Έρανος

Η Κάγια Κάλας κάνει προσωπική έκκληση: ζητούνται επειγόντως πλωτά μέσα για την περιφρούρηση της εμπορικής διόδου στην Ερυθρά Θάλασσα. Προτιμώνται φρεγάτες και κορβέτες, αλλά ό,τι προσφέρει το κάθε κράτος-μέλος της Ενωσης από την καλή του την καρδιά (και φουσκωτά, που λέει ο λόγος, εφόσον είναι της προκοπής) θα γίνει δεκτό με ευγνωμοσύνη.

Το ίδιο ζητούν Ελλάδα και Ιταλία, οι δύο χώρες που μετέχουν στην ευρωπαϊκή επιχείρηση «Ασπίδες» μαζί με τη Γαλλία,

καθώς όλο το βάρος της ναυτικής επιχείρησης το έχουν φορτωθεί οι τρεις μεσογειακές χώρες, ενώ το πετρέλαιο που φθάνει στη Μεσόγειο μέσω του Σουέζ διοχετεύεται σε όλες τις αγορές της Ευρώπης και του κόσμου. Δεν είναι λοιπόν λίγο άδικο τρεις χώρες να κάνουν τη δουλειά για λογαριασμό των υπόλοιπων είκοσι τεσσάρων; Δεν πρέπει και οι άλλοι να εισφέρουν κάτι στην προσπάθεια;

Οπωσδήποτε πρέπει να εισφέρουν και δεν αμφιβάλλω ότι το καταλαβαίνουν. Ομως, για τους Ευρωπαίους που ζουν στον Βορρά, προτεραιότητα έχει η αντιμετώπιση του ρωσικού κινδύνου. Βλέπουμε πως πολλαπλασιάζονται διαρκώς τα κρούσματα υβριδικού πολέμου από πλευράς της Ρωσίας – π.χ., το παρά τρίχα πλήγμα του τρένου με τους ευρωπαίους απεσταλμένους στα σύνορα Πολωνίας και Ουκρανίας, τα ντρόουν στο αεροδρόμιο της Λειψίας, η παρενόχληση με λέιζερ ελικοπτέρων της ακτοφυλακής της Δανίας από ρωσικό πλοίο κ.λπ.

Στο μέτωπο της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας είναι στραμμένη λοιπόν η προσοχή των ευρωπαϊκών χωρών του Βορρά και δεν περισσεύουν πόροι για αλλού. Επειδή μάλιστα η εξέλιξη της υβριδικής αναμέτρησης στη Βαλτική περνά μέσα από την Ουκρανία, η προτεραιότητα για τις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά είναι στην έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία. Αν οι φιλοδοξίες του Πούτιν ηττηθούν εκεί, αποτρέπεται ο κίνδυνος της κλιμάκωσης στη Βαλτική.

Επειδή λοιπόν η κ. Κάλας είναι η Υπατη Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την Εξωτερική Πολιτική, δηλαδή οιονεί υπουργός Εξωτερικών της Ευρώπης, οφείλει να γεφυρώνει την απόσταση Βορρά – Νότου. Ετσι η έκκλησή της δεν περιορίστηκε στις φρεγάτες για την Ερυθρά, ζήτησε από τις ευρωπαϊκές χώρες, αν τους βρίσκονται τίποτα περισσευούμενοι πύραυλοι Patriot, που πιάνουν χώρο και δεν ξέρουν τι να τους κάνουν, ας τους στείλουν στην Ουκρανία.

Εκεί τους έχουν μεγάλη ανάγκη για να αμύνονται στις ρωσικές επιθέσεις. Δεν θα τη στενοχωρήσω, αφού το γνωρίζει ήδη, αλλά ανταπόκριση στην έκκλησή της δεν πρόκειται να υπάρξει. Οταν οι ΗΠΑ χρειάζονται πέντε χρόνια για να αντικαταστήσουν τους Patriot του δικού τους οπλοστασίου, εκείνους που ξόδεψαν στον Περσικό, φανταστείτε πόσο θα πρέπει να περιμένουν οι παραγγελίες τρίτων χωρών. Ποιος αποχωρίζεται λοιπόν έτσι εύκολα τους Patriot του; Είναι πλέον συλλεκτικά κομμάτια.

Είναι προφανές από κάτι τέτοιες γραφικότητες ότι, αν εξαιρέσουμε το πρόγραμμα SAFE, η αμυντική πολιτική της ΕΕ γίνεται δι’ εράνου: έκαστος ό,τι προαιρείται. Η κ. Κάλας βγάζει τον δίσκο και τον περιφέρει. Ας μην τρέφουμε την αυταπάτη ότι το κενό αυτό μπορεί να καλυφθεί με καλές προθέσεις, γενναιοδωρία και αλτρουισμό. Χωρίς συνθήκη για την αμυντική ένωση, αληθινή πρόοδος δεν πρόκειται να υπάρξει.

Καλώς ή κακώς, το ευρωπαϊκό project, αυτό που ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ενωση, είναι ένα project για την ειρήνη, οι προδιαγραφές του δεν προβλέπουν πόλεμο. Χωρίς αμυντική ένωση η προσπάθεια είναι μάταια. Το παραδέχεται εμμέσως και η γερμανίδα πρόεδρος της Επιτροπής Αμυνας του Ευρωκοινοβουλίου, όταν λέει, στη συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε σε τούτη την εφημερίδα, ότι «πρέπει να βρούμε τρόπο να δημιουργήσουμε έναν ευρωπαϊκό στρατό». Πρέπει, με άλλα λόγια, να βρούμε έναν τρόπο για να μετατρέπουμε τον μπρούντζο σε χρυσό – γιατί με αυτό ισοδυναμεί η προσπάθεια δημιουργίας πολυεθνικού και πολύγλωσσου στρατού.

Ας περιοριστεί λοιπόν σε μια συμβολική χειρονομία η ΕΕ για την προστασία της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά και μάλιστα «υψηλού συμβολισμού», κατά το προσφιλές δημοσιογραφικό στερεότυπο. Ας στείλει τον επίτροπο Αμυνας με ένα ωραίο γιοτ να περιπολεί εκεί. Μια τεράστια φωτεινή επιγραφή επάνω στο γιοτ θα προειδοποιεί τους Χούθι: «EU DEFENCE COMMISSIONER – KEEP AWAY». Με φωτάκια που θα αναβοσβήνουν, γιατί αρέσουν αυτά στους Αραβες. Σε όλα τα χρώματα, για να περνά και το μήνυμα της συμπεριληπτικότητας…