Ομορφα

Μην το ψάχνετε. Συνήθως τα όμορφα κόμματα, όμορφα καίγονται. Ετσι και το κόμμα Καρυστιανού βαδίζει αγέρωχα τον δρόμο της ομορφιάς του. Οι οπαδοί πηδάνε από τα παράθυρα.

Προς το παρόν χάσαμε τον «επιστήμονα» του ξυλόλιου και μερικούς ακόμη διακεκριμένους  συναδέλφους του που θα έφτιαχναν το πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής μόλις μάθουν τον ωροσκόπο του Ερντογάν και μελετούσαν ήδη την «πυρόσφαιρα».

«Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη Μαφία».

Μα φεύγουν τα νούμερα, ακούω. Και λοιπόν; Οταν πήγαιναν δεν ήταν νούμερα; Τώρα έγιναν; Στο περπάτημα;

Αλλά η τελευταία που φταίει είναι

η δυστυχής Καρυστιανού. Επεσε θύμα πολλών παρεξηγήσεων.

Πρώτον, διάβαζε δημοσκοπήσεις που την ανέβαζαν στο 20% ακατέβατο χωρίς να καταλαβαίνει τι λένε.

Λάθος. Δεν έλεγαν ό,τι καταλάβαινε.

Δεύτερον, πίστεψε την ανόητη δοξασία ότι η πολιτική είναι μια εύκολη υπόθεση όπου ο «κάθε απλός πολίτης» προορίζεται για μεγάλα πράγματα, αρκεί να βγει μπροστά.

Λάθος. Δεν αρκεί.

Τρίτον, θεώρησε ότι ένα παράπονο ή μια δυστυχία αποτελούν κίνητρο και κάλεσμα στα δημόσια πράγματα.

Λάθος. Δεν αποτελούν.

Τέταρτον, νόμισε πως με «απλές ιδέες» (που έλεγε κι ο Ντε Γκωλ), αφορισμούς και καταγγελίες μια «κβαντική παιδίατρος» μπορεί να κάνει πολιτική καριέρα.

Λάθος. Οι απλές ιδέες είναι για τα καφενεία και τις παρέες.

Πέμπτον, πίστεψε πως μαζεύοντας τα νούμερα της επικράτειας θα τα μεταμορφώσει από νούμερα σε πολιτικά στελέχη. Κάτι σαν την Κίρκη.

Λάθος. Δεν είναι Κίρκη.

Εκτο και τελευταίο, είδε κόσμο στις πλατείες και νόμισε ότι αυτό σημαίνει κάτι περισσότερο από κόσμο στις πλατείες.

Λάθος μεγάλο. Στην Ελλάδα της αγανάκτησης, της συγκίνησης, της οργής και της φωνής δεν σημαίνει τίποτα. Οπως μαζεύονται, διαλύονται.

Θα παρακολουθήσουμε τη συνέχεια, αν και υποψιάζομαι πως δεν έχουμε πολλά να δούμε.

Μακάρι να αποτελέσει ένα χρήσιμο μάθημα σε όσους φιλοδοξούν ή ψωνίζονται ή απλώς περιμένουν το κάλεσμα της πατρίδας για να μεγαλουργήσουν.

Δεν νομίζω ότι θα τους καλέσει κανείς.

Παρ’ όλο που στην Ελλάδα η πολιτική δεν είναι ένας στίβος ιδεών ή μια αναμέτρηση σχεδίων, προγραμμάτων και προτάσεων.

Είναι μια αναζήτηση ρόλων. Οπου ο καθένας πάει να φάει τον ρόλο του διπλανού του, αν υποψιαστεί ότι είναι μεγαλύτερος ή σημαντικότερος του ρόλου που φιλοδοξεί ο ίδιος.

Η Καρυστιανού υπόσχεται να αλλάξει περίπου τα πάντα και κυρίως όσα δεν τη βολεύουν. Ακόμη και την απονομή δικαιοσύνης όπου θέλει τη δική της.

Πολύ φοβούμαι πως οι υποσχέσεις της δεν θα γίνουν εύκολα πραγματικότητα. No problem. Νομίζω πως θα το αντέξουμε.

Keywords
Τυχαία Θέματα