Ακόμα ένα άδειο κιβώτιο της Αριστεράς

Το «κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου ήταν τελικά άδειο. Το μυστικό του το φύλαξαν οι αντάρτες του Εμφυλίου που το μετέφεραν με αυτοθυσία σε εχθρικό έδαφος με τον τελευταίο και μοναδικό επιζήσαντα να γράφει αναφορές στον ανακριτή του από τη φυλακή. Ο συγγραφέας αφήνει στους αναγνώστες του να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η ιστορική διαδρομή της μετεμφυλιακής Αριστεράς είναι γεμάτη από παρόμοια κιβώτια που ξεκίνησαν γεμάτα ελπίδα, ενθουσιασμό κι αισιοδοξία για να καταλήξουν άδεια, σπασμένα και παρατημένα, με τη συντριβή τους, ευτυχώς, να μην υπογράφεται ποτέ ξανά με το αίμα ενός αδελφοκτόνου

Η αντιδικτατορική γενιά, που έμεινε στην ιστορία ως η «γενιά του Πολυτεχνείου», ανέλαβε να μεταφέρει το δικό της κιβώτιο που αποτέλεσε και την πολύτιμη παρακαταθήκη του συνθήματος «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Στην πραγματικότητα το κιβώτιο ήταν γεμάτο από την προσμονή της έλευσης μιας δίκαιης σοσιαλιστικής κοινωνίας, όπως την αντιλαμβανόταν εκείνη την εποχή η κάθε αριστερή πολιτική δύναμη και ομάδα. Υστερα από δεκαπέντε περίπου χρόνια το κιβώτιο καταπλακώθηκε από τα κομμάτια του τείχους που κατέρρευσε με πάταγο, συμπαρασύροντας τις όποιες ψευδαισθήσεις είχαν δημιουργηθεί για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Το ιδεολογικό και πολιτικό άδειασμα του κιβωτίου του «υπαρκτού σοσιαλισμού» έβαλε τέλος και στις προσπάθειες που είχαν ξεκινήσει – με τη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου – για τη δημιουργία μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης που θα διαδραμάτιζε ουσιαστικό ρόλο ακόμα και στη διακυβέρνηση της χώρας.

Το ΚΚΕ, πανικόβλητο, κλείστηκε στο «Σπίτι του Λαού», η ηγεσία του υπόλοιπου Συνασπισμού αρνήθηκε τη συμμετοχή της στο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα του Κώστα Σημίτη ενώ, μερικά χρόνια αργότερα, αποχώρησε, ως ΔΗΜΑΡ, από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Το κιβώτιο είχε αρχίσει να γεμίζει επικίνδυνα με «αγανακτισμένους» λαϊκιστές.

Τον Ιανουάριο του 2015, μια αλλοπρόσαλλη πολιτική και ιδεολογική πανσπερμία μετέφερε θριαμβευτικά το κιβώτιο της «Πρώτης φοράς Αριστερά» στο Μαξίμου με τις αξίες, τα οράματα και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς να έχουν εγκαταλειφθεί από το ίδιο το βράδυ των εκλογών. Η χώρα μπήκε άμεσα σε επικίνδυνες εθνικές και ευρωπαϊκές περιπέτειες καθώς τα ηνία της κυβέρνησης ανέλαβαν άνθρωποι ομολογημένα ανίκανοι να διαχειριστούν τα αξιώματα και τις ευθύνες τους οι οποίες, άλλωστε, δεν τους καταλογίστηκαν ποτέ. Η εκλογική συντριβή και ο πολιτικός κατακερματισμός του ΣΥΡΙΖΑ που ακολούθησαν ήταν η φυσιολογική συνέπεια της αποτυχημένης διακυβέρνησής του.

Τις μέρες αυτές το κιβώτιο του Αλέξη Τσίπρα ξεφορτώνει στα βιβλιοπωλεία της χώρας χιλιάδες αντίτυπα του «αυτοβιογραφικού» του βιβλίου «Ιθάκη». Κάθε ένας, πολύ περισσότερο ένας πρώην πρωθυπουργός, έχει δικαίωμα να γράψει την ιστορία του. Αυτό που δεν δικαιούται είναι να τη διαγράψει και να την ξαναγράψει από την αρχή. Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου, ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να χωρέσει κάποιες φράσεις στοιχειώδους μεταμέλειας όπως «Ζητάω συγγνώμη που ενώ γνώριζα ότι τα καμένα πτώματα στο Μάτι έμπαιναν σε σακούλες, συνέχισα να παριστάνω τον ανήξερο» ή «Ντρέπομαι που διέσυρα πολιτικούς μου αντιπάλους χωρίς κανένα στοιχείο εναντίον τους». Τσιμουδιά.

Οπως πάντα, για όλα έφταιξαν κάποιοι άλλοι. Η «Ιθάκη» θα καταχωρηθεί ως ένα ακόμα άδειο κιβώτιο στην ιστορία της Αριστεράς.

Ο Γιάννης Μεϊμάρογλου είναι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού metarithmisi.gr