Αδικα τελευταίοι

Την Τετάρτη πήγα στον τόπο του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» να διαβάσω αναλυτικότερα για τα νέα που μόλις είχαν έρθει από Βρυξέλλες: η Ελλάδα είναι (μαζί με τη Βουλγαρία) τελευταία στην Ενωση ως προς το κατά κεφαλή ΑΕΠ (68% του μέσου όρου) και ως προς την κατά

κεφαλή κατανάλωση (PPS) είμαστε κάπως καλύτερα, (80% του μέσου όρου) αλλά στην τελευταία ομάδα κρατών της Ενωσης.

Υπήρχε ωραίος διαδραστικός χάρτης της Ενωσης (δημιούργημα του συντάκτη του άρθρου Δημήτρη Σταμούλη, υποθέτω) όπου κάθε ομάδα είχε διαφορετικό χρώμα και μετακινώντας τον δείκτη διάβαζες ποιες χώρες ανήκαν. Διαπίστωσα λοιπόν ξεκάθαρα ότι μαζί μας στην έσχατη ομάδα ήσαν μόνο πρώην κομμουνιστικές χώρες, από Νότο προς Βορά: Κροατία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία, Λετονία, Εσθονία – για τη Βουλγαρία δεν υπήρχαν στοιχεία.

Και αναρωτήθηκα: τι κερδίσαμε που στον Εμφύλιο νίκησαν οι καλοί, αφού τώρα βρισκόμαστε παρέα με τους κακούς; Αν είχε κερδίσει το ΚΚΕ, θα ήσαν πολίτες Β’ Τάξεως το εθνικόφρον ~20% του πληθυσμού, στη Μακρόνησο θα βασανίζονταν φανατικοί εθνικόφρονες από φανατικούς κομμουνιστές του αντίπερα 20% ώσπου να υπογράψουν Δήλωση Αναγνώρισης της Λαοκρατίας.

Η ηττημένη εθνικόφρων ηγεσία θα βρισκόταν, Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, τα βασιλόπουλα πάλι θα είχαν παντρευτεί γαλαζοαίματες ή πάμπλουτες, δικτατορία δεν θα είχε γίνει το 1967 αφού θα υπήρχε ήδη – μάλλον θα είχε γλιτώσει η Κύπρος την καταστροφή γιατί δεν θα επέτρεπε η ΕΣΣΔ να ξεκινήσει ηλίθιο αντάρτικο κάποια «ΕΟΚΑ».

Κατά τη δεκαετία του 1970 θα άρχιζε να ανανεώνεται βιολογικά το πολιτικό προσωπικό και είμαι απολύτως σίγουρος ότι πολλοί από τους ζώντες πολιτικούς θα είχαν γίνει στελέχη του καθεστώτος· θα κληρονομούσαν την κρατική περιουσία το 1990, το 2003 θα γινόμασταν μέλη της Ενωσης. Χρεοκοπία το 2010 δεν θα είχε γίνει γιατί κανείς δεν θα δάνειζε τόσα λεφτά σε πρώην κομμουνιστές. Σήμερα θα ήμασταν δικαιωματικά τελευταίοι – ενώ είμαστε άδικα.

Δηλαδή, αυτό που θα άλλαζε αν είχε κερδίσει το ΚΚΕ, κατοπτρικά όμως, θα ήταν η τύχη –των φανατικών κυρίως– από το 20% + 20% των γονιών και παππούδων των σημερινών νέων.

Τείνω να συμπεράνω πως δεν υπάρχει «σωστή πλευρά» της ιστορίας. Υπάρχουν σωστές και λάθος ηγεσίες, πολιτικές και επιχειρηματικές. Από όσα έχουμε ακούσει για το ΚΚΕ –και είδαμε την περίοδο 2015-19–, δεν νομίζω ότι οι ηττημένοι διέθεταν καλύτερο δυναμικό για να παράγει πλούτο και να διαχειριστεί ισχύ από τους νικητές – που ξέρουμε τώρα πια πόσο άξιζαν και αξίζουν.

Τι να κάνουμε; Νομίζω ότι λιγότερο πολιτικό πάθος θα βοηθούσε σήμερα να απαλλαγούμε από άχρηστους πολιτικούς και τους άπληστους επιχειρηματίες που τους στηρίζουν.

Keywords
Τυχαία Θέματα