Η κυρά μας η μαμή

Την ώρα που οι αποδόσεις των γαλλικών κρατικών ομολόγων αυξάνονται και οι επενδυτές εμφανίζονται ολοένα πιο επιφυλακτικοί απέναντι στην οικονομία της Γαλλίας με τα μεγάλα ελλείμματα, οι μαθητικές συγκρούσεις στη Γαλλία μαίνονται.

Τι ζητάνε οι μαθητές σε ένα τόσο βαρύ οικονομικό περιβάλλον; Οταν μάλιστα η προεκλογική περίοδος έχει περιορίσει τις δυνατότητες οποιασδήποτε συνεννόησης για μέτρα που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το κλίμα. Από την άλλη, πώς

να υπάρξουν άραγε μέτρα όταν ο Ζαν-Λικ Μελανσόν της Ανυπότακτης Γαλλίας ζητά ουσιαστικά διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, το οποίο ονομάζει illégitime, μη νόμιμο, κάπως σαν το επαχθές και επονείδιστο που έλεγαν ο Τσίπρας και η Ζωή Κωνσταντοπούλου;

Ετσι οι δρόμοι φλέγονται επειδή, όπως τονίζεται, οι μαθητές δεν έχουν δασκάλους σε όλα τα μαθήματα και τα κτίρια στα οποία στεγάζονται τα σχολεία έχουν διάφορα προβλήματα. Είναι αυτό, όντως, το πρόβλημα που υποκινεί τέτοια κύματα βίας. Ή μήπως τα πραγματικά προβλήματα, τα οποία όσο κι αν αντιμετωπίζονται θα παραμένουν, δεν λύνονται – αλλά οι κινητοποιήσεις βοηθάνε κυρίως την απήχηση και την επιρροή αυτών που κρύβονται από πίσω;

Με διαβαθμίσεις, τις κινητοποιήσεις τις στηρίζει η Αριστερά της Γαλλίας. Η βάση της υποστήριξης είναι κοινή, αν διατυπωνόταν στα ελληνικά θα ξέραμε τα συνθήματα: τα αιτήματα είναι δίκαια, δώστε λεφτά για την παιδεία, καλύτερες υλικοτεχνικές υποδομές, κάντε προσλήψεις – και καταργήστε το Parcoursup, το σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση. Μόνο οι σοσιαλιστές κάνουν έκκληση για ειρηνικές διαδηλώσεις. Στον αντίποδα, ο Μελανσόν, που μοιάζει πολύ με τον Τσίπρα του 2014, έχει δώσει γραμμή για συμμετοχή στις διαδηλώσεις, καταγγέλλοντας την αστυνομική καταστολή. Να μην υπάρξει καταστολή και να αφήνονται οι διαδηλωτές να καταστρέφουν περιουσίες; Πόσο Παυλόπουλος θα ήταν αυτός που θα το αποφάσιζε;

Διαβάζω επίσης κοινωνιολογίζουσες αναλύσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν τη βίαιη οργή του πλήθους, ότι ζουν την προοπτική του κοινωνικού αποκλεισμού, ότι τη βία τους την υποκινούν τα κοινωνικά αδιέξοδα, οι κλειστοί ορίζοντες του μέλλοντός τους.

Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό που βλέπουμε, κάτι που δεν το ξέρουμε στην Ελλάδα – αν και το μείγμα της οργής που εκφράζεται είναι πολύ πιο περίπλοκο και πολύ πιο σκοτεινό. Μου θυμίζει την περίφημη εξέγερση μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, το 2008, όταν πήρε κεφάλι ο αντισυστημισμός – και ο Τσίπρας. Οταν στο όνομα της εκδίκησης, ξέσπασε πρωτοφανής καταστροφική βία κυρίως κατά του κέντρου της Αθήνας, το οποίο και πλήρωσε τις συνέπειες του χάους. Τα γεγονότα εκείνα, άλλωστε, ήταν το προανάκρουσμα μιας πολύ βίαιης περιόδου που ακολούθησε τη χρεοκοπία και τελείωσε με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον αρχηγό των ατάκτων – τον Τσίπρα.

Δεν ξέρω αν είναι τυφλή οργή και βουβή αγανάκτηση η βία των γάλλων μαθητών. Ξέρω όμως με βεβαιότητα ότι όσα γίνονται στη Γαλλία είναι ανησυχητικά, επειδή την «εξέγερση» ακολουθούν πολιτικές εξελίξεις – κι αυτή τη στιγμή, στο όνομα του μαθητικού κινήματος, όπως και παλιότερα στο όνομα των «Κίτρινων Γιλέκων», ο αντισυστημισμός των άκρων συντάσσεται φέρνοντας ως πρόταση μια ανοιχτή επίθεση κατά του συστήματος. Δεν δηλώνεται, αλλά δικαιούται κανείς να υποστηρίξει ότι είναι επίθεση κατά της Γαλλίας και κατ’ επέκταση του δυτικού κόσμου όπως τον ξέρουμε, ουσιαστικά της δημοκρατικής Ευρώπης.

Στο κίνημα των μαθητών εκφράζεται, ακόμα μια φορά, ένας μνησίκακος και μισαλλόδοξος μηδενισμός. Ελπίζοντας σε τι; Στο χάος και στη βία ως μαμή της ιστορίας. Σε ό,τι δεν τόλμησε εδώ ο Τσίπρας.

Το μήνυμα των φιλήσυχων

Δύο νέες δημοσκοπήσεις είδαν χθες το φως της δημοσιότητας κι ακόμα μία φορά δεν μας είπαν κάτι πρωτοφανές. Η κυβέρνηση παραμένει πρώτη με ποσοστό περίπου 30%. Ο Τσίπρας έρχεται δεύτερος με περίπου το μισό ποσοστό, έχει όμως διαφανεί το πρόβλημά του: το προσωπικό κόμμα του αδυνατεί να κερδίσει ψηφοφόρους από το Κέντρο, το οποίο πρέπει να το θεωρεί οριστικά χαμένο, ενώ αγωνίζεται να κρατήσει τις δυνάμεις που του είχαν απομείνει στις τελευταίες εκλογές, όταν ακόμα ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – γι’ αυτό, σιγά σιγά, όπως φαίνεται, θα αρχίσουν να εμφανίζονται πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ που, αν μη τι άλλο, έχουν μάθει να μιλάνε καλύτερα από τους αμάχους και τις άμαχες που έπεσαν στη μάχη και προσφέρουν φλυαρία και αντιφάσεις.

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, χωρίς να σπάει ταμεία, προσπαθεί να κλείσει την ψαλίδα με τον δεύτερο. Για την ώρα, μέσω μεταγραφών που το εκθέτουν – αργότερα, όταν τα πράγματα θα ζορίσουν, θα βρει τις ανακολουθίες τους μπροστά του. Μου κάνει εντύπωση, πάντως, που το ΠΑΣΟΚ κυνηγάει αποκλειστικά το κοινό των συριζαίων, αδιαφορώντας και ουσιαστικά αδυνατώντας να απευθυνθεί στο δημοκρατικό Κέντρο.

Ακόμα και οι κεντρώες δυνάμεις που απέμειναν μιλάνε σαν αριστερές.  Η κοινωνία αντιμετωπίζει με ραθυμία τις επερχόμενες εκλογές. Θέλει την ησυχία της. Δεν μοιάζει με μήνυμα – αλλά είναι μήνυμα.