Η μετάλλαξη των κηρύκων

«Τα γραπτά μένουν»: πλέον, η σημασία της φράσης είναι συμβολική, καθώς πια, τα πάντα μένουν: τα λόγια, τα βλέμματα, οι πάσης φύσεως εξυπνάδες στην ζούγκλα της φτήνιας της υποτιθέμενης «κοινωνικής» δικτύωσης. Ακόμα και το τι κοιτάς, όταν περπατάς στον δρόμο. Και αυτό μένει. Κι όμως, συμβαίνει το εντυπωσιακό: σήμερα που όλα μένουν, τελικά εξίσου όλα σχεδόν αμέσως ξεχνιούνται. Μπορείς με άνεση να κάνεις το μαύρο άσπρο· να λες άλλα

τώρα, τα ανάποδα σε δύο μήνες και, βέβαια, να γίνεσαι… Σαβοναρόλα εναντίον των θέσεων που για χρόνια παθιασμένα υποστήριζες. Γιατί; Επειδή ουδείς θυμάται τίποτα, ουδείς ενδιαφέρεται για τη συνέπεια και την ακεραιότητα σε ένα περιβάλλον πλήρους απαξίας του δημόσιου λόγου.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τις εξελίξεις στη Γερμανία, με την καλπάζουσα πορεία της Ακροδεξιάς προς την εξουσία: πλήθος υμνητών της γερμανικής Ευρώπης των τελευταίων είκοσι χρόνων, αυτόκλητοι – ή μη… – κήρυκες του δήθεν σωτήριου δρόμου που υποτίθεται ότι χάραζε για το σύνολο της ΕΕ και των κρατών-μελών της, ήταν ταυτόχρονα και εξαιρετικά επιθετικοί μισαλλόδοξοι επικριτές κάθε κριτικής φωνής για μια πορεία που η σημερινή κατάληξή της είχε αναλυθεί πολλαπλά, ως περίπου νομοτελειακή ήδη από το 2010-2011· και καταδίκαζαν με ψεύδη και λάσπη ως αντιευρωπαίους επικίνδυνους λαϊκιστές όσους – λίγους – προειδοποιούσαν με πλήρη τεκμηρίωση για αυτά που ερχόντουσαν· και που πλέον είναι εδώ. Ομως τώρα, όλοι εκείνοι δήθεν στέκουν άναυδοι μπροστά στο μαύρο μέλλον που λιβάνιζαν και που είναι ήδη εδώ. Κι έχοντας βολικά ξεχάσει όλο αυτό το παρελθόν, «ανησυχούν» μεταλλαγμένοι και… προειδοποιούν για… μέγα κίνδυνο.

Ο κίνδυνος είναι πράγματι μέγας. Ομως, δεν γεννήθηκε χθες, ούτε προχθές. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια και ακόμα περισσότερες διεργασίες, για να φτάσουμε εδώ· και τα πάντα ήταν γνωστά. Αλλά ποιος ήθελε να τα χαλάσει με τη βαριά νέα εξουσία; Καλύτερες δεν ήταν οι υποκλίσεις; Ολα αυτά είναι δεδομένα μη αμφισβητήσιμα. Και έχουν πλέον λάβει τέτοιες διαστάσεις, ώστε αμέσως μετά την τερατώδη προχθεσινή νίκη της νεοναζιστικής AfD, που δεν περνάει ημέρα που να μη μεγαλώνουν η δύναμη και η διαφορά της ως το πρώτο πλέον κόμμα σε ομοσπονδιακό επίπεδο στη Γερμανία, τώρα ο καγκελάριος Μερτς εξαπέλυσε σφοδρή προσωπική επίθεση στην προκάτοχό του Μέρκελ.

Αυτό το γνήσια νεοναζιστικό κόμμα γεννήθηκε με τις υπόγειες καθοριστικές ευλογίες και την ενεργή βοήθεια του Σόιμπλε στην εποχή της ελληνικής πτώχευσης, Και τα είπε ήδη όλα με το όνομά του: «Εναλλακτική για τη Γερμανία». Κύριος καταστατικός του στόχος ήταν το να πετάξει την Ελλάδα έξω από το ευρώ – ο στόχος του Σόιμπλε, υπουργού της δήθεν «Eυρωπαίας» Μέρκελ, που όμως πάντοτε κατ’ ουσίαν δούλεψε αποκλειστικά, συστηματικά και πονηρά μόνον για τα στενά εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας από την πρώτη έως την τελευταία ημέρα της στην εξουσία. Το απέδειξε, άλλωστε, και ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, όταν έκανε επιτέλους φανερό σε όλους το απόλυτα προφανές: ότι η Μέρκελ είχε «πουλήσει» την ΕΕ στη Μόσχα, προς όφελος μόνον της γερμανικής βιομηχανίας.

Ο γερμανικός εθνικισμός νίκησε κατά κράτος από την πρώτη ώρα κάθε σκέψη για μία πραγματικά κοινή Ευρώπη. Είναι απολύτως τεκμηριωμένο, δεν επιδέχεται διάψευση, δεν έγινε καν κρυφά: όλα έγιναν σε κοινή θέα – απλώς οι λέξεις έλεγαν άλλα· και σχεδόν όλοι έτρεχαν να πιάσουν θέση κάτω από αυτή την υπερεξουσία. Ομως τώρα, φτάνει η ώρα της πληρωμής. Δεν υπάρχουν άλλοθι: είχαν ειπωθεί τα πάντα. Χρόνια τώρα.