Αριστερά

Τι είναι αριστερό; Για τον σημερινό, τον επαναλανσαρισμένο, Αλέξη Τσίπρα «δεν είναι αυτό που διαχειρίζεται καλύτερα τη φτώχεια, αλλά μια πολιτική που παράγει πλούτο και τον διανέμει καλύτερα σε όλους». Το νέο του τσιτάτο ακούγεται πιο ευχάριστο στ’ αφτιά των Κεντροαριστερών – τους οποίους επιθυμεί διακαώς να προσηλυτίσει. Ωστόσο, οι ορίτζιναλ αριστεροί, εκείνοι με τους οποίους συμπορευόταν μέχρι να αρχίσει τη συγγραφή βιβλίων, διέκριναν πίσω από τις λέξεις του μια ιδανική ευκαιρία να χλευάσουν την αριστεροσύνη του.

Ετσι, οι νεαρίτες, για παράδειγμα, του προσήψαν πως αποκάλυψε αρκετά νωρίς στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου την ταύτισή του με τη ΝΔ. «Αρκέστηκε», σχολίασαν, «να επαναλάβει ό,τι καταμαρτυρούσαν επί χρόνια στις προοδευτικές δυνάμεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Ακης Σκέρτσος, ο Αδωνις Γεωργιάδης και πολλά ακόμα κυβερνητικά στελέχη: Οτι η Αριστερά ενδιαφέρεται απλά να διαχειριστεί τη φτώχεια». Και του επισήμαναν πως «η Αριστερά συγκρούεται, δεν υπόσχεται μικρές βελτιώσεις που δεν θα ενοχλήσουν το κατεστημένο». Η κόντρα είναι παλιά. Πάει πίσω στα χρόνια της πρώτης φοράς Αριστεράς, όταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να τον στρίψει προς το Κέντρο προκειμένου να τον καθιερώσει ως κόμμα εξουσίας (προκειμένου να ξορκίσει το σενάριο της παρένθεσης, δηλαδή). Τότε, οι ορθόδοξοι συριζαίοι ανησυχούσαν για τη σωτηρία της ιδεολογικής του ψυχής.

Πρόσωπα

Σήμερα, ο καβγάς όπου βγαίνουν τ’ αριστερόμετρα μοιάζει επίκαιρος ξανά. Η καταστατική σύγκρουση του συντροφικού χώρου (η αντιπαράθεση μεταξύ αυτών που θεωρούν εαυτούς περισσότερο πιστούς στο δόγμα των ιδεών του από τους άλλους) επανέρχεται στο προσκήνιο ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών. Ο ελασίτης υπόσχεται την Αριστερά της σύγχρονης εποχής, ξεπατικώνοντας συχνά τις προτάσεις και την επιχειρηματολογία της σοσιαλιστικής πτέρυγας των Δημοκρατικών της Αμερικής.

Συριζαίοι, νεαρίτες και λοιπά αριστερά κομματίδια απαριθμούν τις κωλοτούμπες που έχει κάνει με το rebranding. Η κοινοβουλευτική επιβίωση των τελευταίων, άλλωστε, εξαρτάται από τα ποσοστά τα οποία θα καταφέρουν να κόψουν από την τσιπρική Συμπαράταξη. Ομως, τόσο τα νούμερα της ΕΛΑΣ όσο και των υπολοίπων κομμάτων στα Κεντροαριστερά κι Αριστερά υποδηλώνουν πως αυτή η πλευρά του πολιτικού φάσματος δεν μπορεί συνολικά να ξεκουνήσει τη βελόνα. Το παράδοξο είναι πως τα ακροατήρια που εμφανίζονται έτοιμα να στηρίξουν τις λεγόμενες προοδευτικές πολιτικές – όπως την αναδιανομή του πλούτου – είναι μεγαλύτερα από την εκλογική βάση κάθε πολιτικής δύναμης ξεχωριστά. Ισως, βέβαια, η παραπάνω αλλόκοτη συνθήκη να έχει εξήγηση: τα πρόσωπα που αυτοσυστήνονται ως εκφραστές των «δημοκρατικών πολιτών» είναι όλα σημαδεμένα από το παρελθόν τους, πρόσφατο ή λιγότερο πρόσφατο.

Keywords
Τυχαία Θέματα