«Χρυσά αυγά»

Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη, η απευθείας τηλεοπτική μετάδοση της οποίας λειτούργησε ως διαφήμιση πολιτικής επιστροφής, επαναφέρει στο προσκήνιο ζητήματα δημοκρατίας. Είναι τελικά θεμιτή και αποτελεσματική για την προστασία του πολιτεύματος η υιοθέτηση μεθόδων μαχόμενης δημοκρατίας, ιδίως με τη μορφή απαγορεύσεων συμμετοχής στις εκλογές;

Το πάντα ενδιαφέρον στον κόσμο των ιδεών αυτό ερώτημα, έχει σημασία στην Ελλάδα κυρίως στο πεδίο της

θεωρίας πλέον. Στο πεδίο της νομικής και πολιτικής πράξης οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί. Κρίσιμες κοινοβουλευτικές συναινέσεις έχουν επιτευχθεί, καθοριστικές αποφάσεις έχουν ληφθεί στο ανώτατο δικαιοδοτικό επίπεδο από τον Αρειο Πάγο, το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, σε συνδυασμό και με τις καταδίκες από τα ποινικά δικαστήρια.

Με άλλα λόγια, το θεσμικό οπλοστάσιο για την άμυνα του πολιτεύματος υπάρχει, κι αυτό δεν είναι λίγο. Ας θυμηθούμε μόνο ποια ήταν μια σπάνια, ίσως και μοναδική στιγμή εθνικής, ή καλύτερα, δημοκρατικής, ομοψυχίας τα τελευταία χρόνια: την ημέρα που ένα τεράστιο πλήθος συντονίσθηκε με τη σπαρακτική κραυγή της Μάγδας Φύσσα: Παύλο τα κατάφερες!

Το μεγαλείο της Δημοκρατίας είναι ότι καταπολεμά τους εχθρούς με τα δικά της όπλα και όχι με τις δικές τους μεθόδους, διώκει μόνο εγκλήματα και όχι ιδέες, ανέχεται κι αυτούς που την αμφισβητούν. Τι γίνεται όμως όταν γενικεύονται η απαξία, η αμφισβήτηση ή η συνειδητή υπονόμευση των θεσμών και των αρχών της; Οταν η Ακροδεξιά, σε διάφορες εκδοχές, τείνει να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα σε σημαντικές χώρες της Δύσης, της Ανατολής και του Νότου, ιδίως στις ΗΠΑ, στην ηγέτιδα δύναμη της φιλελεύθερης Δύσης;

Δύο σκέψεις, που προκαλούνται με αφορμή κάποιες εικόνες τοίχων της πόλης. Οπου η Χρυσή Αυγή βάζει την υπογραφή της με μαύρο σπρέι και κεφαλαία γράμματα. Αλλά με ένα ίδιο σπρέι και μία καμπυλωτή γραμμούλα πάνω στα ήτα, το όνομα της οργάνωσης μετατρέπεται σε «ΧΡΥΣΑ ΑΥΓΑ».

Οι συνειρμοί γίνονται εύκολα:  Η ειρωνεία και η πλάκα υιοθετούνται συχνά στη δημόσια σφαίρα και στην πολιτική αντιπαράθεση, και ορθώς, με τον κίνδυνο όμως πολλοί να θεωρούν πως κάνοντας πνεύμα ή διασκεδάζοντας με γραφικότητες παράγεται πολιτικό αποτέλεσμα. Ακόμα χειρότερα, η γενναιόδωρη προβολή που χορηγήθηκε παλαιότερα στη ΧΑ, και τη διαφήμισε και την εξοικείωσε στο ευρύ κοινό. Κοινοτοπία του κακού θα λέγαμε, κι ας κατάντησε κλισέ.

Η εικόνα παραπέμπει όμως και στην «κότα με τα χρυσά αυγά», τον αισωπικό μύθο για την απληστία που οδηγεί στην απώλεια ακόμα και αυτών που ήδη έχουμε. «Σκοτώνω την κότα με τα χρυσά αυγά» σημαίνει ότι καταστρέφω κάτι ωφέλιμο από απληστία, ανυπομονησία ή απλώς ανεπίγνωστα. Ας το θυμούνται αυτό, αν όχι οι κοινωνικές και οικονομικές ελίτ, τουλάχιστον οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Ο Γιάννης Φ. Ιωαννίδης είναι δικηγόρος, πρώην γ.γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης

Keywords
Τυχαία Θέματα