Ανθυπολοχαγός

Δώστε μου δύο επιλογές. Νηπιαγωγός ή ανθυπολοχαγός στο μέτωπο της Ουκρανίας; Θα πάω με τη δεύτερη χωρίς σκέψη. Για να γίνεις νηπιαγωγός, χρειάζεσαι νεύρα από ατσάλι. Ψυκτικό υγρό στο αίμα. Και ένα Xanax κάθε πρωί, πριν από το φαγητό.

Αν μάλιστα μιλάμε για περιοχή με δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, τότε πας για κομάντο. Υποθέτω θα έπεσε στην αντίληψή σας το βίντεο με τη διευθύντρια νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια που, σε κατάσταση νευρικής κρίσης, ουρλιάζει στα παιδιά. Διαπίστωσε ζημιές στις εγκαταστάσεις και έβαλε τις φωνές. Στη συνέχεια, όπως καταγγέλλει, δέχθηκε επίθεση από γονείς παιδιού. Τελικώς απομακρύνθηκε από τη θέση της. Ελπίζω την επομένη να ξύπνησε με ένα στραβό, γαλήνιο χαμόγελο, νομίζοντας, έστω για λίγο, ότι είδε ένα κακό όνειρο. Ας είμαστε ειλικρινείς.

Είναι από τις περιπτώσεις που λες ότι η συμπεριφορά της ήταν απαράδεκτη, αλλά ταυτόχρονα μουρμουρίζεις ότι και εσύ στη θέση της μπορεί να είχες χάσει την ψυχραιμία σου. Γιατί στο βίντεο βλέπουμε τη στιγμή. Δεν βλέπουμε όμως την ώρα ή τη μέρα πίσω από αυτήν. Ούτε γνωρίζουμε τι αντιμετωπίζει αυτή η γυναίκα στην καθημερινότητά της.

Στα δικά μου χρόνια οι γονείς μπορεί να παρατηρούσαν τη δασκάλα επειδή δεν τράβηξε αφτιά. Τώρα υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο γονιός στρέφεται εναντίον του εκπαιδευτικού. Το θέμα, λοιπόν, δεν εξαντλείται στη συγκεκριμένη εκπαιδευτικό και στο θυμικό της. Βρίσκεται και στις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται να δουλέψουν εκπαιδευτικοί χωρίς την υποστήριξη που απαιτεί η περίπτωση. Γιατί ένα νηπιαγωγείο σε μία περιοχή με ιδιαίτερα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορείς να το λειτουργείς σαν να βρίσκεται στο Χαλάνδρι.

Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους, περισσότερη κοινωνική υποστήριξη και μεγαλύτερη παρουσία του κράτους. Τώρα εσείς μπορεί να βλέπετε μία εκπαιδευτικό που δεν είναι κατάλληλη για τη δουλειά. Κάποιος άλλος βλέπει μία γυναίκα που καταρρέει ενώ προσπαθεί να προστατεύσει το σχολείο της. Μπορεί να ισχύουν και τα δύο. Η ουσία δεν βρίσκεται στην απώλεια ελέγχου από τη νηπιαγωγό, αλλά στο σύστημα που τα απαιτεί όλα από έναν άνθρωπο.

Θυμάστε που, στα χρόνια της κρίσης, τάιζαν τα τζάκια με οτιδήποτε μπορούσε να αποτελέσει καύσιμη ύλη; Εβγαινες έξω τα βράδια και ο αέρας μύριζε Overlay από το λούστρο παλιών επίπλων. Και εκείνο το τραπεζάκι της γιαγιάς, που πάντα το είχες στην καρδιά σου, το κουβαλούσες πια και στα πνευμόνια. Δεν ξέρω αν η μυρωδιά του λούστρου θα επιστρέψει και φέτος, αλλά διαβάζοντας τις συστάσεις της Κομισιόν για οικονομία στα καύσιμα, προβλέπω ότι η Ευρώπη θα γυρίσει στα ’70s, στους χειμώνες της πετρελαϊκής κρίσης.

«Περιορίστε τη θέρμανση και τον δημόσιο φωτισμό». Και έτσι προκύπτει ένα ερώτημα. Πού ακριβώς θα σκάσει το κύμα της δυσφορίας; Γιατί πάντα, σε κάθε περίπτωση, κάποιος πρέπει να φταίει. Και συνήθως βολεύει αυτός να είναι κάπου κοντά μας, δίπλα μας. Θα είναι ο γείτονας; Ο μετανάστης; Η κουφάλα ο πλούσιος που δεν έχει καμία ανάγκη; Οι κυβερνήσεις που μας παράτησαν στο έλεος της κρίσης; Κάποιος θα την πληρώσει και, ξέρετε, αυτοί οι λογαριασμοί δεν εξοφλούνται με χρήματα.

Δεν θα διαφωνήσω, υπάρχει θέμα όταν υπουργοί ή βουλευτές της συμπολίτευσης εκστομίζουν σχόλια που αποπνέουν αλαζονεία. Γιατί προκαλούν το θυμικό των ανθρώπων που μπορεί να δυσκολεύονται στη ζωή τους χωρίς να είναι κακομοίρηδες. Αντιθέτως, δεν νομίζω ότι εγείρεται αντίστοιχο θέμα όταν κάποιος, εκ της αντιπολίτευσης, πετάξει καμιά βλακεία που περιγράφει το μέγεθος της άγνοιάς του.

Στην Ελλάδα είμαστε, γνωρίζουμε πώς λειτουργούν αυτά τα πράγματα. Η πολιτική συζήτηση γίνεται όλο και πιο σχολαστική με τα ασήμαντα και όλο και πιο «χαλαρή» με τα σημαντικά. Και επειδή μας μένει κανένα εξάμηνο μέχρι να φτάσουμε στη λύτρωση της κάλπης, φοβάμαι ότι ως τότε δεν θα μετράμε μόνο λέξεις. Θα εξετάζουμε ντυσίματα, χτενίσματα και αν το κουμπί μπήκε σωστά στην κουμπότρυπα. Αλλωστε, οι ατάκες δεν είναι σαν τα προβλήματα. Με τον καιρό εξατμίζονται.

Στο σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα, αν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς βγει έξω στην καταιγίδα, δεν πρόκειται να τον αγγίξει ούτε το νερό. Θα μείνει στεγνός χωρίς ομπρέλα. Ετσι όμως και κάτι δεν πάει καλά στα επόμενα παιχνίδια της Εθνικής, με Ολλανδία και Γερμανία, τότε θα ξαπλώσει και πάλι στο κρεβάτι του Προκρούστη. Και εμείς θα περνάμε από εκεί για να κόβουμε τα κομμάτια του.