Μια διαφοροποίηση πάντως, τη σημείωσα – δεν είναι κάτι καινούργιο, κι άλλοι το επισήμαναν: ότι πλέον, άλλαξε στόχο, δεν πάει για δεύτερος, θέλει να είναι πρώτος στις εκλογές, να νικήσει τον Κυριάκο τον Α’. Φυσικά με το που τα είπε αυτά, με το ζόρι κρατήθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου να μην αρχίσουν να πετάνε πυροτεχνήματα, διότι ήταν ο αντίπαλος που πάντα ήθελαν – τόσες φορές τα έχουμε πει εδώ, δεν μπορεί, θα τα θυμάστε. Κι αφού συγκρατήθηκαν και άνοιξαν μόνο σαμπάνιες οι άνθρωποι, άρχισαν να καταστρώνουν τα σχέδια για το πώς θα του ρίξει και πάλι στ’ αφτιά ο αρχηγός τους. Πέντε ή έξι φορές τον έχει κερδίσει στο παρελθόν ο Κυριάκος ο Α’ τον Τσίπρα, και μάλιστα μία, το 2023, το αποτέλεσμα ήταν «πολλά με λίγα». Σχεδόν 15 μονάδες διαφορά.

Δεν ξέρω τι πουλιά θα πιάσει αυτή τη φορά ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’ στη νέα αναμέτρησή τους που προδιαγράφεται, εκτιμώ όμως ότι ο πρόεδρος Τσίπρας έδειξε μια σπουδή που δεν ξέρω αν θα του βγει σε καλό. Για την ακρίβεια πιθανολογώ ότι δεν θα του βγει, αλλά ας πούμε ότι δεν ξέρω. Δυστυχώς γι’ αυτόν είναι ακόμη νωπή η περίοδος που είχαμε τη… χαρά να κυβερνάει τη χώρα, από κοινού με τον καμένο συνέταιρό του…

Το «καρφί» του Δουδωνή

Από τα ωραία της χθεσινής ημέρας ήταν ένα σχόλιο του Παναγιώτη Δουδωνή, αναφορικά με την οριστικοποίηση πλέον της πρόθεσης Τσίπρα να ιδρύσει νέο κόμμα. Ο Δουδωνής ήταν καλεσμένος στον ΣΚΑΪ, και αφού αναφέρθηκε στα κλασικά, ότι ο Κυριάκος ο Α’ επιλέγει αντίπαλο για να αναμετρηθεί στις εκλογές, και ότι ο Τσίπρας τον διευκολύνει, κατηγόρησε τον πρώην πρωθυπουργό ότι πάει «χέρι χέρι με τα συμφέροντα». Κι όταν κλήθηκε να εξηγήσει την όπως και να το κάνουμε βαριά κατηγορία, πέταξε μια καρφάρα ναααα μετά συγχωρήσεως:

«Πήγα σε επέτειο εφημερίδας και χαιρετούσε και ο κύριος Τσίπρας σαν οικοδεσπότης. Τι άλλο θέλετε; Να γίνω πιο συγκεκριμένος για να αρχίσετε να ενοχλείστε;».

Δεν χρειάστηκε να γίνει, όλοι κατάλαβαν τι εννοούσε. Αναφερόταν στην πρόσφατη εκδήλωση για την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος της «Εφημερίδας των Συντακτών», όπου όντως ο πρόεδρος Τσίπρας αισθανόταν ιδιαίτερα οικεία, για να το πω όσο πιο κομψά γίνεται…

Ποπ κορν και μπίρες

Οσον αφορά τώρα την εκδήλωση της Ρεματιάς, ένα θα σημειώσω. Οτι ο υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπροσωπήθηκε επαρκώς. Κάτι λίγοι πήγαν (Γεροβασίλη, Καραμέρος, Ζαχαριάδης, Μεϊκόπουλος, Παναγιωτόπουλος), οι υπόλοιποι, με τον πρόεδρο Φάμελλο επικεφαλής προφανώς θα πάνε αργότερα. Υπό τη σοβαρή προϋπόθεση ότι θα τους δεχτεί ο άλλος, που δεν είναι και πολύ βέβαιο – πρέπει να περάσουν επιτυχώς το face control που έχει ήδη στηθεί. Αν συμβεί αυτό θα μείνει ως ΣΥΡΙΖΑ, για τη σφραγίδα και τα κλειδιά, μια ομάδα σκληροπυρηνικών υπό τον Πολάκη. Επίσης αυτό το έργο με την αυτοδιάλυση δεν είναι πολύ εύκολο, όσο τουλάχιστον φαίνεται. Γιατί υπάρχει ζήτημα με τα περιουσιακά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ. Λ.χ. το κτίριο στην πλατεία Κουμουνδούρου, η κρατική επιχορήγηση, τα μέσα ενημέρωσης. Πώς θα μεταφερθούν όλα αυτά; Με ποιο καθεστώς;

Ασε που ο Πολάκης, μαθαίνω, ότι οργανώνει σοβαρή αντίσταση, στην αυτοδιάλυση του κόμματος, επιμένοντας ότι το κόμμα πρέπει να διατηρήσει την αυτοτέλειά του. Και ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να εκφράσει και όλους όσοι θα μείνουν εκτός νυμφώνος – επειδή θα τους απορρίψει η προεδράρα Αλέξης.

Αγοράστε ποπ κορν, πάρτε και μπίρες και καθίστε αναπαυτικά. Το έργο μόλις ξεκίνησε…

Εις μνήμην Θανάση Τσούρα

Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο του Θανάση Τσούρα, ενός από τα ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αντιστασιακού και ανθρώπου που προσέφερε πολλά στον τόπο, ως υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, και στενός συνεργάτης του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά. Την Κυριακή που μας πέρασε, σε μια ζεστή τελετή, που έγινε στο Κυριάκι Βοιωτίας, τον τόπο της καταγωγής του, τα δύο παιδιά του, και η σύζυγός του Βίλμα, αποκάλυψαν μνημείο που στήθηκε στην κεντρική πλατεία του χωριού, για να τον θυμίζει. Ηταν εκεί, οι περισσότεροι παλιοί φίλοι και συναγωνιστές του, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, καθώς και τοπικοί παράγοντες οι οποίοι προσήλθαν για να τιμήσουν τον Θανάση και τους αγώνες του. Πλην της αναμνηστικής πλάκας με την προτομή του Θ. Τσούρα στην πλατεία, το όνομά του δόθηκε και σε δρόμο του χωριού.

SOS για τις νεραντζιές

Η στήλη ως γνωστόν έχει – και – οικολογικές ευαισθησίες. Ως εκ τούτου, φιλοξενεί την κραυγή αγωνίας του αντιδημάρχου Περιβάλλοντος και Πρασίνου του Δήμου Αθηναίων, Γιώργου Αποστολόπουλου, για τη νέα πληγή που χτυπάει το έτσι κι αλλιώς περιορισμένο πράσινο της πρωτεύουσας. Οπως και στην περίπτωση των εκατοντάδων μουριών της Αθήνας που θέρισε το προηγούμενο διάστημα μια ασθένεια, τώρα βρίσκονται σε κίνδυνο οι νεραντζιές που στολίζουν τους δρόμους του δήμου, και μοιράζουν αφειδώλευτα τα μεθυστικά αρώματά τους, ετούτη την εποχή. Ο κίνδυνος προέρχεται από ένα έντομο, ξενιστή, εισαγόμενο, από τη Νοτιοανατολική Ασία, το οποίο κάνει θραύση όχι μόνο στις νεραντζιές, αλλά και στα υπόλοιπα εσπεριδοειδή. Ο Γιώργος, εξαιρετικά ευαισθητοποιημένος με το όλο θέμα, διότι όπως δηλώνει «οι νεραντζιές της Αθήνας πρέπει να σωθούν. Κάθε δέντρο είναι πολύτιμο», προκάλεσε ήδη και την παρέμβαση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ζοφερή κατάσταση. Ελπίζω να τα καταφέρουν, τι άλλο να πω…