Ανεμογεννήτριες

Σε εποχή που τα ψέματα στον δημόσιο λόγο κυριαρχούν, μου κάνει θετική εντύπωση ότι οι φοβερές πυρκαγιές, με αποκορύφωμα αυτή που καίγοντας τον Κιθαιρώνα μπήκε στην Αττική, δεν παράγουν πολλή και ζωηρή αντιπολίτευση. Είναι εντυπωσιακό ότι δεν αναζητούνται άμεσες κυβερνητικές ευθύνες για την έκταση και τη διάρκεια των πυρκαγιών. Κι ότι δεν επινοήθηκαν τερατώδεις ιστορίες.

Μόνο το ΚΚΕ ως χθες είχε κάνει ειδική παρέμβαση, πολύ συνεπή στην ειδική γλώσσα που χρησιμοποιεί: εντοπίζει υποστελέχωση υπηρεσιών, ζητεί προσλήψεις, κλείνει όμως και το μάτι σε όσους διαμαρτύρονται για την «πράσινη ανάπτυξη» και για τις ανεμογεννήτριες.

«Η πολιτική της λεγόμενης “πράσινης” ανάπτυξης», λέει το ΚΚΕ, «έχει μετατρέψει τα βουνά σε πεδίο εγκατάστασης ανεμογεννητριών και μονάδων ενέργειας με χιλιάδες χιλιόμετρα από καλώδια να διατρέχουν τα δάση, αποτελώντας μία μόνιμη πηγή εμπρησμού».

Υποβολιμαία φράση. Επειδή δεν προκύπτει ότι οι ενεργειακές υποδομές αποτελούν γενικώς ή, έστω, κυρίως, αιτία των μεγάλων δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα.

Επιπλέον, η χρήση του όρου «πηγή εμπρησμού» δεν είναι τεχνικά ακριβής, επειδή συγχέει την πρόθεση (εμπρησμός) με την ενδεχόμενη τυχαία ή αμελή πρόκληση πυρκαγιάς, πιθανόν από σπινθήρες, την οποία το κόμμα δεν είναι σε θέση να αποδείξει.

Το ΚΚΕ, στην ουσία, φτιάχνει μια πιο επιστημονικοφανή γραμμή άρνησης των ανεμογεννητριών, στον αντίποδα του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού και των ακροδεξιών σχετικών θεωριών. Μια γραμμή «αριστερή»: η πράσινη ανάπτυξη είναι λεγόμενη και άχρηστη – επειδή μία είναι η ανάπτυξη, αυτή που θα φέρει το Κόμμα όταν έλθει στην εξουσία.

Στο κάτω κάτω και η ιαχή «Λεύτερα βουνά χωρίς αιολικά» αμιγώς αριστερή ήταν, πριν την ενστερνιστούν οι συνωμοσιολόγοι και οι ΨΕΚ.

Ετσι, βέβαια, μένει μόνη, πιο αριστερά απ’ όλους, η εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ του Τσίπρα, Μαριζέτα Αντωνοπούλου. Ζήτησε, σε τηλεοπτική εκπομπή, να ξανασχεδιαστεί η πυρόσβεση με έμφαση στις επίγειες δυνάμεις, επειδή, λέει, τα αεροπλάνα δεν σβήνουν τη φωτιά αλλά την καταστέλλουν. Είναι μικρή οπότε δικαιολογείται να ξεχνάει τον σημερινό αρχηγό της όταν, ως πρωθυπουργός, στο Μάτι, ζητούσε το πρωί να πετάξουν τα αεροπλάνα – ενώ η φωτιά είχε σβήσει κι ήδη είχαμε μάθει για νεκρούς.

Ολα αυτά, βέβαια, δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει ο τρομακτικός σημερινός απολογισμός, δυστυχώς όχι μόνο για το φυσικό περιβάλλον και τις περιουσίες: ήδη πέντε είναι οι νεκροί που έπεσαν στην προσπάθεια για έλεγχο των πυρκαγιών. Δημόσιοι λειτουργοί με αίσθηση του καθήκοντος.

Σ’ αυτή τη συνθήκη, η χώρα ακόμα μια φορά καλείται να επουλώσει πληγές, αναγνωρίζοντας ότι οι νέες κλιματικές συνθήκες απαιτούν νέα σχέδια. Χρειάζεται περισσότερη πρόληψη και, πιθανόν, νομοθετικές προσαρμογές.

Απαιτείται επίσης μεγαλύτερη ευθύνη της αυτοδιοίκησης – και ξεχωριστά των πολιτών. Και βέβαια, πολιτική νηφαλιότητα.

Keywords