Εν ειρήνη

Ας υποθέσουμε ότι ο πόλεμος στο Ιράν δεν ξεκίνησε ποτέ. Ο ανώτατος ηγέτης είναι ακόμα μαζί μας και απειλεί να εξαφανίσει το Ισραήλ από τον χάρτη. Ο Νετανιάχου λέει τα δικά του, ενώ ο Τραμπ ρουφάει diet Coke και επιθεωρεί την, υπό κατασκευή, αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο.

Κοσμικοί τύποι ανταλλάσσουν σταυρωτά φιλιά στα mall του Ντουμπάι και οι ταξιδιώτες επιβιβάζονται στην Ντόχα με προορισμό τη νότια Ασία. Η βενζίνη πωλείται σε τιμές

Σε ποιο τόνο θα έγραφαν τα δάχτυλα τις αναρτήσεις για τα social; Ναι, θα μας απασχολούσαν οι δημοσκοπήσεις και ο μετεκλογικός προσανατολισμός του ΠΑΣΟΚ. Θα συνεργαστεί ή θα μας ρίξει στον Βελόπουλο; Ενα κομμάτι της επικαιρότητας θα τσαλαβουτούσε στα απόνερα του ΟΠΕΚΕΠΕ και της δίκης για τις υποκλοπές.

Και θα δίναμε μεγαλύτερη προσοχή στη δήλωση του Μάκη Βορίδη με την οποία μας θύμισε ότι ο ίδιος ουδεμία σχέση έχει με την υπόθεση, ούτε ενεπλάκη το όνομά του. Θα παρακολουθούσαμε τα ντέρμπι που δίνει κάθε εβδομάδα ο υπουργός Υγείας επισκεπτόμενος νοσοκομειακές μονάδες ανά τη χώρα. Και γιατί όχι; Μας είπε, άλλωστε, ότι χάρη στον ίδιο και στον Πρωθυπουργό μας, σήμερα βρίσκονται εν ζωή 200.000 άνθρωποι. Η Ζωή θα μάλωνε με κάποιον.

Τώρα δεν την ακούει κανείς, ακόμα και όταν, με το δικό της χιούμορ, φωνάζει εντός της Βουλής ότι ο Μητσοτάκης σκοπεύει να δηλητηριάσει όσους δεχθούν κέρασμα για τα γενέθλιά του. Κάποιος θα έκανε κανένα ρατσιστικό ή σεξιστικό σχόλιο. Σίγουρα θα είχαμε κάτι από Τέμπη με οσμή από ξυλόλιο. Αλλά ήρθε ο κουρνιαχτός του πολέμου και τα σκέπασε όλα αυτά. Στρίμωξε και τη Μαρία Καρυστιανού στην άκρη, εκεί που είναι τα μονόστηλα και περιμένουν να τα διαβάσεις.

Ο πόλεμος έφτιαξε ένα στρώμα από στάχτες και ανησυχία. Και έκανε επιθυμητή την καθημερινότητα που είχαμε σιχαθεί. Μα, δεν είναι περίεργο; Μου έλειψε λίγο η μιζέρια και η γκρίνια του κακού μας χωριού.

Ο Βιτάλι Τρας είναι τυφλός. Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες, στο αγώνισμα του δίαθλου. Ο Βιτάλι είναι ο πρώτος αθλητής που είχε ως αποκλειστικό

προπονητή το ChatGPT. Τον καθοδηγούσε και, κυρίως, τον εμψύχωνε. Ναι, τα κάνει όλα το άτιμο. Αλλά στο τέλος δεν μπορείς να το αγκαλιάσεις.

Η διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει αυτοπεποίθηση. Δείχνει απελπισία. Ανακοινώνουν τη συστράτευση του Βαγγέλη Κορακάκη, αλλά ο Κορακάκης είναι σαν την κεφαλή του Λένιν στον Περισσό: δεν μετακινείται. Προσθέτουν τον Θεοδόση Πελεγρίνη, άνθρωπο που ως πρύτανης είχε αντιταχθεί στον νόμο για τα ΑΕΙ της Διαμαντοπούλου και υπήρξε υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Το μήνυμα θολώνει πριν καν εκφωνηθεί. Κανένα κόμμα δεν κερδίζει επειδή προσθέτει επώνυμους. Κερδίζει όταν κινητοποιεί ανώνυμους. Κανείς δεν θα πάει στην κάλπη επειδή μπήκε ένας τραγουδοποιός ή ένας πανεπιστημιακός – με εξαίρεση, ίσως, τις οικογένειές τους.

Η διεύρυνση είναι επικοινωνιακό εργαλείο. Οχι πολιτική πρόταση. Αυτό που λείπει από το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα ή δύο ονόματα. Είναι ένας πειστικός λόγος για να ακούσεις αυτά που λέει.

Θα μπορούσε να είναι κι ερώτηση σε τηλεπαιχνίδι. Ποια χρονιά ο Κώστας Σκανδαλίδης έφερε στο ΠΑΣΟΚ τον Χρήστο Νικολόπουλο; Επιλέγεις το 1989 γιατί ήταν δύσκολα τα πράγματα και το

κίνημα είχε ανάγκη από μετάγγιση προσωπικοτήτων με ισχυρό λαϊκό έρεισμα. Ειδικά ο Νικολόπουλος θα ήταν μεταγραφή αεροδρομίου. Ο συνθέτης του «Υπάρχω». Το λες και πολιτική δήλωση.

Και ακούγεται ο εκνευριστικός ήχος που σου λέει ότι έκανες λάθος. Συνέβη τώρα, το 2026. Εντάξει, δεν έχει και τόση σημασία ο χρόνος. Κάποιοι συμβολισμοί είναι διαχρονικοί. Στέκουν και

εκπέμπουν δέσμες φωτός, σαν πινακίδα από νέον. Ομως όταν διαβάζεις για Κώστα Σκανδαλίδη και Χρήστο Νικολόπουλο, το μυαλό φτιάχνει, ενστικτωδώς, τους αντίστοιχους συνειρμούς. Λες ότι το βράδυ θα μαζευτούν όλοι μαζί στο «Χάραμα», θα παίξει ο Χρήστος το «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει» και θα φέρει ο πρόεδρος τις βόλτες του, αφήνοντας μια ματιά να πέσει βαριά και λάγνα πάνω στη λουλουδού.

Το κόστος από την αύξηση της κυβέρνησης θα καλυφθεί από τα υπερκέρδη των δημοσκοπήσεων