Αχός

Το πιο πρωτότυπο στον εμφύλιο της Αριστεράς δεν είναι η ίδια η αντιπαράθεση του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ. Αυτά είναι συνηθισμένα πράγματα, καθημερινά, πάντα θα υπάρχει μια αφορμή να συγκρούονται εγωισμοί, εγώ είμαι ο πιο προοδευτικός, όχι εγώ, εγώ μόνο μπορώ να νικήσω τη Δεξιά, ψέματα, μόνο εγώ μπορώ κ.λπ.

Αυτή τη φορά ο αχός σηκώθηκε για έναν χαρακτηρισμό που χρησιμοποίησε ο Θανάσης Καρτερός, τον οποίο δεν λες και τζέντλεμαν του δημόσιου λόγου. Και ο καβγάς δεν ήταν για το αν αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ακριβής, ή για το αν δικαιούται να τον χρησιμοποιήσει ο συγκεκριμένος αρθρογράφος, αλλά για το αν πίσω του κρύβεται κάποιος άλλος, ο ένας και μοναδικός, ο πιο αριστερός απ’ όλους, ο αρχηγός αυτοπροσώπως.

Πρωτότυπο δεν είναι ούτε ότι το κόμμα που εθίγη, στην προκειμένη περίπτωση το ΠΑΣΟΚ, ανακάτεψε στην ανακοίνωσή του τα πάντα, από το ιδιωτικό χρέος μέχρι το καλώδιο GSI κι από τα οργανωμένα συμφέροντα μέχρι τις «ψηφιακές συμμορίες».

Ολοι καταλαβαίνουν ότι ο πραγματικός του εχθρός δεν είναι η ΝΔ, που έτσι κι αλλιώς προηγείται κατά πολύ στις δημοσκοπήσεις, αλλά η ΕΛΑΣ: αυτήν θέλει να απαξιώσει, αυτήν θα προσπαθήσει να νικήσει «έστω και με μία ψήφο». Πρόκειται φυσικά για έναν θεμιτό στόχο, όπως είχε πει παλιότερα ο δήμαρχος το κόμμα που θα προσπεράσει το άλλο στις εκλογές θα έχει τον πρώτο λόγο στις συνομιλίες για ενδεχόμενη συνεργασία. Αλλά αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός τι σχέση έχει με τη διακυβέρνηση της χώρας;

Οχι, αυτό που θα εξέπληττε ακόμη και βετεράνους αναλυτές των παθογενειών της Αριστεράς είναι η σύγκριση που έκαναν ορισμένοι σχολιαστές ανάμεσα στον Καρτερό και τον… Ραφαέλ Γκλικσμάν.

Όπως έγραψαν, τόσο ο πρώην διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Τσίπρα όσο και ο πολιτικός που κέρδισε την Κυριακή το χρίσμα των γάλλων σοσιαλιστών για τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου εμποδίζουν την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, ρίχνοντας με τον τρόπο αυτό νερό στον μύλο της επάρατης Δεξιάς. Ο πρώτος χαρακτηρίζει «βλάκα» τον πολιτικό αρχηγό ενός, θεωρητικά τουλάχιστον, όμορου κόμματος. Ο δεύτερος αποκλείει κατηγορηματικά, και προκαταβολικά, τη συγκρότηση μιας νέας εκδοχής Λαϊκού Μετώπου στο όνομα της καταπολέμησης της Ακροδεξιάς.

Δεδομένου ότι τα υποκείμενα της σύγκρισης δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικά μεταξύ τους, ως προς το ύφος και ως προς το ήθος, αναρωτιέται κανείς αν στην πραγματικότητα υπονοείται πως ο Τσίπρας είναι ο έλληνας Μελανσόν και πως όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι παρακολούθημα της Δεξιάς. Δεν συμφέρει, πάντως, ούτε αυτό το σχήμα: όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αν η Λε Πεν βρεθεί στον δεύτερο γύρο απέναντι στον αρχηγό των Ανυπότακτων, θα κάνει περίπατο.

Aρα, η συζήτηση τόσο εδώ όσο κι εκεί είναι ως εκ περισσού. Μόνο που αν εδώ προσφέρεται για ποπκόρν, εκεί θέλει κονιάκ παρηγοριάς.

Keywords