Το εννοούσε

15:36 11/9/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους πάνω από τη γη κι από γραμμές που θεωρούμε αδιαπέραστες. Γι’ αυτό τραγουδάει ο κόσμος δυο μέρες τώρα Γιώργο Μαζωνάκη. Στο ελληνικό «σταρ σίστεμ» (ο Θεός να το κάνει) υπάρχουν αρχετυπικά όρια ανάμεσα σε είδη, ομάδες κοινού, φύλα που ερμηνεύονται και αλληλεπιδρούν κι αυτός τα καταπάτησε. Αισθητικά σχεδόν ενσάρκωνε αυτό που περιέγραφε για το «camp» η Σούζαν Σόνταγκ: «Δεν μπορείς να αποκαλέσεις camp κάτι που δεν παίρνεις σοβαρά. Δεν το γελοιοποιείς, κάνεις πλάκα μέσα από αυτά. Εκφράζεις βασικά κάτι που είναι σοβαρό για εσένα από άποψη χιούμορ, επιτήδευσης

και κομψότητας».

Μουσικά ακόμη, παρότι περήφανος λαϊκός, είχε ρίξει γέφυρες αγεφύρωτες, από το τσιφτετέλι ως την πειραματική ηλεκτρονική τζαζ, ενώ είχε βρεθεί να πρωταγωνιστεί σε ταινία μικρού μήκους που κέρδισε βραβείο στις Κάννες. Ηταν τέτοια η ικανότητα να μετατοπίζεται ανάμεσα σε κόσμους που κανονικά δεν συνομιλούν, χωρίς ποτέ να μοιάζει ξένος. Τον αγαπούσαν οι μπουζουκόβιοι και οι γκοθάδες.

Ισως η κοινή γραμμή να ήταν η μαυρίλα. Ισως γιατί τραγουδούσε τα συναισθήματα στο απόλυτο, σε αντίθεση – προσέξτε –με το λούστρο του σύγχρονου λαϊκού όπου θεωρητικώς κάποιοι τον κατατάσσουν, που είναι κάπως πιο συγκρατημένο, πιο επιτελεστικό, κάπως άψυχο. Να το πούμε απλά; Τον άκουγες να τραγουδάει «σε θέλω τραγικά» και σε έπειθε κάθε φορά ότι το εννοεί και άρα ήταν κάπως εκεί όταν το εννοούσες κι εσύ. Αυτό δεν μας το «χρωστάει» κανένας περφόρμερ. Κι ήταν ένας λόγος που εξέπεμπε στον κόσμο μια ευαλωτότητα, είτε έβγαινε λαμπερός είτε «σπασμένος», είτε τραγουδούσε ζεϊμπέκικα είτε μιλούσε για το Δρομοκαΐτειο, είτε επισκεπτόταν γυναικείες φυλακές είτε ανέβαζε συνταγές για ντολμάδες στο Instagram. Οσο για τη βοήθεια που πρόσφερε απλόχερα σε ανθρώπους, αυτή δεν έγινε ποτέ θέμα δημοσίων σχέσεων. Ο ίδιος ζητούσε να μην τη δημοσιοποιούμε. Σήμερα, δυστυχώς, πρέπει να ειπωθεί, γιατί πάνω στα πτώματα, μαζί με τους προκάτ αγιογράφους, βγαίνουν και τα κοράκια.

Συγκινήθηκε ο κόσμος με τον Μαζωνάκη, λοιπόν, όχι επειδή ήταν «ιδιαίτερος» ή εκκεντρικός ή τέλειος. Αλλά γιατί, στο απόλυτο χάι και στο απόλυτο χαμηλό, αυτός το εννοούσε, μπροστά στα μάτια όλων, λαμπερός μέσα σε πίσσα σκοτάδι.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords