Δεν είμαστε Βαϊμάρη

Τη μέρα της εθνικής εορτής, στη Θεσσαλονίκη, έγινε σε εσωτερικό χώρο μια πολιτική συγκέντρωση αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Ο χρυσαυγίτης Ηλίας Κασιδιάρης, καταδικασμένος το 2020 σύμφωνα με το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα σε 13 χρόνια και έξι μήνες κάθειρξη για αδικήματα που συμπεριλαμβάνουν διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, απόφαση που επικυρώθηκε από το εφετείο, μετά την αποφυλάκισή του επιδίωξε να δηλώσει πολιτικά «παρών». Ενόψει των εκλογών, ο Κασιδιάρης έχει δηλώσει ότι στοχεύει να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο, φέρνοντας μαζί του τις ακραίες, απεχθείς ιδέες του.

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, συγκεντρώθηκε κόσμος. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο το επιβεβαιώνουν, επιτρέπουν μάλιστα να διακρίνουμε ότι στην πλειονότητά του το ακροατήριο είναι νέοι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρέθηκαν εκεί γοητευμένοι από τη μυθολογία του Κασιδιάρη, τη μυθολογία ενός ωμού ρατσιστή που κέρδισε ένα ακραίο ακροατήριο όταν χαστούκισε στην τηλεόραση, live, τη Λιάνα Κανέλλη. Δεν υπάρχει αμφιβολία, επίσης, ότι όσοι πήγαν δεν βρέθηκαν εκεί τυχαία. Οσοι παρακολουθούν τη δημόσια ζωή μπορούν να εξηγήσουν τους λόγους και δεν έχει νόημα να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε ό,τι συμβαίνει.

Η συγκέντρωση δεν μπορούσε να απαγορευτεί. Το εξήγησε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: «Δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους. Ζητήθηκε η γνώμη του προέδρου Πρωτοδικών και μας είπε: “Δεν μπορείτε να απαγορεύσετε αυτή τη συγκέντρωση”. Και άρα η αστυνομία ουσιαστικά είναι με δεμένα τα χέρια».

Εξω από το ξενοδοχείο διοργανώθηκε αντισυγκέντρωση από το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ και σωματεία με αριστερές διοικήσεις. Διαμαρτύρονταν για τη συγκέντρωση του Κασιδιάρη και συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ. Κακώς συγκεντρώθηκαν και ακόμα πιο κακώς συγκρούστηκαν – τα εξήγησα και χτες. Η συγκέντρωσή τους είχε υπαρξιακά χαρακτηριστικά, πρωτίστως για τους ίδιους. Χωρίς εχθρό απέναντι, το ΚΚΕ είναι ένα σχήμα που θα συρρικνώνεται.

Η υποτιθέμενη αντιφασιστική εγρήγορση του ΚΚΕ ουσιαστικά είναι ένας αγώνας για να βρουν ρόλο οι οπαδοί του. Εν γνώσει τους ότι, αν ξέφευγε η κατάσταση και γίνονταν επεισόδια, θα γιγαντωνόταν κυρίως αυτός που δήθεν θέλουν να εξωθήσουν από τον δημόσιο χώρο. Το ξέρουν, προφανώς. Αλλά κι αυτοί από τη φασαρία τρέφονται.

Συνάγω ότι, στο μέλλον, το κυνήγι του Κασιδιάρη θα είναι το νέο περιεχόμενο όχι μόνο της Αριστεράς αλλά όλου του αντιπολιτευόμενου προοδευτισμού, κομμουνιστικού, πασοκικού και φιλελεύθερου. Προς μεγάλη χαρά του Κασιδιάρη, ο οποίος ψάχνει τρόπους να εκφραστούν οι φανατικοί οπαδοί του, παρακάμπτοντας τους εκλογικούς περιορισμούς που απορρέουν από την καταδίκη του.

Γιατί; Επειδή στόχος του προοδευτισμού είναι, όπως έχει αποδείξει η πολιτεία του, το μπάχαλο – και αφού χάθηκε η ευκαιρία της συνωμοσιολογίας των Τεμπών, είναι δυνατή η πρόκλησή του στο όνομα του αντιφασισμού. Είναι συνήθης πρακτική από τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία, όταν για τέσσερα χρόνια, το διάστημα 1929-1933, κυριάρχησαν οι συγκρούσεις ναζί και κομμουνιστών στους δρόμους. Κι ύστερα, τον Ιανουάριο του 1933, ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος, έχοντας ήδη αναδείξει το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα σε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη.

Προφανώς, βέβαια, οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Αλλά η λογική που υποκινεί τις αντισυγκεντρώσεις είναι η ίδια, η παλιά. Είναι αποτυχημένη πολιτική. Και διπλά αποτυχημένη ιδίως σε κοινωνίες όπως η ελληνική, όπου η πολιτεία αποδεδειγμένα συγκρούστηκε με τον φασισμό και τον τσάκισε. Κι όπου η πλήρης νίκη εναντίον του απαιτεί νίκη κατά των ιδεών του. Απαιτεί, δηλαδή, δημοκρατικό φρόνημα που αποκτάται με καλύτερη και δημοκρατική παιδεία – έναν τομέα ελλειμματικό στη σημερινή Ελλάδα.

Απίστευτο. Το δυστύχημα στην Πλάκα στις 30 του περασμένου Σεπτεμβρίου, η έκρηξη δηλαδή που γκρέμισε ένα κτίριο με αποτέλεσμα έξι νεκρούς, οφειλόταν σε επιχείρηση κλοπής χαλκού από τους αγωγούς παροχής φυσικού αερίου που προκάλεσε τη διαρροή του. Οι τρεις ύποπτοι που έχουν ταυτοποιηθεί και αναζητούνται έχουν απασχολήσει τις Αρχές πενήντα φορές! Για κλοπές, ληστείες, όπλα, ναρκωτικά και βαριές σωματικές βλάβες.

Η συγκεκριμένη εγκληματικότητα, που απορώ γιατί δεν τη θεωρούμε βαριά, συχνά συσχετίζεται με κοινωνικά αίτια. Αυτό είναι πλάνη. Ιδίως η συστηματική κλοπή χαλκού, είτε από σιδηροδρομικά δίκτυα είτε από άλλα σημεία όπου χρησιμοποιείται, όπως αποδείχτηκε, ενέχει σοβαρούς κινδύνους για όσους υφίστανται τις συνέπειες τέτοιων πράξεων. Η κοινωνία μας δεν επιθυμεί χαλαρότητα απέναντι στο έγκλημα, επειδή αυτό κλιμακώνεται και πλήττει τις ζωές μας. Η ανακάλυψη των λόγων και όσων ευθύνονται για το συγκεκριμένο δυστύχημα εξηγεί γιατί.

ΥΓ. Στα μέσα Σεπτεμβρίου, αυτοκίνητο είχε ρίξει μια κολώνα του ηλεκτρικού, στη λεωφόρο Γαλατσίου, σε περιοχή που ανήκει στον Δήμο Αθηναίων. Χθες συμπληρώθηκε το τέταρτο τριήμερο γενικής συσκότισης της περιοχής, επειδή όταν βρέχει, επειδή λείπει η κολώνα, βραχυκυκλώνει η πρόχειρη επισκευή της βλάβης και πέφτει το ρεύμα. Δεν βαριέσαι, ποιος νοιάζεται στον Δήμο για μια απομακρυσμένη περιοχή κοντά στο Γαλάτσι;