Από πρόγραμμα έχουμε τίποτα ή…

Οτι θα έφτανα στο έσχατο σημείο του εξευτελισμού, να αντιφάσκω με τον ίδιο μου τον εαυτό; να μη σώσει άνθρωπος να το ζήσει. Μα να συμφωνήσω με τον Πολάκη; Ποιος να μου τόλεγε; Κι όμως ήρθε η μαύρη η ώρα κι η στιγμή και το έπαθα κι αυτό. Εγώ εδώ και πολλά χρόνια ήμουν της άποψης ότι «Οταν ένας άνθρωπος διαφωνεί με Πολάκη, το δίκιο τόχει ο άνθρωπος».

Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι στη θέση του ανθρώπου θα είναι ο αψύς Σφακιανός και στην άλλη ο Φάμελλος. Ο οποίος τι υποστηρίζει; Οχι ότι θα συνεργαστούμε με το ΕΛΑΣ του Τσίπρα, αλλά θα το διαλύσουμε το μαγαζί και θα πάμε να απορροφηθούμε από τον Τσίπρα. Ο οποίος Τσίπρας δεν ξέρουμε κι αν θέλει να τους απορροφήσει. Τι λες κύριε Σωκράτη μου; τα θέλεις και τα λες ή σου ξεφεύγουνε; Κι εδώ αρχίζει το προσωπικό μου δράμα κι έρχομαι να συμφωνήσω με τον Πολάκη. Ασ’ τα, είμαι να σκάσω.

Απ’ την άλλη πάλι, από ΠΑΣΟΚ μεριά, έχω άλλα βάσανα. Βγήκε αυτό το 14% που ορκίστηκε δήμαρχος, γιατί βαρεθήκανε ο κόσμος να πάει να ψηφίσει δεύτερη φορά Μπακογιάννη – γιατί το ‘χανε για σίγουρο –, και βροντοφώναξε (το βροντό κατ’ ευφημισμόν) ότι «να συνεργαστούμε περ μάρε περ τέρα με το ΕΛΑΣ παρά τη ρητή ρήση του αρχηγού Νικόλα, ότι με τον Τσίπρα, φτου κακά. Με τίποτα. Ε, δεν τ’ άφησε να πέσει κάτω η Διαμαντοπούλου και δήλωσε «Πιο γελοία προσέγγιση δεν μπορώ να φανταστώ» – α, μα ν’ αγιάσει το στόμα της. Κι ο άλλος κοτζάμ αρχηγός κόμματος, Ανδρουλάκης με τ’ όνομα – όχι αστεία –, αντί να βγει να την υπερασπιστεί που απηχεί τη γραμμή του και να πιάσει τον Δούκα απ’ το μαλλί να του πει για μόκο, τουμπεκί και άλλα πολιτικού τύπου, λέει «Αφήστε σας παρακαλώ την εσωστρέφεια».

Απ’ την άλλη, τώρα τό ‘μαθα. Μου το λέγανε τόσο καιρό και δεν το πίστευα. Μου δείξανε το βίντεο. Μια κυρία ονόματι Μουτσάτσου, που διατείνεται ότι είναι συνάδελφός μου, εξέχον μέλος του κόμματος της κυρίας Καρυστιανού που τρέφει ακόμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», μας ξεκαθάρισε ότι «μπορεί να έλειπα τόσα χρόνια στα εξωτερικά, αλλά ενημερωνόμουνα πολιτικώς, πώς – απ’ τους τουιτεράδες».

Δεν ξέρω, αλλά γενικά όλο το σκηνικό της αντιπολίτευσης το βρίσκω κάπως σαν αλλασουμπρούταλο. Ενα «Ελάτε όλοι μαζί να ρίξουμε τον Μητσοτάκη». Μωρέ να τον ρίξετε, ποιος έχει αντίρρηση, και περί ορέξεως ζαμπονοτυρόπιτα. Αλλά μετά τι θα κάνετε; Τι πρόγραμμα έχετε; Θα μας το πείτε ή μας το φυλάτε για έκπληξη; Γιατί όλη αυτή η εντύπωση που δίνετε είναι σαν παράσταση post modern, πολύ μεταμοντέρνα.

Ξέρετε, σαν αυτές που βγαίνει Οιδίποδας με γαλότσες και μπέιμπι-ντολ, καθισμένος σε μια καρέκλα του γύφτου κι Ιοκάστη του περνάει ανταύγειες, ενώ δίπλα η Αντιγόνη φασώνεται με τον Πολυνίκη ντυμένο αστροναύτη, να του κουτουλάει το τζάμι της κάσκας.

Απαπά στεναχωρήθηκα πάλι. Κι είχε αρχίσει τόσο καλά η μέρα μου, γιατί είδα στην τηλεόραση τον Ευαγγελάτο στις Βερσαλλίες. Κι επειδή και πού δεν τον έχω δει – στη Γάζα να λιμοκτονεί, στο Ιράν να του πέφτει ο πύραυλος στο κεφάλι και να παίρνουν φωτιά τα μπατζάκια του – λέω τώρα, στην αίθουσα με τους καθρέφτες ανάμεσα σε Τραμπ και Μακρόν, φόραγε και μπλε ρουά κοστούμι, λέω καλό σημάδι. Δε βαριέσαι. Ηρθε η σκληρή πραγματικότης και με προσγείωσε.

Πάντως ο Πολάκης έχει δίκιο.

Χαιρετώ.