Δάφνες με τα λεφτά των άλλων

Ο Μαμντάνι, ο αριστερός δήμαρχος της Νέας Υόρκης, εκπλήσσει ευχάριστα. Εξι μήνες αφότου ανέλαβε καθήκοντα, τα ποσοστά της αποδοχής του μετρούνται σε εντυπωσιακά ύψη, ακόμα και στις περιοχές με τους βαθύπλουτους κατοίκους – στο Upper East Side, λ.χ., το ποσοστό αποδοχής φτάνει στο 66%. Πρωτοφανή πράγματα, για κάποιον που πολιτεύτηκε με την ταυτότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Δεν είναι καθόλου αμελητέο επίτευγμα ότι ο Μαμντάνι κατάφερε να μετατρέψει τον φόβο για το πρόσωπό του σε αποδοχή. Αυτή η αποδοχή είναι προϋπόθεση για να

αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της Νέας Υόρκης στη ρίζα του. Μόνο με την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, θα πεισθούν οι πλούσιοι και οι ισχυροί να συμβάλουν στη δραστική αύξηση και βελτίωση των κοινωνικών υπηρεσιών. Μόνο μέσω της εμπιστοσύνης θα κατανοήσουν ότι, μακροπρόθεσμα, δεν συμφέρει ούτε τους ίδιους να ζουν σε μια πόλη, όπου οι ζάπλουτοι την περνάνε ζάχαρη (με τη φωνή του Μίμη Φωτόπουλου, ει δυνατόν…), ενώ όλοι οι άλλοι, ακόμη και οι επαγγελματίες με υψηλή επιστημονική εξειδίκευση, δουλεύουν απλώς και μόνο για να συντηρούν τη διαβίωσή τους στην πόλη.

Πώς τα έχει καταφέρει όμως ο Μαμντάνι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, όχι μόνο να πείσει ότι δεν είναι ο μπαμπούλας από τη Γάζα, αλλά να κερδίσει κι από πάνω την εκτίμηση εκείνων που δεν τον ψήφισαν; Δεν έχει κάποιο μυστικό, ακολουθεί την αρχαιότερη, την πιο απλή, αλλά εν τέλει και την πιο δύσκολη μέθοδο: διοικεί την πόλη με μετριοπάθεια και ρεαλισμό. Τόσο απλό είναι! Δεν είναι βλάκας ο άνθρωπος, καταλαβαίνει ότι η επανάσταση και η εξέγερση έχουν μεν την πλάκα τους (σε ποιον δεν αρέσει μια ωραία τουρτομαχία;), αλλά ο ρεαλισμός και η συναίνεση είναι που παράγουν τα αποτελέσματα και λύνουν τα προβλήματα.

Ας αφήσουμε λοιπόν αυτούς να χαίρονται τον Μαμντάνι τους και πάμε στα δικά μας. Πάμε δηλαδή στην ελληνική Νέα Υόρκη και τον έλληνα Μαμντάνι. (Φυσικά είναι γελοίες οι διατυπώσεις αυτές, ανταποκρίνονται όμως στην πραγματικότητα του μείγματος φθόνου και θαυμασμού που τρέφουμε οι Ελληνες για την Αμερική. Αυτό είναι που μας κάνει να λέμε, π.χ., «ελληνικό FBI» και αμέσως να ευτελίζουμε την πιο σοβαρή και αποτελεσματική προσπάθεια, που έχει γίνει ως τώρα για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος…) Εδώ, στο κλεινόν, ο Χάρης Δούκας αναγγέλλει περιχαρής ότι δανείζεται 75 εκατομμύρια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων «για να φτιάξουμε τα σχολεία μας που παραλάβαμε σε χειρίστη κατάσταση από τη διοίκηση Μπακογιάννη», όπως είπε.

Ποιος δεν θέλει άριστη την κατάσταση των υποδομών στα σχολεία και μάλιστα το γρηγορότερο δυνατόν; Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι με τι λεφτά. Ο προκάτοχός του παρέλαβε τον δήμο με χρέη 100,5 εκατομμυρίων ευρώ. Τον παρέδωσε έχοντας μειώσει το χρέος στα 87 εκατομμύρια και με ένα πρόγραμμα σταδιακής εξόφλησης, χάρη στο οποίο το χρέος του δήμου είναι σήμερα στα 65 εκατομμύρια. Αν μάλιστα συνεχιζόταν το συγκεκριμένο πρόγραμμα μέχρι το τέλος του, το 2031 ο δήμος θα είχε μειώσει το χρέος του στα 24 εκατομμύρια.

Ο κ. Δούκας, όμως, πρέπει επειγόντως να δείξει έργο χειροπιαστό, για λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε. Αφενός είναι απασχολημένος με σοβαρότερα, όπως λ.χ. να καταστήσει το ΠΑΣΟΚ συνοδοιπόρο της ΕΛΑΣ και, αφετέρου, τα δένδρα που υποσχέθηκε κατά χιλιάδες δεν έρχονται. Εκείνος τα προσκάλεσε με καλοσύνη και τρυφερότητα. Τους είπε πόσο τα αγαπάμε, ότι εδώ στην Αθήνα θα βρουν άπλετο χώρο να αναπτυχθούν, αλλά αυτά τα αφιλότιμα δεν έρχονται. Τον κοροϊδέψανε, φαίνεται.

Οπότε τι κάνει ο κύριος δήμαρχος; Δανείζεται, υπερδιπλασιάζοντας το σημερινό ύψος του χρέους (65+75=140) και το πάει ακόμη πιο ψηλά από εκεί που το βρήκε ο Μπακογιάννης. Το φορτώνει στους τυχερούς που θα ακολουθήσουν, άλλωστε, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι της αντίπαλης παράταξης. Αυτός θα το ξοδέψει. Εκείνοι θα το ξεπληρώσουν, θα δουν πώς – ας κάνουν κάτι επιτέλους κι αυτοί! Και, βεβαίως, θα μπορεί να φιγουράρει ως ο δήμαρχος ευεργέτης, για τον οποίον ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει ότι ως άλλος Αύγουστος πήρε τα σχολεία της Αθήνας πλινθόκτιστα και τα παρέδωσε μαρμαρόκτιστα. Ο κ. Δούκας ακολουθεί, δυστυχώς, τη λογική του αλησμόνητου «διακοποδάνειου», προκειμένου να προβάλει την εικόνα του πετυχημένου δημάρχου. Αγοράζει πολιτικές δάφνες με δανεικά, που θα πληρώσουν τα κορόιδα. Εμείς, δηλαδή, για να μη σας μένει η απορία…