Ο μήνας της καταστροφής

«Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές τον χρόνο», υποστηρίζει η λαϊκή σοφία, αλλά απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε όλοι αυτό ίσχυε τα παλιά τα χρόνια. Τότε που ο Αύγουστος συνδυαζόταν με διακοπές (φέτος οι μισοί Ελληνες δεν θα πάνε), με ξεκούραση (ποια ξεκούραση, αν δουλεύεις Αύγουστο;), χαρές, πανηγύρια, καρπούζια, πεπόνια, σταφύλια, γλέντια, ποτά, ξενύχτια και μεσημεριανό ύπνο κάτω από τις φυλλωσιές της αυλής.

Τώρα, στον καιρό μας, που ο Αύγουστος είναι συνώνυμος της καταστροφής, του πόνου, της θλίψης, της απογοήτευσης, της οργής (για τους εμπρηστές, ακούσιους και εκούσιους), και του θυμού

για την αδυναμία του κράτους να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές όταν «γεννιούνται», σκέφτεσαι ότι θα ήταν καλύτερα να μη μεσολαβούσε «αυτός ο Αύγουστος». Να τον «πηδάγαμε» και από τον Ιούλιο, να περνούσαμε στον Σεπτέμβριο.

Μήπως και ξεφεύγαμε απ’ όσα φέρνει κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο, και μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό, γιατί ούτε κι αυτό τον Αύγουστο γλιτώσαμε τη «βιβλική» καταστροφή (όπως σωρευτικά τη χαρακτηρίζουν οι συνάδελφοί μου στα κανάλια, κι ανάθεμα αν ξέρουν πόθεν και πώς προέκυψε ο όρος).

Αλλά επειδή αυτό δεν πρόκειται να συμβεί (πώς θα μπορούσε άλλωστε;), μια Πολιτεία που σέβεται τους ανθρώπους της, μεριμνά για εκείνους και για την περιουσία τους, και κυρίως για τον φυσικό πλούτο της χώρας, φροντίζει να προετοιμάζεται. Εγκαιρα. Αποτελεσματικά. Και κυρίως αποτρεπτικά. Μπορεί να το ισχυριστεί αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Πού ήταν η πρόληψη;

Οχι δεν μπορεί!!! Ακόμη κι αν το κάνει, για λόγους προπαγανδιστικούς (κατά τα ειωθότα), η πραγματικότητα τη διαψεύδει. Κατηγορηματικά. Απόλυτα.

Ναι, οι καιρικές συνθήκες είναι εδώ και τρεις-τέσσερις ημέρες τρομερές και «βοήθησαν» η φωτιά που κατακαίει την Αττική και τη Βοιωτία να λάβει γιγαντιαίες διαστάσεις. Ναι, η κλιματική κρίση είναι κι αυτή εδώ και δοκιμάζει τη χώρα καλοκαίρι και χειμώνα. Ναι, σε ένα πυκνό δάσος όπως αυτό στα δυτικά της Αττικής, από τη στιγμή που ξέσπασε η φωτιά ήταν αδύνατον να ελεγχθεί. Ομως…

Πού ήταν η πρόληψη; Γιατί η φωτιά δεν αντιμετωπίστηκε με το που ξέσπασε, και πριν λάβει τις διαστάσεις που την έκαναν να εκτείνεται σε ένα μέτωπο 15 χιλιομέτρων;

Πριν από 2-2½ χρόνια, επί Βασίλη Κικίλια υπουργού Πολιτικής Προστασίας, καταστρώθηκε ένα σοβαρό πρόγραμμα αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών, το γνωστό «ΑΙΓΙΣ» (έλαβε το όνομά του από το πώς ονομαζόταν στην αρχαιότητα η ασπίδα). Πάνω από 2½ δισ. ευρώ δόθηκαν. Εκσυγχρονίστηκε ο μηχανισμός, αγοράστηκαν καινούργια συστήματα (πυροσβεστικά αεροπλάνα, ελικόπτερα, drones), άλλαξε και ο προσανατολισμός των υπηρεσιών για την αντιμετώπιση των καταστροφών, εκσυγχρονίστηκε, οργανώθηκε καλύτερα, προκειμένου να γίνει περισσότερο αποτελεσματικός. Εφυγε ο Κικίλιας από το υπουργείο, και ποια ήταν η συνέχεια; Τι έκανε ας πούμε ο διάδοχός του, και ένα από τα «πουλέν» του Κυριάκου, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης; Εφάρμοσε τίποτε απ’ όσα παρέλαβε;

Δεν χρειάζονται απαντήσεις. Τα «αποτελέσματα» τα βλέπουμε, τα ζούμε ήδη…

Βαριές παραλείψεις

Κι άντε σου λέω εγώ, ότι ο Κεφαλογιάννης δεν έκανε τίποτε για την υλοποίηση του «ΑΙΓΙΣ», διότι ενδεχομένως τον ενδιέφερε περισσότερο η εκλογική του πελατεία στο Ρέθυμνο. Τον έλεγξε κανείς; Απ’ όσο θυμάμαι ο μόνος έλεγχος που υπέστη ήταν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, εξού και βρέθηκε εκτός κυβέρνησης. Αλλον έλεγχο δεν υπέστη. Δεν τον φώναξε ας πούμε ο Κυριάκος ο Α’ μια μέρα στο Μέγαρο Μαξίμου, να τον ρωτήσει «πώς πάει η υλοποίηση του ΑΙΓΙΣ, υπουργέ μου» (εκτός κι αν τον κάλεσε και μας το κράτησαν μυστικό – αν και δεν το πιστεύω, εδώ μύγα να πετάξει το ανακοινώνουν αμέσως καθόσον έχει πετάξει έπειτα από ενέργειες της κυβέρνησης, φυσικά επιτυχείς!). Αρα έχουμε βαριές παραλείψεις στον τομέα του προγραμματισμού για την πρόληψη.

Ας πούμε, μου έλεγε χθες ένας φίλος που γνωρίζει από αυτά, ότι ένα κρίσιμο στοιχείο στον τομέα της πρόληψης είναι οι έμφορτες περιπολίες πυροσβεστικών αεροσκαφών. Τις επικίνδυνες ημέρες, και σε επικίνδυνες περιοχές, είχε αποφασιστεί να «σηκώνονται» πυροσβεστικά έμφορτα νερού, και με το που ξεσπάει κάπου μια φωτιά, να σπεύδουν επί τόπου και κάνουν ρίψεις. Για κάποιο λόγο, ο οποίος προφανώς έχει να κάνει με τον προγραμματισμό και την οργάνωση, αυτό δεν έγινε στη μεγάλη φωτιά στη Βοιωτία. Παρότι το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, όπου και η βάση των πυροσβεστικών, βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα μακριά από εκεί που ξέσπασε η φωτιά. Γι’ αυτό θα απολογηθεί κανείς; Θα «πέσουν» τίποτε κεφάλια;

Κράτος-οπερέτα

Γι’ αυτή τη μεγάλη φωτιά στην Αττική και τη Βοιωτία, από το αστυνομικό δελτίο πληροφορηθήκαμε ότι συνελήφθησαν δύο άτομα, μηχανικοί μιας εγκατάστασης ανεμογεννητριών στην περιοχή. Προσδιορίστηκε ότι η φωτιά ξεκίνησε από ταλαντώσεις λέει, που έκαναν τα καλώδια μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος από τις γεννήτριες. Μάλιστα.

Στην «πυρά» αυτοί οι δύο, ως υπεύθυνοι, διότι δεν έλαβαν όλα εκείνα τα μέτρα που απαιτούνταν για να αποφευχθεί ό,τι συνέβη. Με το υπουργείο Ενέργειας, Κλιματικής Αλλαγής και Περιβάλλοντος, θα γίνει κάτι; Υπήρξε ποτέ έλεγχος από τις υπηρεσίες του για τη διαπίστωση αν αυτές οι εγκαταστάσεις που συνήθως τοποθετούνται στις κορυφές βουνών, έχουν κατασκευαστεί με όλες εκείνες τις προδιαγραφές ασφαλείας που απαιτούνται;

Στην κατασκευή κτιρίων στην Αττική ας πούμε, κατά την εκσκαφή παρίσταται οπωσδήποτε αρχαιολόγος, για να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξει η παραμικρή καταστροφή αρχαιολογικών καταλοίπων. Στην κατασκευή και τοποθέτηση ανεμογεννητριών ή ηλιακών πάρκων, παρευρίσκεται μηχανικός του υπουργείου; Κι άντε δεν παρευρίσκεται διότι, το οποίον, κ.λπ. Μετά; Ποιος ελέγχει τι έχουν κάνει αυτοί που έχουν γεμίσει τα βουνά ανεμογεννήτριες; Ωστε να μην κλαίμε έπειτα από τίποτε… «ταλαντώσεις»;

Επιμύθιο: κράτος-οπερέτα…

Ενταση στην «Ελπίδα»

Με μια ανάρτηση στα social media και πιο συγκεκριμένα με το γνωστό «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι», συνοδευόμενο από το εξώφυλλο του βιβλίου του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται Ελπίς» απάντησε ο Θανάσης Αυγερινός, στη διαγραφή του από το κόμμα Καρυστιανού. Του τηλεφώνησα χθες το απόγευμα να τον ρωτήσω «γιατι τόση ένταση» στην ανακοίνωση  της προέδρου Καρυστιανού – εκεί όπου ούτε λίγο ούτε πολύ τον κατηγορεί έως και για υπονομευτή της. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και  για «διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές» ενάντια στο Κίνημα, όπως και για «σειρά ενεργειών και δημόσιες τοποθετήσεις του»  περί «συνεργασίας με κόμματα του πολιτικού συστήματος» που «υπονομεύουν την ενότητα του Κινήματος (και) αναδεικνύουν άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου του».

Τον βρήκα δύσθυμο τον Θανάση, και προφανώς στεναχωρημένο με την εξέλιξη. Δεν θέλησε να το συζητήσει περαιτέρω, και τον καταλαβαίνω. Στο «γιατί τόση ένταση» στην ανακοίνωση της προέδρου Καρυστιανού περί διαγραφής του, μου απάντησε με ένα «και με τον Κοκοτσάκη, την ίδια ένταση δεν είχε;».

Η αλήθεια είναι πως ναι. Τούτου δοθέντος εκτιμώ πως όλο αυτό έχει να κάνει με τη δημοσκοπική κατάρρευση του κόμματος, που δεν προοιωνίζεται ευοίωνο μέλλον. Επίσης τα πράγματα γίνονται χειρότερα – γενική αρχή στην πολιτική, είναι αυτή – όταν ο ηγέτης βλέπει γύρω του, συνεχώς εχθρούς…