Αμείλικτα ερωτήματα

Αυτός που με εντυπωσιάζει περισσότερο απ’ όλους στο πολιτικό παιχνίδι είναι ο σημερινός Αλέξης Τσίπρας, του ριμπράντινγκ. Και με εντυπωσιάζει επειδή προσπαθεί να πει ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Τσίπρα του οιονεί εμφυλίου, των λαϊκιστικών υποσχέσεων, της κυβερνητικής συμμαχίας με τον Καμμένο,

του καταστροφικού δημοψηφίσματος του 2015, της προσπάθειας χειραγώγησης του Τύπου και της δικαιοσύνης… Κάτι βέβαια θυμάται από το παρελθόν αλλά είναι κάτι ένδοξο, κάτι ηρωικό. Το δυστύχημα είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλοί να φάνε αυτό το παραμύθι, οπότε ο άλλοτε πρωθυπουργός το κάνει εξαγωγή. «Επέλεξα το πολιτικό κόστος για να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη», είπε στους Γάλλους μέσω της «Λιμπερασιόν».

Επειδή όμως δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, εδώ, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, τα πράγματα δεν είναι ρόδινα – και δεν προβλέπεται να γίνουν ακόμα κι αν αρχίσει το προσωπικό κόμμα του, η ΕΛΑΣ, να προσθέτει στο ρόστερ σκληροτράχηλους συριζαίους. Τους χρειάζεται αυτούς τους σκληροτράχηλους, για να τους αντιπαραθέτει σε άλλους σκληροτράχηλους που έχουν βρεθεί στο αενάως θυμωμένο ΠΑΣΟΚ, ο αντισυστημικός θυμός του οποίου είναι πολύ πιασάρικος τελευταία με αποτέλεσμα ο Νίκος Ανδρουλάκης να καλύπτει τη δημοσκοπική διαφορά από τον Τσίπρα και να τον απειλεί για τη δεύτερη θέση.

Το πέρασμα από το νερόβραστο στυλ στο σκληροτράχηλο, του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ του, έγινε για λόγους άμυνας. Η πρόσφατη αναφορά του Πρωθυπουργού στην έκτακτη εισαγωγή στη Βουλή της αλλαγής των Ποινικών Κωδίκων από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν έδωσε μια εβδομάδα παράταση στη διακυβέρνησή του πριν προκηρυχθούν οι εκλογές του 2019, εξόργισε τον Τσίπρα, εξόργισε και το κόμμα του, που σε ανακοίνωσή του χρησιμοποιεί μια ανοίκεια στον πολιτικό διάλογο προστακτική προς τα κυβερνητικά στελέχη: «βουλώστε το».

Ο Τσίπρας, αφού επιμένει ότι η αλλαγή των Ποινικών Κωδίκων ήταν μεταρρυθμιστική, ζητάει, δηλαδή, μάλιστα με έντονο ύφος, να του πουν οι πολιτικοί αντίπαλοί του ποιους ήθελε να εξυπηρετήσει. Χθες, έλαβε μια εντυπωσιακή απάντηση από τον υπουργό Επικρατείας Ακη Σκέρτσο, ο οποίος ανάρτησε στα σόσιαλ μίντια έναν πολύ διαφωτιστικό κατάλογο, όχι με ποιους ήθελε να εξυπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά ποια ακριβώς κακουργήματα μετέτρεψε σε πλημμελήματα. Αντιγράφω τη λίστα:

Ενεργητική δωροδοκία. Κατασκευή ή κατοχή εκρηκτικών. Τοκογλυφία κατ’ επάγγελμα. Οργανωμένη ή κατ’ επάγγελμα κλοπή. Απάτη κατ’ επάγγελμα. Πλαστογραφία κατ’ επάγγελμα. Υπεξαίρεση. Εμπρησμός σε δάση. Γενετήσια πράξη με ανηλίκους έναντι αμοιβής. Πρόκληση έκρηξης με κοινό κίνδυνο.

Η λίστα είναι συντριπτική. Σε όποιον ανέφερε το θέμα, τότε, δινόταν η απάντηση ότι εργάστηκαν σοβαροί και έγκυροι νομικοί για την αλλαγή των Ποινικών Κωδίκων. Δεν χωράει αμφιβολία, αλλά αυτή η απάντηση κρύβει την πολιτική βούληση πίσω από έγκριτους νομικούς, χωρίς να ξέρουμε ποιοι εισηγήθηκαν, αν εισηγήθηκαν, τι και γιατί. Επειδή λοιπόν δεν είναι πρέπον ένας πολιτικός να μεταφέρει την πολιτική ευθύνη του στους τεχνοκράτες που εργάζονται για ένα νόμο, παραθέτω αυτούσια μια απλή ερώτηση του Ακη Σκέρτσου:

«Τα στελέχη του, αλλά και ο ίδιος [ο Τσίπρας], που υποστηρίζουν ως “μεγάλη μεταρρύθμιση” την αλλαγή του ποινικού κώδικα το 2019, θα ψήφιζαν σήμερα τη μετατροπή των [προαναφερθεισών] 10 εγκληματικών πράξεων από κακούργημα σε πλημμέλημα, οι περισσότερες εκ των οποίων ταυτίζονται και με το οργανωμένο έγκλημα; […] Θα ψήφιζαν ξανά οι ευαίσθητοι βουλευτές και βουλεύτριες της αντιπολίτευσης τη μείωση των ποινών για βιασμό και ενδοοικογενειακή βία;». Αμείλικτο ερώτημα.

«Μητέρα και σύζυγος»

Διαβάζω με ενδιαφέρον τα ονόματα και τα βιογραφικά ιδίως των νέων υποψήφιων βουλευτών που προτείνουν τα κόμματα, αναζητώντας στα πρόσωπα αυτά εκείνες κι εκείνους που θα ανανεώσουν την πολιτική μας ζωή. Ψάχνω ισχυρές προσωπικότητες αδιαφορώντας, προφανώς, απολύτως για πρόσωπα που κληρονομούν την έδρα των γονιών ή συγγενών τους, για μιντιακές περσόνες που συνήθως διαπρέπουν με την επιφανειακότητα του λόγου τους ή για εμφανιζόμενους ως τεχνοκράτες και σοβαρούς επιστήμονες ή καλλιτέχνες – η όποια επαγγελματική επιτυχία δεν είναι απόδειξη πολιτικής διορατικότητας.

Αλλά αυτή που με εντυπωσίασε στη λίστα 11 υποψηφίων που έδωσε χθες η ΝΔ είναι πολιτεύτρια στη Β’ Πειραιά (ας μην πω το όνομά της, προφανώς ου γαρ οίδε…) που η βασική της ιδιότητα, σύμφωνα με τη δήλωσή της, είναι «μητέρα και σύζυγος». Μπράβο της και συγχαρητήρια, αλλά γιατί έχει ανάγκη η πολιτική ζωή του τόπου μια μητέρα και σύζυγο, με κάποια επιπλέον επιχειρηματική και καλλιτεχνική δραστηριότητα. Ακούω συχνά ότι στη Βουλή πολλές και πολλοί περιορίζονται στις ψήφους και στο χειροκρότημα. Ισως βέβαια μια μητέρα και σύζυγος να είναι αυτό που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα για να αποκτήσει βάθος και ουσία.