Αποστροφή

15:31 21/9/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Τουλάχιστον αυτός, αντίθετα με τον Παύλο Μαρινάκη, μπορεί να διατυπώνει ελεύθερα την προσωπική του άποψη: στο κάτω-κάτω ευρωβουλευτής είναι, όχι κυβερνητικός εκπρόσωπος. Και πιστεύει ότι αξίζουν έπαινοι στον Κασιδιάρη επειδή είναι «ένας από τους λίγους Ελληνες που έκανε μέχρι την τελευταία μέρα της φυλακής του» (κι ας αποφυλακίστηκε στη μέση της ποινής του, με βάση τον νόμο φυσικά) και ότι πρέπει να του δοθεί δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική σκηνή (κι ας υπάρχει απόφαση που του απαγορεύει να είναι υποψήφιος

σε συνδυασμό μέχρι το 2033). Αφού τα πιστεύει όμως, γιατί έκανε πίσω, μιλώντας για μια «άστοχη αποστροφή»; Κι αφού τα είπε, γιατί τα έβαλε με το ΠΑΣΟΚ που τα ανέδειξε, κατηγορώντας το ότι απομόνωσε μια φράση του;

Να σημειωθεί, βέβαια, ότι μιλάμε για τον Φρέντη Μπελέρη, που δεν τον λες και ογκόλιθο της πολιτικής σκηνής. Παρ’ όλα αυτά, η τοποθέτησή του έχει ενδιαφέρον. Πρώτον, διότι δεν τον αποδοκίμασε κανείς από τη Νέα Δημοκρατία: στο κάτω-κάτω ευρωβουλευτής είναι, όχι ένας περαστικός ψηφοφόρος. Δεύτερον, διότι αυτή η προσπάθεια «κανονικοποίησης» του πρώην υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής μπορεί να έγινε πρόωρα, και άκομψα, σπάει όμως ένα ταμπού. Και αποτυπώνει μια υπαρκτή προσέγγιση.

Το παρελθόν του Κασιδιάρη είναι βαρύ. Και καλά έκανε ο Λευτέρης Καρχιμάκης και θύμισε «το αίμα του Παύλου, του Σαχζάτ, των αιγύπτιων ψαράδων και τόσων άλλων», γιατί ο κόσμος ξεχνάει ή αλλάζει με την πάροδο του χρόνου τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχεί τα γεγονότα. Οσο κι αν αρνείται επίσης ότι είναι νεοναζί, και ότι θαυμάζει τον Χίτλερ, ο πρώην χρυσαυγίτης δεν προτίθεται να υποκριθεί τον μετριοπαθή. Τηρουμένων των αναλογιών, θα ακολουθήσει τη συνταγή του ΑfD, που απέδειξε ότι μπορεί να συγκεντρώνει μεγάλα ποσοστά διατηρώντας τις ακραίες του απόψεις και όχι μεταμφιέζοντάς τες, όπως κάνει για παράδειγμα η Μαρίν Λε Πεν.

Τι σημαίνει όμως ακριβώς στην εποχή μας η λέξη «ακραίος»; Οι θέσεις του Κασιδιάρη για τη μετανάστευση δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνες που υποστηρίζουν πολλά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, μεταξύ των οποίων και ο αρμόδιος υπουργός. Μπορεί οι μαζικές απελάσεις να μην αποτελούν (ακόμη) επίσημη κυβερνητική θέση, αλλά το ίδιο συμβαίνει με τις επαναπροωθήσεις (που αποτελούν κοινό μυστικό) και τη συγκάλυψη των ευθυνών για θανάτους (για την τραγωδία της Πύλου δεν έχουν ακόμη αποδοθεί ευθύνες). Οπως έγραφε πριν από έναν χρόνο η Washington Post, «η Ελλάδα κάνει μια τραμπική στροφή στο ζήτημα της μετανάστευσης». Και υπερηφανεύεται ότι παρασύρει ολόκληρη την Ευρώπη σε αυτή την κατεύθυνση.

Φυσικά, αυτό υποτίθεται ότι γίνεται για το καλό των μεταναστών – αρκεί να ακούσει κανείς το πρόσφατο ραδιοφωνικό σποτ του υπουργείου Μετανάστευσης. Γίνεται επίσης για να «αφοπλιστεί» η Ακροδεξιά. Μα το ίδιο δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει κι ο Μπελέρης;

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords