Ακης Σκέρτσος

Η εξάωρη συνεδρίαση της ΚΟ δεν έγινε Κούγκι. Παρ’ όλ’ αυτά, κάποιοι επιμένουν πως η εσωκομματική ένταση δεν έχει εκτονωθεί. Και περιμένουν ότι θα κόβεται με το μαχαίρι στην τριήμερη σύναξη του ανώτατου κομματικού οργάνου, που ξεκίνησε χθες. Η σχέση των κοινοβουλευτικών της ΝΔ με τους εξωκοινοβουλευτικούς της κυβέρνησης θα σχολιαστεί από συνέδρους, αφού δεν έχει βρεθεί αποδοτικό modus operandi στη συμβίωσή τους, λένε. Ενα συνέδριο, άλλωστε, προσφέρεται για να αμπαλαριστούν με ιδεολογικό περιτύλιγμα κάθε είδους προσωπικές ανησυχίες. Κανένας μύστης των γαλάζιων κομματικών τελετών, ωστόσο, δεν διακινδυνεύει

Οχι επειδή ο «excelάκιας» τούς έγινε ξαφνικά συμπαθής. Ούτε γιατί πείστηκαν πως τα προβλήματα του επιτελικού κράτους θα λυθούν με περισσότερη επιτελικότητα. Ο λόγος που εκτιμάται ότι θα επιλέξουν τη θεωρητική κριτική του μοντέλου διακυβέρνησης είναι πως η εικόνα συσπείρωσης, που ζήτησε ο αρχηγός τους από το προσυνέδριο της Θεσσαλονίκης, συμφέρει και τους «λασπωμένους, μπαρουτοκαπνισμένους» κυνηγούς του σταυρού αυτή την περίοδο.

Φιλικά διακείμενοι απέναντι στον υπουργό Επικρατείας, πάντως, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έχει στοχοποιηθεί άδικα. Τον πυροβολούν είτε λόγω της εγγύτητάς του στον Πρωθυπουργό, είτε εξαιτίας του απόμακρου στυλ του, φρονούν.

Κι όμως, έχει κάνει προσπάθειες να παρουσιάσει ένα λιγότερο τεχνοκρατικό πρόσωπο και να συνδεθεί με το κόμμα. Για παράδειγμα, από το βήμα του 14ου συνεδρίου, το 2022, μίλησε ως «εγγονός του πρόσφυγα μυλωνά και του αγρότη, ως ο γιος του τραπεζοϋπαλλήλου και της γραμματέως αγγλικών και μετέπειτα νοικοκυράς» προκειμένου να δείξει ότι έχει «οικογενειακή ρίζα που διαχρονικά συμπορεύεται με αυτή την ιστορική παράταξη».

Στα υπέρ του σημειώνεται η ανοσία στο μικρόβιο του πολιτευτή. Ηδη από την πρώτη τετραετία επαναλάμβανε σε συνομιλητές του πως δεν σκοπεύει να κατέβει σε εκλογές. Επόμενη στη λίστα είναι η στοχοπροσήλωση. «Θυμάστε τα Λούκι Λουκ; Είναι σαν τον πιανίστα στο σαλούν του Φαρ Ουέστ. Γινόταν χαμός στο Μαξίμου, που αντιμετώπιζε τη μια κρίση μετά την άλλη, κι εκείνος συνέχιζε ατάραχος να δουλεύει», αναφέρει άνθρωπος που έχει συνεργαστεί μαζί του σε δύσκολες συνθήκες.

Ετερη πηγή από τον στενό κυβερνητικό πυρήνα δεν διστάζει να παραδεχτεί πως είναι αυτός που έχει πρόχειρη, στο μυαλό ή την οθόνη του, κάθε απάντηση σε οποιοδήποτε ερώτημα για το έργο της κυβέρνησης.

Η σχεδόν προτεσταντική αφοσίωση στα συντονιστικά του καθήκοντα, βέβαια, εκλαμβάνεται απ’ όσους τον αντιπαθούν ως απόδειξη της «ψυχικής απόστασης» που τον χωρίζει από τους νεοδημοκράτες εκπροσώπους του έθνους. Ενα παράπονο που ψιθυρίζεται μεταξύ των τελευταίων είναι πως ποτέ δεν επιχείρησε να τους πλησιάσει με τους πατροπαράδοτους τρόπους – με ένα τραπέζωμα απ’ αυτά που είθισται να κάνουν οι υπουργοί στους βουλευτές για να έρθουν πιο κοντά, φέρ’ ειπείν.

Πέρα από την απουσία κοινωνικής ευφυΐας, του καταλογίζουν και κάτι βαρύτερο, όμως. Του χρεώνουν το πολιτικό κόστος της θεσμοθέτησης του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Τον έχουν κατατάξει στους πιο ένθερμους εισηγητές της μεταρρύθμισης του οικογενειακού δικαίου, η οποία – στην ανάγνωσή τους – αποξένωσε το κόμμα από τους συντηρητικούς ψηφοφόρους. Δεν μέμφονται απλά την παρουσία του στο By the Glass, δηλαδή. Τον θεωρούν ιθύνοντα νου μιας απότομης στροφής, που οδήγησε σε ένα ποσοστό χωρίς 3 μπροστά στις ευρωεκλογές (τι κι αν τα νούμερα των τότε νεοδημοκρατικών απωλειών υποδηλώνουν πως δεν απομακρύνθηκαν μόνο πούροι δεξιοί από τη ΝΔ το 2024;).

Στην πρόσφατη ομαδική ψυχοθεραπεία της συμπολιτευόμενης ΚΟ ειπώθηκε πως δεν γίνεται να καθορίζονται οι πολιτικές μόνο από τα «κουτάκια» του. Αποκαλύφθηκε, με άλλα λόγια, ότι το βασικό θέμα πολλών μαζί του είναι πως δεν λειτουργεί αποκλειστικά όπως επιτάσσει η τεχνοκρατία, έχει και πολιτική άποψη – την οποία μοιράζεται συχνά με το ευρύ κοινό μέσω μακροσκελών ποστ, σαν την ανάλυσή του για το ρουσφέτι. Οποτε την εκφράζει, νιώθουν ότι τους ψέγει από τα υψίπεδα των πολιτικών επιστημών.

Μερικές φορές τους ενοχλεί και πως τη διατυπώνεισαν να υπάρχει η δική του και η λάθος γνώμη. Γι’ αυτό, οι ψυχραιμότεροι επικριτές του υποστηρίζουν ότι μετά από επτά χρόνια στη ζέστη της «κουζίνας» της εξουσίας, ο Σκέρτσος θα έπρεπε να έχει μάθει να μην ανεβάζει μόνος του τη θερμοκρασία εκεί. Θα έπρεπε να έχει διδαχθεί πως η εφαρμοσμένη πολιτική δεν περιορίζεται στη διαχείριση στατιστικών δεδομένων και μπλε φακέλων. Είναι και μανατζάρισμα ανθρώπων.