Εκλογές μαραθώνιου

Η απομάκρυνση του σεναρίου για πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο αναπροσαρμόζει τις στρατηγικές των κομμάτων. Και αυτό θα ήταν κάτι αυτονόητο να το πει κάποιος παρότι το βασικό εδώ είναι κάτι άλλο. Μια τέτοια συνθήκη φαίνεται πως θα ευνοεί κόμματα που θα είναι ανθεκτικά, θεσμικά, με σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες και με αντοχή σε αυτό που λέγεται πολιτικός μαραθώνιος.

Θα το πούμε πιο απλά: οι κάλπες για τις εθνικές εκλογές

Καθόλου τυχαία αυτή τη στιγμή μονοπρόσωποι οργανισμοί ή κόμματα τα οποία σε πρώτη φάση δομήθηκαν πάνω σε μονοθεματικά ζητήματα φαίνεται πως δεν έχουν τις αντοχές να τρέξουν με αξιώσεις το επόμενο διάστημα. Συχνά λέμε ότι η πολιτική έχει πάρει άλλη στροφή. Οτι τα πρόσωπα είναι αυτά που μετρούν. Κοιτάμε τις δημοφιλίες και το αν έχουν γκελ τα πρόσωπα αυτά με τον κόσμο.

Ξεχνάμε ότι αν αφαιρέσουμε λιγοστές περιπτώσεις μεταπολιτευτικά πολιτικών που όντως συνδύαζαν την ελκυστικότητα με τα χαρίσματα της μαζικής πολιτικής οι περισσότερες των περιπτώσεων ήταν πολιτικοί διαχειριστές που όμως κατάφεραν είτε να κυβερνήσουν μακρά είτε να αφήσουν ένα κάποιο θετικό αποτύπωμα. Και αυτό δεν αφορά μόνον τα κόμματα που κυβερνούν αλλά και τα κόμματα που αντιπολιτεύτηκαν ή αντιπολιτεύονται ιστορικά.

Το γεγονός πάντως πως οι κάλπες θα πάνε πιο πίσω επίσης δεν θα είναι κάτι που προφανώς θα ευνοήσει όρους τακτικής δυσαρέσκειας. Ακόμα και από τη μεριά των εκλογέων, ο θυμός θα παροχετευθεί σε πολιτικές επιλογές και με προγραμματικό βάθος. Η προεδρία της χώρας στην ΕΕ (Ιούλιος 2027) θα πιέσει σε μια τέτοια συλλογική σκέψη. Πάνω σε αυτό το φόντο θα παίξει και το Μέγαρο Μαξίμου και οι πολιτικές δυνάμεις που θα αντιπολιτευτούν. Τρεις είναι οι χώροι οι οποίοι μπορούμε να πούμε από σήμερα ότι πάνε με προτερήματα στη μάχη μακράς πνοής. Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Από τα δεξιά του πολιτικού τόξου σε πρώτη φάση θα είναι η Ελληνική Λύση.

Η συχνή ανάλυση για την κρίση του κομματικού φαινομένου αφορά τη νέα σχέση των πολιτικών οργανισμών με τον κόσμο. Οχι τον πυρήνα της αιτίας που υπάρχουν τα κόμματα και αποτελούν τις βασικές δομές έμφορτης ιδεολογικής ταυτότητας και πρότασης για τη χώρα. Στα κόμματα πρέπει να αναζητήσουμε μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τα υπερβούμε ή θα πρέπει να δώσουμε τη θέση τους σε μεταμοντέρνες δομές και εκφράσεις ψηφιακότητας που λίγη σχέση θα έχουν με τις πραγματικές ανάγκες και αγωνίες των πολιτών.

Είναι η άτυπη αρχηγός της ΕΕ. Η ηγέτις που δίνει τον τόνο. Καβαλά το κύμα του συντηρητισμού και το μετουσιώνει σε θεσμική πλεύση. Είναι υπερδεξιά για να εξηγούμεθα και διαβάζει τις φοβίες των γηρασμένων ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η Τζόρτζια Μελόνι εξελίσσεται σε κρίσιμο παράγοντα στα θέματα της Ενωσης και το είδαμε στην προσφυγική κρίση της Θέουτα όπου δεν δίστασε να θέσει σε προσωρινή παύση τη Σένγκεν. Δύσκολο να απαντήσεις στην ιταλίδα πρωθυπουργό αφού κομίζει τη δική της εμπειρία από τη Λαμπεντούζα. Το ερώτημα είναι αν στο «κλίνατε δεξιά» της θα παγιωθεί ένα μπλοκ ή θα διαμορφωθεί και μια αντίρροπη τάση.

Πήγε και ξαναπήγε σε μέρη που δοκιμάζονται στις φωτιές (Βοιωτία, Πόρτο Γερμενό). Προανήγγειλε μια νέα λοξή 3η Σεπτέμβρη για φέτος στην Κρήτη. Κρατά τα στελέχη του σε επιφυλακή και κάθε μέρα εκδίδει ανακοινώσεις συχνά ή και πάντα επικριτικές στην κυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη εστιάζει στο δυνατό του σημείο: το πρόγραμμα. Θα του βγει; Αγνωστο. Πάντως, η όλη στρατηγική του είναι μια καλή έμπρακτη απάντηση αν απουσιάζει ή όχι σε όσα εξελίσσονται γύρω μας. Κλασική συνταγή, πάντως, να εξορκίσεις την όποια εσωστρέφεια είναι η πολιτική επί του πεδίου. Στη Χαριλάου Τρικούπη το ξέρουν. Το θέμα είναι να το συνεχίσουν.