Εχθρός τους η χαρά

«Θα συζητήσω με την ψι μου ποια μορφή πρέπει να πάρει η σχέση μας. Και θα σε ενημερώσω…». Η φράση αυτή – αυτολεξεί – ειπώθηκε από έναν τριαντάρη, ευάρεο και ευήλιο, σε μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά. Ενώ είχαν ήδη βγει μερικές φορές – είχαν κάνει και σεξ. Η ίδια τη μετέφερε σε μια παρέα, έτσι έτυχε να την ακούσω. «Το χειρότερο» αναστέναξε το κορίτσι με παράπονο «είναι ότι ο τύπος μιλούσε ειλικρινά. Δεν έψαχνε κάποια δικαιολογία για να αραιώσουμε. Αλήθεια τον καθοδηγεί η ψι του…».

Πρέπει οι ψυχολόγοι και οι ψυχοθεραπευτές και οι σύμβουλοι σχέσεων και οι «life coachers» – «προπονητές ζωής»

θα τους αποκαλούσαμε στα ελληνικά – να βγάλουν το ψωμί τους. Οσο πιο χαμηλή αυτοπεποίθηση διαθέτουν αναφορικά με τα επιστημονικά τους προσόντα, τόσο πιο μεσσιανικοί γίνονται. Πείθουν εκείνον που ζητάει τα φώτα τους ότι έχει μεγάλο, δομικό πρόβλημα. Πως είναι βυθισμένος σε βαθύ τέλμα. Και μόνο εάν ακολουθήσει πιστά τις επί χρήμασι συμβουλές τους, υπάρχει ελπίδα να σωθεί.

Το ανάλογο κάνουν ουκ ολίγοι διανοούμενοι, που λαχταρούν δημόσιο λόγο, ευρεία προβολή και επιρροή. Περιγράφουν έναν κόσμο τέρμα σάπιο, όπου οι γυναίκες – «θηλυκότητες» τις λένε – και οι «διαφορετικότητες», ου μην και οι ετεροφυλόφιλοι άντρες με μια στάλα ευαισθησία συνθλίβονται από την πατριαρχία και τον σεξισμό. Κάθε δεινό πηγάζει από εκεί. Αγκομαχάς για να βγάλεις τον μήνα, με τις τιμές του σουπερμάρκετ και τα νοίκια στον Θεό; Σκάνε διαρκώς καινούργια σκάνδαλα, αποκαλύπτεται ότι κάποιοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και λαθρακούουν συν τοις άλλοις εχθρούς και φίλους; Ο καπιταλισμός ευθύνεται ως έκφανση της πατριαρχίας.

Εάν συνεπώς πριονίσουμε τους όρχεις του λευκού αρσενικού, ο οποίος είναι αυτουργός κάθε δεινού, από την αποικιοκρατία μέχρι την κλιματική καταστροφή, εάν την εξουσία πάρουν οι πεφωτισμένες θηλυκότητες και τα εναλλακτικά φύλα, θα επέλθει δικαιοσύνη. «Οσες γυναίκες» ενίσταμαι «κυβέρνησαν, από τη Μάργκαρετ Θάτσερ μέχρι την Ανγκελα Μέρκελ, αποδείχθηκαν εξίσου ή και περισσότερο “σιδηρές” από τους άνδρες ομολόγους τους». «Τις είχε διαβρώσει η φαλλοκρατία!» μου απαντούν.

Καλοδεχούμενες οι βάσιμες καταγγελίες. Κι ακόμα περισσότερο ο αγώνας για την κοινωνική χειραφέτηση. Για να μην αποκλείεται, να μην υποτιμάται κανείς. Να συμμετέχουν όλοι επί ίσοις όροις στο παιχνίδι της ζωής.

Απεχθής αντιθέτως η διεκτραγώδηση της καθημερινότητας. Η σπορά της καχυποψίας και της μισαλλοδοξίας. Κι όταν δεν το δηλώνουν ρητά οι κήρυκές τους, σαφώς το υπονοούν. Κάθε ετεροφυλόφιλος κρύβει εντός του έναν βιαστή ή και γυναικοκτόνο, ο οποίος περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθεί. Ο,τι παλιότερα ονομάζαμε φλερτ είναι – στην πραγματικότητα – καμουφλαρισμένη χειραγώγηση. Αποσκοπεί στο να νιώσει η γυναίκα γοητευμένη από τον πολιορκητή της, να του παραδοθεί σαρκικά κι εκείνος να διεισδύσει μέσα της, ώστε να επιβεβαιώσει την έμφυλη κυριαρχία του. Τι έρωτες και πράσινα άλογα; Για αδίστακτη επίδειξη δύναμης πρόκειται. Εάν μάλιστα ένας άντρας δεν διαθέτει ούτε πλούτο και επαγγελματική επιτυχία ούτε καν φυσική ομορφιά – τυχαίο γεγονός η ομορφιά –, τότε αποτελεί κίνδυνο θάνατο για όποια βρεθεί μπροστά του. «Ζούμε όλες από τύχη!»

Απορείτε ύστερα από τέτοια προπαγάνδα που τα κορίτσια φυλάνε τα ρούχα τους; Διστάζουν να ανοιχτούν, να δοθούν συναισθηματικά; Που τα αγόρια αποφεύγουν να σχετιστούν μπας και μπλέξουν, μπας και βρεθούν εκτεθειμένοι ή κατηγορούμενοι; Και καταντούν αθύρματα των ψι τους; Που το ερωτικό παιχνίδι έχει εντελώς περιχαρακωθεί, η επιθυμία έχει ακρωτηριαστεί, το πάθος, η καψούρα είναι στις μέρες μας σχεδόν απαγορευμένες λέξεις; Η λίμπιντο εκτονώνεται μέσα από τις εφαρμογές γνωριμιών. Κι έπειτα ο καθένας ντύνεται και συνεχίζει τον δρόμο του.

Ο πουριτανισμός βασιζόταν στον τρόμο της κόλασης, όπου θα σε έστελναν οι επίγειες αμαρτίες σου. Ο νεοπουριτανισμός, υπό προοδευτικό μανδύα, θέλει να σε κάνει να φοβάσαι τους ανθρώπους γύρω σου. Σε επιβραβεύει άμα νιώθεις θύμα. Εάν εμμονικά σκαλίζεις και επιδεικνύεις τις πληγές σου. Εχθρός, τότε και τώρα, ο ίδιος. Η χαρά.