Εκείνη τη νύχτα

Μοιάζει σαν ένα ραντεβού της συλλογικής μας μνήμης. Δεν έχει σημασία αν ο τόπος και οι συνθήκες ήταν διαφορετικά. Είναι κοινή η αναφορά. Οπως λέμε «Πού ήσουν και τι έκανες το βράδυ που μπήκε το τανκ στο Πολυτεχνείο;».

Ή «Πώς έμαθες ότι έγινε το πραξικόπημα της Χούντας την 21η Απριλίου 1967;». Είναι τότε που συσσωρεύονται οι προσωπικές μαρτυρίες για να συγκροτήσουν το κοινωνικό και συναισθηματικό αποτύπωμα ενός ιστορικού γεγονότος.

Μόνο που όσον αφορά την ανακοίνωση του Δημοψηφίσματος

του 2015 που έγινε από τον Αλέξη Τσίπρα σαν σήμερα πριν από έντεκα χρόνια, αυτό το αποτύπωμα είναι μέρος της ίδιας της Ιστορίας.

Αμφιβάλλω αν εκείνη τη νύχτα υπήρχαν πολλοί εντελώς ανέμελοι συμπολίτες μας. Διατηρούσαμε τις προφάσεις της καθημερινότητας, συνεχίζαμε την κοινωνική μας ζωή, αλλά τις τελευταίες μέρες ζούσαμε με την αγωνία της βόμβας που θα έσκαγε, της μετωπικής σύγκρουσης με ένα αδιευκρίνιστο «αύριο». Ανεξάρτητα από σε ποια πλευρά βρισκόταν ο καθένας, τι πίστευε και τι υποστήριζε, το αδιέξοδο ήταν ορατό απ’ όλους.

Για κάποιους αυτό σηματοδοτούσε μια «έξοδο», για άλλους την απειλή ενός άλματος στο κενό. Και οι μεν και οι δε όμως ξεχείλιζαν από συναίσθημα· διότι σε αυτό αποσκοπούσε ακόμη και η αόριστη διατύπωση της ανακοίνωσης του Δημοψηφίσματος. Να πάει στην άκρη η λογική· να αναχθεί η γλώσσα του θυμικού σε κυρίαρχο πολιτικό λόγο.

Επί προσωπικού, η μετωπική με βρήκε στο τέλος μιας ανοιχτής πρόβας των «Τρωάδων» του Ευριπίδη που, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, θα παρουσιαζόταν στην Επίδαυρο. Ενας συνάδελφος έτυχε να ήταν εκεί και μοιραστήκαμε την αγωνία μας όταν χρειάστηκε να κλείσουμε τα κινητά μας, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση. Ακουγα την «Εκάβη» να λέει, διά στόματος Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, ότι αν είναι να αφανιστούμε για να μας γράψει η Ιστορία, καλύτερα να μείνουμε ιστορικά αχαρτογράφητοι και σε αυτήν τη φράση έκανα προβολή της κατάστασης που βιώναμε. Και μετά το σοκ, όταν είδα τα μηνύματα – αυτά που δεν καταλάβαινα και δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν οι φίλοι με τους οποίους μιλούσα στο τηλέφωνο, αλλόφρονες κι αυτοί από τις εξελίξεις. Στη διαδρομή μέχρι το σπίτι αντίκριζα μια αλλόκοτη πόλη, στην αρχή δεν είχα καταλάβει γιατί είχαν σχηματιστεί ουρές μπροστά από τα ΑΤΜ. Και κάπου στο βάθος του μυαλού μου είχε αρχίσει να σχηματίζεται η εντύπωση ότι αυτή ήταν a day to remember που λένε και στο χωριό μου.

Οπως ήταν και όλη η εβδομάδα που ακολούθησε. Σαν να συμπυκνώθηκαν σε αυτήν απωθημένα, ιδεοληψίες, αρχές, προκαταλήψεις, αγωνίες, αμφισβητήσεις χρόνων. Μαλώσαμε με φίλους, συγκρουσθήκαμε με συγγενείς, σχέσεις χάλασαν και άλλες έδεσαν, ζήσαμε έναν επικοινωνιακό και διαδικτυακό εμφύλιο με αθρόες δολοφονίες χαρακτήρων, με λίστες «προδοτών» και «πατριωτών». Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε, αν τότε ξέραμε το παρασκήνιο που γνωρίζουμε σήμερα – και πολύ αμφιβάλλω αν θα άλλαζε κάτι. Οταν πρωταγωνιστεί τόσο καταλυτικά το συναίσθημα, η λογική και η γνώση χάνουν την αντικειμενική τους αξία και αργούν πολύ να την ανακτήσουν. Μην πω ότι, από τότε, δεν την έχουν ανακτήσει ακόμη.

Keywords
Τυχαία Θέματα