Μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές

Καλέ ποιος πόλεμος μεταξύ Βίσση και Καρβέλα; Τουλάχιστον αυτός έχει στρας, έχει παγέτα, έχει και μουσική υπόκρουση. Διαβάζεις τα συγκρουσιακά τους και διαλέγεις τραγούδι να παίζει στο βάθος. Θες το «Δώδεκα»; Εχεις το «Δώδεκα». Θες το «Σε περίπτωση που»; Επίσης. Θες το «Από αγάπη υπερβολική»; Πάρ’ το. Ενώ στον πόλεμο στον οποίον αναφέρομαι, τίποτα απ’ όλα αυτά. Πλήξη, βαρεμάρα (κάποια στιγμή πρέπει να δούμε κι αυτή τη χαώδη διαφορά μεταξύ του «πλήττω» και του «βαριέμαι») και μια αίσθηση καμαρίλας.

Δηλαδή, όλες αυτές οι αυθόρμητες εκρήξεις και συγκρούσεις που γίνονται μπροστά στην κάμερα ή καλλιεργούνται στο Διαδίκτυο έχω κάποιες φορές την εντύπωση ότι έχουν προαποφασιστεί σε κάποια γραφεία. Εντάξει και στη σόου μπιζ παίζουν στημένα μπιφ, αλλά και μόνο η λέξη μπιφ δίνει στο θέμα μία αλαφράδα. Ενώ στην πολιτική;

Εν τω μεταξύ, κοντεύω να φτάσω στη μέση του κειμένου και δεν έχω πει ακόμη περί τίνος πρόκειται. Ε ναι, αυτές οι συγκρούσεις μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ θεωρώ ότι μοιάζουν με αυτές τις σόου μπιζ. Είναι δηλαδή εξίσου ασήμαντες και περισσότερο προκαλούν τις εντυπώσεις παρά καθορίζουν την ουσία.

Διότι ισχύει και εδώ αυτό το «χειροποίητο» και χωρίς ξενόγλωσσους όρους μανατζεριλίκι που ήταν κανόνας για τους παλαιότερους του παλκοσένικου και της πίστας. Οταν πέφτουν τα εισιτήρια, ανεβάζεις τους τόνους, τσακώνεσαι, συζητιέσαι και, έτσι, αναζωπυρώνεις το ενδιαφέρον του κοινού. Να ισχύει αυτό και στην πολιτική; Και γιατί όχι; Αλλωστε η πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με σόου μπιζ. «Για το θεαθήναι» που τραγουδούσε κάποτε και ο Πασχάλης Τερζής.

Σιγόβραζε αυτή η κόντρα από τότε που ανακοινώθηκε το κόμμα Τσίπρα και, στις δημοσκοπήσεις, φάνηκε να εκτοπίζει το ΠΑΣΟΚ από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μετά ήρθε καλοκαίρι, πήγαν διακοπές τα στελέχη, δεν υπήρχαν εκπομπές και στην τηλεόραση, αλλά με την πρώτη σταγόνα της βροχής άναψαν τα αίματα.

Είπε ο Ανδρουλάκης ότι η ΕΛΑΣ είναι one man’s show, απάντησε ο Τσίπρας σε ραδιοφωνική συνέντευξή του στα «Παραπολιτικά» ότι έτσι προμοτάρει εμμέσως πλην σαφώς τη Νέα Δημοκρατία, «Οχι, εσείς προμοτάρετε τη Δεξιά», απάντησε ο Μάντζιος, μετά κατήγγειλε η Αννα Παπαδοπούλου που ήταν ΠΑΣΟΚ αλλά τώρα είναι ΕΛΑΣ ότι της επιτέθηκε ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος που ήταν και παραμένει ΠΑΣΟΚ, μετά έγραψε ο δημοσιογράφος Θανάσης Κρατερός, που ήταν στην «Αυγή» και τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά μετά έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ άρα και από την «Αυγή», μήπως κι ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας, όχι εμείς είπαμε πρώτοι για τις 120 δόσεις, όχι εμείς κάναμε το φτούκα προ, ένα λεπτό να πάρω ανάσα.

Και, εν τω μεταξύ, μπαίνουν στον χορό και άλλα από – κόμματα, η Εφη Αχτσιόγλου που ήταν ΣΥΡΙΖΑ και μετά έφυγε και έφτιαξε τη Νέα Αριστερά, αλλά τώρα έφυγε από το κόμμα που έφτιαξε και πήγε στον Τσίπρα, άσχετο που ο Τσίπρας έλεγε ότι η ΕΛΑΣ δεν θα θυμίζει ΣΥΡΙΖΑ, είπε λοιπόν η Αχτσιόγλου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στην πραγματικότητα αυτοκαταστραφεί από το 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ ενωμένος δυνατός λένε και οι γραφικοί εναπομείναντες στο πρώην κυβερνών κόμμα. Και όλα αυτά στο όνομα της προσδοκίας για ενωμένη, υπό κοινό ηγέτη, Κεντροαριστερά. Γι’ αυτό σας λέω, καλύτερη και πιο σοβαρή η κόντρα Βίσση – Καρβέλα.

Ακούμε με προσήλωση για τον χορό των εκατομμυρίων ευρώ ανάμεσα στη Βίσση και τον Καρβέλα ενώ σκαρφιζόμαστε τρόπους για να ζεσταθούμε αυτόν τον πανάκριβο, ενεργειακά χειμώνα. Μωρέ κάτι μου θυμίζει αυτό. Εναν διάλογο από το «10» του Καραγάτση όπου οι «Παντοφλάδες», μια πάμφτωχη οικογένεια που ψευτοζεί γαζώνοντας παντόφλες, λένε στους περαστικούς τα «συγκλονιστικά» νέα. «Ο Ωνάσης αγόρασε νέα θαλαμηγό, μεγαλύτερη από την παλιά».

«Η Μέριλιν Μονρόε έχασε έναν κολιέ όλο μπερλάντια. Πολύ που την ένοιαξε. Εχει άλλους δέκα κολιέδες, ρουμπίνια, ζαφείρια, μαργαριτάρια. Πλούτος καλέ, πλούτος». Τελικά είχε δίκιο ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Οσο πιο φτωχοί είναι οι άνθρωποι, τόσο πιο πολύ ασχολούνται με τα νιτερέσια των πλουσίων.