«Δεν θέλει πολύ μυαλό»

Διαβάσαμε ήδη αναλύσεις που εξηγούν την επικράτηση του AfD στη Σαξονία-Ανχαλτ περίπου σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν αυτονόητη συνέπεια πραγματικών προβλημάτων και «αδυναμία του κράτους δικαίου με τις αναρίθμητες αρχές του» να απαντήσει. Δηλώσεις αντιπάθειας στο κράτος δικαίου και τις αρχές του μας δίνουν ήδη μια γεύση από το πρόβλημα.

Το σχήμα είναι δελεαστικό ακριβώς επειδή μοιάζει «ψύχραιμο». Παρουσιάζει την άνοδο της Ακροδεξιάς σαν λογική κι αναπόφευκτη αντίδραση, όχι ως αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής και ρητορικής επιλογής. «Δεν θέλει και πολύ μυαλό», μας λένε, σαν να μη χρειάζεται

καμία εξήγηση παραπάνω, σαν η ίδια η Ακροδεξιά να μην έχει καμία ευθύνη στο πώς χτίζει την αφήγησή της και το Κέντρο να είναι ανεύθυνο για τις αποτυχίες του.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η «κοινή λογική» δεν είναι τόσο συνεκτική όσο θέλει να φαίνεται. Το AfD δεν είναι ένα κόμμα που απλώς αντιδρά σε αντικειμενικά δεδομένα, είναι κόμμα που επιλέγει τις εξαιρέσεις του με μεγάλη προσοχή. Δέχεται τη μετανάστευση ή την ομοφυλοφιλία όταν αυτό εξυπηρετεί την εικόνα του («δεν είμαστε ρατσιστές, είμαστε ρεαλιστές») και μάλιστα η ίδια η ηγεσία του, όχι κάποιο περιθωριακό στέλεχος, ζει μια ζωή που αντιφάσκει ευθέως με όσα το κόμμα κηρύττει για την οικογένεια, την «παράδοση» και τους «ξένους». Αυτό δεν είναι απλή ανθρώπινη ασυνέπεια που όλοι κάπως έχουμε. Είναι κάτι πιο συγκεκριμένο. Η δύναμη των ισχυρών να ζουν τις εξαιρέσεις τους ενώ επιβάλλουν τον κανόνα σε άλλους.

Κι εδώ ακριβώς αναδεικνύεται τι αφήνει απ’ έξω αυτή η ανάλυση περί «ανθρωπιστικών δοξασιών» και της υποβάθμισης του Δικαίου ως ενοχλητικών «κανονιστικών πλαισίων». Δεν εξηγεί γιατί η ηγεσία που υποτίθεται εκφράζει την «κοινή λογική» ενάντια στην προοδευτική αφέλεια, δεν είναι και τόσο συνεκτική ιδεολογικά, ενώ εκφράζει επιλεκτική οργή εναντίον συγκεκριμένων «άλλων». Η σιωπή των «αναλυτών» γύρω από τις πρακτικά ανεφάρμοστες προτάσεις του AfD και τις καταφανείς του αντιφάσεις, δεν είναι απλή άγνοια, είναι λειτουργική. Τους επιτρέπει να προσποιούνται τους αντικειμενικούς κριτές ενώ υπηρετούν προσωπικούς σκοπούς κι επιχειρήματα.

Γιατί, πράγματι, «δεν θέλει πολύ μυαλό» να φανεί ποιος αντέχει να αναλαμβάνει την ευθύνη των θέσεών του και ποιος επωφελείται από το να βλέπουμε την Ακροδεξιά ως φυσική κατάσταση, αντί για επιλογή.

Keywords
Τυχαία Θέματα