Δυο Ισπανοί στη Βουδαπέστη

Οι τελικοί των ευρωπαϊκών διοργανώσεων μας θυμίζουν ότι διανύουμε εποχές που είναι στη μόδα οι ισπανοί προπονητές. Ο Ουνάι Εμερι κέρδιζε το πέμπτο του Γιουρόπα Λιγκ – αυτή τη φορά με την Αστον Βίλα.

Ο Ινίγο Πέρεθ οδήγησε τη Ράγιο Βαγιεκάνο στον τελικό του Conference League. Kι απόψε ο Λουίς Ενρίκε κι ο Μικέλ Αρτέτα θα διεκδικήσουν το Τσάμπιονς Λιγκ στη Βουδαπέστη.

Ο πρώτος βρίσκεται στον τελικό για δεύτερη σερί χρονιά με την Παρί Σεν

Εφτασε στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας για να διεκδικήσει το τρόπαιο με την ομάδα του να έχει τερματίσει πρώτη στη league phase και να μην έχει και ήττα στη διοργάνωση!

Ο Αρτέτα είναι μόλις 44 χρόνων και συνδυάζει την ξεροκεφαλιά των βάσκων προπονητών και τη θεωρητική κατάρτιση που απέκτησε ως βοηθός του Πεπ Γκουαρντιόλα στο τιμόνι.

Κατάφερε φέτος να σβήσει κάθε αμφιβολία για την ικανότητά του να οδηγήσει μια ομάδα σε μεγάλες επιτυχίες: η Αρσεναλ εξασφάλισε τον τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ δυο αγωνιστικές πριν από το τέλος της.

Ο Λουίς Ενρίκε μοιάζει να ξέρει τον δρόμο προς τον τελικό της διοργάνωσης καλύτερα από κάθε προπονητή του καιρού μας και κυρίως δείχνει ότι ξέρει πώς να αποκλείει αγγλικές ομάδες – φέτος έστειλε σπίτι την Τσέλσι και τη Λίβερπουλ, πέρυσι πάλι τη Λίβερπουλ, την Αστον Βίλα και την ίδια την Αρσεναλ!

Και οι δύο προπονητές έχουν περάσει από την Μπαρτσελόνα. Ο Αρτέτα ήταν στις πολυδιαφημισμένες ακαδημίες της και ο Λουίς Ενρίκε στην πρώτη ομάδα: μαζί της κατέκτησε το τρεμπλ (πρωτάθλημα, Κύπελλο Ισπανίας και Τσάμπιονς Λιγκ) το 2015. Κι όμως το ποδόσφαιρο που οι δύο αγαπάνε είναι ολότελα διαφορετικό.

Στον Αρτέτα έχει μπει η ταμπέλα ότι αγαπάει την άμυνα και τη σκοπιμότητα. Η ομάδα του έχει δεχτεί τα λιγότερα γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ και το έχει κάνει και στο Τσάμπιονς Λιγκ όπου φέτος δεν έχει γνωρίσει ήττα.

Αυτά είναι αδιάσειστα στοιχεία και, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, είναι θετικά. Χρειάζεται περισσότερο κι από παράθεση στατιστικών στοιχείων μια σοβαρή ανάλυση του παιχνιδιού της ομάδας για να κατανοήσουμε την προσφορά του.

Για παράδειγμα, ο μέσος όρος κατοχής της μπάλας που κάνει η Αρσεναλ είναι 56,1%. Είναι ο τέταρτος υψηλότερος στην Πρέμιερ Λιγκ, πίσω από τη Σίτι, τη Λίβερπουλ και την Τσέλσι.

Φαίνεται λίγο αυτό το 56,1% για πρωταθλήτρια. Αλλά η στρατηγική του επιθετικού παιχνιδιού, που βασίζεται στο πρέσινγκ, δεν έχει να κάνει με την κατοχή της μπάλας, αλλά με τη γρήγορη ανάκτησή της.

Που σημαίνει ότι όταν οι παίκτες του Αρτέτα κερδίζουν την μπάλα, πρέπει οι επιθετικές τους κινήσεις να είναι πολύ γρήγορες και αποτελεσματικές. Και συνήθως είναι.

Του γίνεται επίσης κριτική του Αρτέτα για το γεγονός ότι παρά τα χρήματα που έχει ξοδέψει δεν έχει δημιουργήσει μια θεαματική ομάδα. Οντως η Αρσεναλ είναι η πιο ακριβή ομάδα στην Ευρώπη μαζί με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Μάντσεστερ Σίτι.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν δεύτερη στην Πρέμιερ Λιγκ για τρία χρόνια και ότι αυτό την είχε φορτώσει με τεράστιο άγχος: η Αρσεναλ προκαλούσε συζητήσεις όχι για την ποιότητά της, αλλά για την ανικανότητά της να κερδίσει το πρωτάθλημα.

Αυτή τη σεζόν, διατήρησε όλες τις βασικές αρχές του παιχνιδιού της και αν κάτι έμαθε, είναι το να γίνεται περισσότερο κυνική όταν η περίπτωση το απαιτούσε – να κερδίζει π.χ. με 1-0.

Αυτή η συνταγή της χρειάστηκε και στο Τσάμπιονς Λιγκ στα νοκάουτ ματς με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας και με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ο Αρτέτα κατάφερε αυτό που πετυχαίνουν οι έξυπνοι προπονητές: αξιοποίησε το υλικό φτιάχνοντας μια ομάδα που ο στόχος της ήταν οι νίκες γιατί αυτές έλειπαν.

Κι όταν αυτές λείπουν αυτές είναι το βασικό ζητούμενο κι όχι το θέαμα.

Κι ο Λουίς Ενρίκε πέρασε από μια τέτοια διαδικασία. Από την Παρί Σεν Ζερμέν δεν έλειπαν βέβαια τα πρωταθλήματα διότι από τότε που την αγόρασαν οι Καταριανοί τον τίτλο του πρωταθλητή στη Γαλλία είναι είδηση όταν τον χάνει.

Το Τσάμπιονς Λιγκ όμως έμοιαζε για αυτή όνειρο ή για την ακρίβεια με εφιάλτη. Οι μόνιμοι πρωταθλητές Γαλλίας είχαν μια συλλογή από ιστορικούς αποκλεισμούς και σχεδόν ανεξήγητες αποτυχίες.

Εχουν αποκλειστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ύστερα από νίκη στο Ολντ Τράφορντ με 2-0: μόνοι αυτοί. Εχουν αποτύχει όταν είχαν στην ομάδα τον Λίο Μέσι.

Εχουν αποτύχει με προπονητές όπως ο Εμερι κι ο Κάρλο Αντσελότι. Εχουν αποτύχει όταν βάσισαν την ομάδα τους στον Εμπαπέ. Οταν ο Λουίς Ενρίκε ανέλαβε την Παρί θέλησε να κάνει κάτι αληθινά δύσκολο: να τη μετατρέψει από ομάδα, που βασιζόταν σε αστέρια, σε σύνολο.

Και στη δική του περίπτωση η στόχευση ήταν το αποτέλεσμα. Αν αυτό προέκυψε και μέσω ενός ωραίου παιχνιδιού είναι γιατί αντίθετα από την Αρσεναλ η Παρί κουβαλούσε λιγότερο άγχος: οι εγχώριοι τίτλοι λειτουργούσαν σαν παρηγοριά και δίνουν και χρόνο.

Ο Λουίς Ενρίκε ποντάροντας στην ομαδικότητα, στην οργάνωση του παιχνιδιού, στη διδαχή και στη δημιουργία μιας ομάδας αποτελούμενη από παίκτες που ακολουθούν πιστά τη στρατηγική, έφτιαξε μια ομάδα πιο όμορφη από την Αρσεναλ απλά γιατί αυτή κουβαλούσε λιγότερο άγχος.

Αλλά την κυνική Αρσεναλ που παίζει για να κερδίζει κι όχι να γοητεύει τη σέβεται πολύ και το έχει πει. Γιατί καταλαβαίνει πως το να πιάνεις τον στόχο θέλει δουλειά και ιδέες.

Στη Βουδαπέστη φτάνουν αντιμέτωποι δυο προπονητές που ανέλαβαν την ίδια αποστολή: να αλλάξουν τη μοίρα των ομάδων τους.

Είναι απολύτως επιτυχημένοι και οι δυο γιατί δούλεψαν στη βάση ενός τεχνικού σχεδίου που δεν ήταν όμοιο άλλα δημιουργήθηκε για τον ίδιο σκοπό.

Ο Αρτέτα και ο Λουίς Ενρίκε, ξοδεύοντας και οι δύο πάρα πολλά λεφτά γιατί έτσι απαιτείται στο ποδόσφαιρο του καιρού μας, τα κατάφεραν ακολουθώντας τελείως διαφορετικούς δρόμους, αλλά χωρίς ποτέ να ξεχνούν ότι το βασικό είναι τα αποτελέσματα.

Απόψε θα κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Γιατί δεν χωρά για μένα αμφιβολία πως κερδισμένοι είναι και οι δύο. Και στο ποδόσφαιρο, αλλά και στη ζωή.

Εκαναν πραγματικότητα τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων. Φυσικά και τα δικά τους.