Χωρίς Ιντερνετ. Ε και;

Μου είχε περάσει πολλές φορές από το μυαλό – όχι όμως για πολύ – η εξής σκέψη που ήταν τόσο δυσάρεστη, ώστε δεν της επέτρεπα να με επηρεάσει περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα: σε περίπτωση που για τους χ-ψ λόγους δεν θα μπορούσα να έχω Ίντερνετ στο σπίτι μου, πώς θα διαχειριζόμουν την κατάσταση, εφόσον (όπως πολλοί σαν εμένα), εδώ και χρόνια, σε μεγάλο βαθμό εργάζομαι και από το σπίτι μου;

Αναφέρομαι σε διακοπή διαρκείας, όχι απλώς μερικών ωρών, κάτι που λίγο ως πολύ όλοι το έχουμε ζήσει και έχουμε κάνει το κουμάντο μας. Μια διακοπή που κρατά μέρες όμως; Αυτό το έχουμε σκεφτεί; Δεν

Για να είμαι ειλικρινής, όταν πρωτοείδα τις χρώματος λευκού και κόκκινου κορδέλες (α λα crime scene) στις δύο πλευρές του δρόμου στον οποίο βρίσκεται το σπίτι μου στο Κουκάκι, με τα ταμπελάκια ότι το πάρκινγκ για ένα συγκεκριμένο διάστημα δεν θα επιτρέπεται λόγω έργων που σχετίζονται με την εγκατάσταση οπτικών ινών – και μάλιστα, υπό την «απειλή» της απομάκρυνσης με γερανό του παρκαρισμένου οχήματος –, αμέσως υποψιάστηκα ότι κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Και όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις (η ελληνική ιστορία και ο νόμος του Μέρφι το λένε, όχι εγώ), κάτι πράγματι δεν πήγε καλά.

Βλάβη. Λίγα λεπτά (ευτυχώς) μετά την αποστολή ενός κειμένου μου προς δημοσίευση το πρωί της περασμένης Πέμπτης, τοΊντερνετ διεκόπη. Οχι γενικώς, αλλά, απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω ρωτώντας από εδώ και από εκεί, μόνο στους κατόχους του συγκεκριμένου παρόχου που τροφοδοτεί τη σταθερή τηλεφωνία του σπιτιού μου. Στην πρώτη κλήση που έκανα προς την τηλεφωνία, το ρομπότ που μιλάει σαν άνθρωπος και σε καθοδηγεί με μια ανεξήγητη χαρά, ενώ εσύ βρίσκεσαι σε απόγνωση, με ενημέρωσε ότι έχει προκύψει βλάβη και ότι το τεχνικό προσωπικό του παρόχου εργάζεται εντατικά για την επίλυση του προβλήματος. Μία μέρα μετά, την Παρασκευή 5 Ιουνίου, μιλώ και με άνθρωπο, εκπρόσωπο της τηλεφωνίας στην οποία ανήκω, και μαθαίνω ότι η αποκατάσταση προβλέπεται να γίνει τη Δευτέρα 8 Ιουνίου. Επομένως μιλάμε για πολλές μέρες, ενώ τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές και είναι Τρίτη 9 Ιουνίου το πρόβλημα δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί.Τραγέλαφος, ανακρίβειες και ψέματα· όπως ακριβώς το περίμενα.

Αλλά από την όλη αυτή κατάσταση εκείνο που μου προκάλεσε τη μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η αντίδρασή μου. Δεν ένιωσα κανέναν θυμό, δεν βρέθηκα σε κανενός είδους πανικό, όπως είμαι βέβαιος ότι θα συνέβαινε τα παλαιότερα χρόνια. Ηταν μια περίεργη συναισθηματική αντίδραση κάπου ανάμεσα στο «ε και τι έγινε;» και στο «θα τα βρει η υπηρεσία». Ενα είδος παραίτησης λόγω αποδοχής του γεγονότος. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό· πάντως αυτό ένιωσα. Και νομίζω ότι πλέον πολύς κόσμος νιώθει έτσι για πολλά πράγματα, πολύ σοβαρότερα από τη διακοπή του Ίντερνετ.

Ούτως ή άλλως λύσεις μπορούν να βρεθούν, είτε στο διπλανό καφέ με το λάπτοπ σου είτε με λίγο κόπο παραπάνω, γράφοντας κείμενα στο κινητό σου και χρησιμοποιώντας δεδομένα κινητού. Και για να πω την αλήθεια, όσο θλιβερό βρίσκω πια να οδηγείται κάποιος στην απόγνωση από ευτελή πράγματα, όπως η απώλεια Διαδικτύου, άλλο τόσο θλιβερό είναι που έχουμε επιτρέψει στη ζωή μας να διαμορφωθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στην «απελπισία» για κάτι που – έστω με λίγο παραπάνω κόπο – μπορεί να ξεπεραστεί.

Δεν μπορώ όμως να μην κλείσω αυτό το άρθρο με κάτι χιουμοριστικό που μου συνέβη την πρώτη μέρα της διακοπής του Ίντερνετ. Στην είσοδο της πολυκατοικίας μου ένας άγνωστός μου νεαρός της Generation Z (εγώ ανήκω στη Χ) κάτι σχολίασε για τα έργα και τις οπτικές ίνες. Οταν του ανέφερα ότι εξαιτίας αυτών των έργων δεν έχω Ίντερνετ, ο νεαρός γούρλωσε τα μάτια σαν τον Μάρτι Φέλντμαν στον «Φρανκενστάιν Τζούνιορ» και σχεδόν ούρλιαξε: «Δεν έχετε Ίντερνετ;;;!!! Είναι δυνατόν;;;;!!!!».

Φυσικό. Εγώ ανήκω σε μια γενιά της οποίας η μισή ζωή έχει περάσει χωρίς Διαδίκτυο. Εκείνος όμως ανήκει σε μια γενιά της οποίας ολόκληρη η ζωή δεν έχει περάσει δευτερόλεπτο χωρίς Διαδίκτυο. Εκεί, την απόγνωση την καταλαβαίνω.