Αδικίες

Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με τον πρόεδρο Τσίπρα; «Το μήνυμα έρχεται δυνατά από τη Γαλλία και όχι μόνο» (19/10).

Τι μήνυμα; «Οι νέοι βγαίνουν μπροστά και ξεσηκώνουν την κοινωνία απέναντι στις αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές» κι αυτό είναι «έμφυτη αντίδραση στην αδικία και τις ακραίες ανισότητες».

Δάκρυσα. Ασε που δεν είμαι βέβαιος ότι φταίνε μόνο οι ακραίες ανισότητες. Μάλλον τα παιδιά είχαν βάλει στο μάτι και κάτι αθλητικά από το Foot Locker.

Διότι οι νέοι ζουν σε μια μαύρη απελπισία. Και γι’ αυτό πάνω στην απελπισία τους πλιατσικολόγησαν περισσότερα από τρεις χιλιάδες καταστήματα.

Παραδόξως και σε αντίθεση με μερίδα του ελληνικού Τύπου που μιλάει για «λαϊκή οργή» ή «κοινωνική εξέγερση», ο γαλλικός Τύπος είναι λίγο αργόστροφος. Και δεν πιάνει τα βαθιά μηνύματα που ακούστηκαν έως την Αθήνα.

Η «Monde», ας πούμε, είχε ένα ρεπορτάζ για μια οικογένεια στην Μπεζανσόν της οποίας ο μπαμπάς ήταν από τα πρώτα «Κίτρινα Γιλέκα», ο γαμπρός πρωτοστατεί στις τωρινές κινητοποιήσεις και ο γιος είναι άνεργος (17/10).

Δηλώνουν, όμως, πως «ο Μακρόν ενσαρκώνει όλα όσα πολεμούμε. Τον αχαλίνωτο, περιφρονητικό καπιταλισμό».

Δεν ξέρω τι συμπέρασμα έβγαλαν οι γάλλοι συνάδελφοι, αλλά δεν μου φαίνεται σε αυτήν την αγωνιζόμενη οικογένεια να σκοτώνονται στη δουλειά.

Κι αυτό είναι ένα μήνυμα που θα έχει πέραση και στην Ελλάδα, ακόμη περισσότερο που θα γοητεύσει κάθε αριστερό μυαλό.

Οπως το έχει ξεκαθαρίσει και η Αχτσιόγλου «η κανονικότητα στην πραγματικότητα ποτέ δεν είναι ευκαιρία για την Αριστερά» διότι «η κανονικότητα οδηγεί στον ατομικισμό» (8/5/2021).

Πολύ σωστά. Ενώ ο καλός αριστερός μια ζωή περιμένει την έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα ή έστω στο απέναντι κατάστημα της Louis Vuitton.

Αλλά για να πετύχουν οι έφοδοι τον σκοπό τους χρειάζεται προφανώς μια κάποια αναταραχή ή ένα μπάχαλο.

Και φυσικά η αναταραχή και το μπάχαλο δεν προκύπτουν έτσι ξαφνικά. Δεν πέφτουν από τον ουρανό. Χρειάζεται μια κοινωνική δυσαρέσκεια που θα τροφοδοτήσει την έφοδο.

Κανένα πρόβλημα, όμως. Οι λόγοι που παράγουν κοινωνική δυσαρέσκεια δεν είναι λίγοι. Απλώς είναι άλλο πράγμα να σου τη σπάει ο Μακρόν κι άλλο να σπας τις βιτρίνες των καταστημάτων ή να καταστρέφεις τις περιουσίες των ανθρώπων.

Διότι σε τελευταία ανάλυση τα μαγαζάκια της γειτονιάς δεν προσωποποιούν τον «αχαλίνωτο καπιταλισμό», ούτε «την αδικία και τις ακραίες ανισότητες».

Απλοί άνθρωποι τα δουλεύουν και ζουν από τη δουλειά τους.

Αλλά ξέχασα… Απελπισία αισθάνονται ή είναι τίποτα αραχτοί που δεν καταλαβαίνουν από νεοφιλελευθερισμό;

Keywords
Τυχαία Θέματα