Ακροδεξιά

Ενας στους τέσσερις Ευρωπαίους ψηφίζει κόμμα που τοποθετείται στην Ακροδεξιά. Πρόκειται για συμπέρασμα του ερευνητικού φορέα The Populist που, με τη συμμετοχή ακαδημαϊκών, εξετάζει τον λαϊκισμό στην Ευρώπη. Το πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται μας λέει ότι στην Ευρώπη δεν μαθαίνουμε καλά την Ιστορία. Αλλά ακόμα και αν τη διδασκόμαστε, δεν κατανοούμε αυτό που θέλει να μας πει για το αποτύπωμα του φασισμού στην ήπειρό μας.

Οι λαοί ξεχνούν πιο εύκολα από όσο νομίζουμε. Και ο ολοκληρωτισμός έχει

εξελιχθεί, υιοθετώντας καινούργιες μορφές. Στην Ελλάδα η εμπειρία της δικτατορίας έχει δημιουργήσει στρεβλώσεις ως προς την αντίληψή μας για τον φασισμό και τον ολοκληρωτισμό. Νομίζουμε ότι επιβάλλονται διά της βίας με την απειλή των όπλων. Συμβαίνει και αυτό, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Συνήθως ο αυταρχισμός επιβάλλεται από τον διπλανό σου. Ούτε θα υποστείς δίωξη για τις απόψεις σου. Ομως θα δεχθείς bullying από το δικτυακό πλήθος.

Επίσης τα ταμπού του παλιού κόσμου, για ταυτότητες φύλου ή εθνοτική καταγωγή, εμφανίζουν τάσεις ισχυροποίησης, τουλάχιστον σε συγκεκριμένες κοινωνικές, πρωτίστως λαϊκές, ομάδες. Οι αναλύσεις του συρμού τα αποδίδουν όλα αυτά στη μετανάστευση και τις υπερβολές που εξέθρεψε η woke κουλτούρα. Ναι, είναι ένας πειστικός λόγος. Αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού. Στο δέος των ανθρώπων μπροστά στις αλλαγές που υφίσταται καθημερινά ο κόσμος. Οταν η Ιστορία κινείται με ταχύτητα κινηματογραφικών καρέ, οι άνθρωποι αισθάνονται εντελώς αμέτοχοι και αδύναμοι.

Πιστεύουν ότι δεν συμμετέχουν στην προπαρασκευή του μέλλοντός τους. Και αντιδρούν, προσπαθώντας να κρατηθούν από στοιχεία του κόσμου που γνώριζαν. Εντάξει, αλλά τώρα βλέπουμε ότι και οι νέοι στρέφονται προς την Ακροδεξιά. Δεν το κάνουν για πολιτισμικούς λόγους, αλλά από θυμό μπροστά σε μία ζωή που δείχνει πιο σκληρή από αυτή που έζησαν οι γονείς τους. Γιατί η Ακροδεξιά έχει κάτι πιο «ανθρώπινο» σε σχέση με το άλλο άκρο. Νομιμοποιεί τα ταπεινότερα των ενστίκτων, κωδικοποιεί την οργή και τον θυμό σε πολιτικό λόγο. Η Αριστερά επενδύει στο όραμα. Η Ακροδεξιά στον θυμό. Πουλάει πιο εύκολα. Λέει αυτό που σκέφτεσαι, όχι αυτό που θα ήθελες να γίνει.

Για φωτογραφίες

Πέντε χιλιάρικα τον μήνα. Ε, δεν τα λες και λεφτά. Και αν μάλιστα πληρώσεις και την Εφορία δεν σου μένουν ούτε τέσσερα. Εξτρα χιλιάρικο στο ελληνικό κράτος. Καλύπτεις τον βασικό μισθό ενός συμβασιούχου. Για αυτό και είναι άδικη η κριτική προς τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Εδώ ο Γκορμπατσόφ διαφήμιζε πίτσες. Δεν μπορεί ο Αβραμόπουλος να αξιοποιήσει το διεθνές κύρος του, επιτρέποντας σε μία ΜΚΟ να χρησιμοποιήσει το όνομά του; Θα μου πείτε ότι η συγκεκριμένη ΜΚΟ πιάστηκε με τα χέρια λερωμένα και τα μετρητά στην τσάντα. Ε, και; Είναι σαν να βρίσκεται μπλεγμένος ο ιδιοκτήτης ενός πολυκαταστήματος και οι Αρχές να κυνηγούν τον τύπο που τα Χριστούγεννα δούλευε ως

Αϊ-Βασίλης. Και εδώ που τα λέμε, είναι μία λύση για το επόμενο βήμα του ανδρός. Οχι, βέβαια να κάνει τον Αϊ-Βασίλη. Αρκεί να είναι διαθέσιμος για φωτογραφίες. Κομψός, ευθυτενής, άψογος. Ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσε να πάει και να σταθεί ως έκθεμα στη Madame Tussauds.

Μία θεατρική σκηνή

Η είδηση προβιβάζεται εύκολα σε καλλιτεχνικό δρώμενο. Αρκεί η αντιληπτική σου ικανότητα να συλλαμβάνει το μέγεθος του σουρεαλισμού της. Ενας άνδρας ενενήντα χρόνων επισκέπτεται τον νοσοκομειακό θάλαμο όπου νοσηλεύεται η συνομήλική του, η Μάρω Κοντού. Κρατάει μια γλάστρα. Και ένα κουτί. Μέσα στο κουτί οι νοσηλευτές εντοπίζουν ένα μαχαίρι. Ειδοποιείται η Αστυνομία. Εκτοτε η τύχη του αγνοείται. Πιθανότατα ειδοποιήθηκαν συγγενείς για τα περαιτέρω. Ομως αν τη δεις ως εικόνα, στο σύνολό της, έχει κάτι το εξωφρενικό που την καθιστά υπέροχη. Και αναρωτιέσαι τι συμβαίνει στο βάθος αυτού του μυαλού. Είναι τα παράλογα της ηλικίας; Μήπως ένα απωθημένο που ζει και θεριεύει τα τελευταία εβδομήντα χρόνια; Αν ήμασταν σε θεατρική σκηνή, ο άνδρας θα έφτανε στον θάλαμο. Θα μιλούσε για καμιά ώρα με την Κοντού. Και αν έβγαζε το μαχαίρι θα μας έκοβε τη λαλιά.

Η star της ημέρας

Η Μαρία Καρυστιανού. Χάνει οπαδούς όπως ο πλάτανος τα φύλλα του. Εχει προβλήματα. Αλλά το μεγαλύτερό της πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στις ρυθμίσεις που

την κατέστησαν αγαπητή και δημοφιλή. Ακόμα και αν ήθελε να εμφανιστεί και πάλι ως η μάνα που θρηνεί και οργίζεται, τώρα είναι πολύ δύσκολο. Πλέον έχει αλλάξει δέρμα, είναι κάτι άλλο.