Φαντάσματα στο μουσείο

Χώρες που οι πολιτικοί της επιλέγουν πολεμικά μουσεία για να κάνουν δηλώσεις, δεν πάνε καλά. Και αν οι δηλώσεις αυτές γίνονται με αφορμή εθνικές επετείους, θα απογίνουν.

Η Ελλάδα δεν έχει πάει καλά όλον σχεδόν τον 21ο αιώνα και δεν υπάρχουν αισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον. Νομίζω αιτία είναι ακριβώς αυτό το ανήκουστο φαινόμενο: πρώην πρωθυπουργός, ενώπιον άλλου πρώην πρωθυπουργού, την παραμονή της εθνικής γιορτής να κάνει πολιτικές δηλώσεις από το Πολεμικό Μουσείο της χώρας σε εκδήλωση οργανωμένη από την επίσημη «Ενωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού».

Πάνε κάθε τρεις και λίγο ο Ολάντ, ο Ντράγκι, η Μέρκελ, οι λιγότερο γνωστοί πρώην πρωθυπουργοί ή πρόεδροι χωρών της Ενωσης να μιλήσουν σε πολεμικά μουσεία; Τι να πουν; Για τα «εθνικά θέματα»; Υπάρχει αυτός ο όρος – με την έννοια των κρατικών διεθνών σχέσεων – σε άλλες γλώσσες; «Εθνικά θέματα» εκεί είναι η παιδεία, τα νοσοκομεία, οι συντάξεις. Οι καθ’ ημάς πολιτικοί είναι υπεράνω ευτελών ζητημάτων: «εθνικά θέματα» σημαίνει πατρίδα, εχθρούς, αίμα, δόξα.

O Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς είναι από τα χειρότερα δείγματα του είδους των πολιτικών που έχουν καταστρέψει την Ελλάδα: αυτών που μη ξέροντας να διοικήσουν, να δημιουργήσουν θεσμούς, να προγραμματίσουν έργα, δεν έκαναν άλλο τι παρά να μιλούν για αρχαίες δόξες που έπρεπε να διεκδικηθούν, για αδελφές και αδελφούς που έπρεπε να ελευθερωθούν, για εθνικά δίκαια που δεν έπρεπε να αλωθούν, για απειλές που έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Και γέμισαν τον τόπο με αγάλματα και ονομασίες που τιμούν πολέμαρχους, σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών άξιοι να τιμηθούν.

Για τέτοιους πολιτικούς, έθνος και λαός δεν ήταν κοινωνικό σώμα που δημιουργεί και απολαμβάνει πολιτισμό και πλούτο. Ηταν σώμα αγωνιστικό, κατακτητικό· το έθνος μάχες, αίμα και κόκκαλα· λαός οι επόμενες μάχες, το νέο αίμα που θα κυλήσει στην υπηρεσία του έθνους.

Καραμανλής και Σαμαράς είναι από το είδος των πολιτικών για τους οποίους εφευρέθηκαν εμβατήρια και παρελάσεις: να στέκονται καμαρωτοί, να περνούν μπρος τους σημαίες και όπλα, να τους τιμά η νεολαία με βήμα συντονισμένο και βροντερό, να γίνονται εκείνη τη στιγμή ένα με την Ιστορία της Ελλάδας. Να ρέει μέσα στο αίμα τους, να ζωογονεί κάθε κύτταρό τους αυτοπροσώπως η ίδια η Μεγάλη Ενδοξη Πατρίδα. Να σχεδιάζουν με στρατηγούς, με περισσότερα τραύματα από παράσημα, τις εκστρατείες προς νέες Κόκκινες Μηλιές.

Αφού δεν τους προσφέραμε αυτή τη χαρά, καθιέρωσαν το σκηνικό του Πολεμικού Μουσείου, να τους στήνουν παράτες συνταξιούχοι αξιωματικοί. Ευτυχώς, και για τους ίδιους και για όλους μας, απόλεμοι.

Keywords