Αποσύνθεση

Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος στις χθεσινές κρατιδιακές εκλογές σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο – Δυτική Πομερανία, η αποσύνθεση του γερμανικού πολιτικού συστήματος και εν γένει του ευρωπαϊκού είναι προ των πυλών. Εδώ το προφανές είναι η δυναμική της AfD – που είδαμε και στη Σαξονία – Ανχαλτ – και η άνοδος της κοινωνικής και πολιτικής Ακροδεξιάς σε μια σειρά από χώρες.

Το βαθύτερο όμως πρόβλημα είναι η αποδόμηση και η ακύρωση εν μέρει ενός ολόκληρου μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος και κεκτημένου.

Η αποτυχία των πολιτικών δυνάμεων και τα όρια του κοινωνικού κράτους, οι όροι ενσωμάτωσης και δίκαιης συμπερίληψης των πληθυσμών αλλά και η ασθενής ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης σε σχέση με τις αναδυόμενες άλλες χώρες θα μπορούσαν να είναι μεταβλητές ερμηνείας του όλου φαινομένου που όπως όλα δείχνουν θα γενικευτεί και σε άλλες ηγεμονικές χώρες όπως για παράδειγμα η Γαλλία και η Βρετανία.

Το κρίσιμο δεν είναι απλώς η μεταβολή των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων αλλά η μετατόπισή τους σε θέσεις που παλαιότερα θα ήταν εξοργιστικές όπως η εχθροπάθεια, ο ρατσισμός, ο φυλετισμός που σήμερα μοιάζουν να κανονικοποιούνται κάτω από μία συνολικότερη κρίση και της Ευρώπης και εν γένει του πολιτικού φαινομένου. Οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις μοιάζουν ανίκανες να συγχρονιστούν με τις σημερινές αγωνίες των ευρωπαϊκών λαών αλλά και να δώσουν λύσεις, πράγμα που διαμορφώνει το έδαφος για επικίνδυνες ιδέες και πρακτικές. Περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη κοινωνική συνοχή θα ήταν μια πρώτη απάντηση. Οχι η μόνη.

Keywords
Τυχαία Θέματα