Character

Η ατάκα βγήκε από το στόμα του Χάρβεϊ Καϊτέλ στο Pulp Fiction: «Just because you are a character doesn’t mean that you have character». Αν τη μεταφράσεις χάνει το σκέρτσο της. Αλλά μπορείς να την αποτυπώσεις σε T-shirt που θα το φορέσεις στον Μίλο Γιαννόπουλο, τον ακροδεξιό που απελάθηκε από τις ΗΠΑ. Και τι χαρακτήρας! Να τον είχε ο Οσκαρ Ουάιλντ και θα έστηνε ολόκληρο θεατρικό πάνω

Eνας επαγγελματίας προβοκάτορας που κατάφερε, για ένα διάστημα, να μετατρέψει την πρόκληση σε εξαιρετικά αποτελεσματικό προσωπικό brand. Γιατί κατάλαβε πολύ νωρίς κάτι που σήμερα θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο στα social media: η αγανάκτηση είναι προϊόν. Γυρίστε δέκα χρόνια πίσω. Βλέπετε ένα νεαρό άντρα, στα 30 του, με βαμμένο ξανθό μαλλί.

Εχει προφορά Οξφόρδης και προσθέτει στη φωνή του μία επιτηδευμένη χροιά, υπαινικτική του σεξουαλικού προσανατολισμού του. Δηλώνει ομοφυλόφιλος. Και έτσι η συνολική εικόνα περιγράφει μία εκκεντρική αντίφαση. Εμφανίζεται στους κύκλους της αμερικανικής Ακροδεξιάς ως ένας showman των άκρων. Εκπέμπει ρατσισμό και μισογυνισμό. Και γεμίζει αίθουσες για τις ομιλίες του. Με υψηλή ταρίφα. Περίπου είκοσι χιλιάδες δολάρια για μία ώρα.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα ενδιαφέρονται για αυτό το περίεργο, εξωτικό πλάσμα που βγάζει σκοτάδι από το όμορφο του στόμα. Και ξαφνικά κάποιος τραβάει το τραπουλόχαρτο που στήριζε ολόκληρο τον πύργο. Ερχονται στην επιφάνεια κάποιες επιεικείς δηλώσεις του για άνδρες που διατηρούν σχέσεις με ανήλικα αγόρια. Σηκώνεται κουρνιαχτός. Ακούγεται ο κρότος από τις πόρτες που κλείνουν. Ο τύπος καταρρέει οικονομικά και εμφανίζεται να χρωστάει τα χρυσά μαλλιά της κεφαλής του. Προσπαθεί να το μαζέψει. Με γελοίο τρόπο.

Δηλώνει ότι δεν είναι πλέον ομοφυλόφιλος, αλλά πιστός καθολικός που αποκηρύσσει την παλιά του ζωή. Εκανε και μερικά μεροκάματα ως επικεφαλής προσωπικού του Kanye West. Πήρε πόδι και από εκεί. Και τώρα, μετά την απέλαση, μουρμουρίζει στον εαυτό του μία έκφραση από την αμερικανική πολιτική αργκό. Leopards ate my face. Αυτό λέγεται όταν ένας υποστηρικτής ακραίων θεωριών υποστεί τις συνέπειές τους. Και ναι, δεν γίνεται να μη σου φύγει ένα χάχανο.

Εχω φωτογραφηθεί με τον Ράτκο Μλάντιτς, τον χασάπη της Βοσνίας που, όπως οι περισσότεροι κακοί, πέθανε πλήρης ημερών. Και τον Κάραζιτς. Αρχές της δεκαετίας του ’90, σε μία αποστολή στο Σαράγεβο. Εξω από το φωτογραφικό καρέ έμεινε γνωστός επιχειρηματίας που διατηρούσε εξαιρετική σχέση με την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Αυτός αφίχθη με μία βαλίτσα για το περιεχόμενο της οποίας μπορούμε να κάνουμε διάφορες εικασίες. Σε εκείνη τη συνάντηση ο Μλάντιτς και ο Κάραζιτς μας έλεγαν ότι σε δέκα χρόνια η Θράκη θα γίνει Βοσνία.

Για αυτό καλό είναι τα Βαλκάνια να διώξουν από τον σβέρκο τους τα μουσουλμανικά κατάλοιπα. Μαζί τους ήταν και κάτι παλικάρια, συμπατριώτες μας. Με φόρμες παραλλαγής που πάνω της είχαν κεντήσει σταυρούς, αγίους και αρχαίους Ελληνες. Υποθέτω ότι αυτοί σήκωσαν ελληνική σημαία στη Σρεμπρένιτσα, μετά την τρομερή σφαγή. Αλλά εκείνο το μακελειό δεν συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Ηταν, βλέπετε, μία μάχη που δόθηκε από τους ομόδοξους αδερφούς μας που πολέμησαν με τον σταυρό στο ένα χέρι. Με το άλλο μάζευαν κεφάλια.

Πρώτη φορά κάλυψα, δημοσιογραφικά, τη ΔΕΘ, το μακρινό 1989. Δεν κάθομαι να μετρήσω πόσοι πρωθυπουργοί πέρασαν από τότε. Πολλοί. Και άλλαξαν πολλά. Ομως μία εξαγγελία έμεινε αναλλοίωτη, σαν ευχή που ανταλλάσσουμε κάθε χρόνο.

«Η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σε κέντρο τη Νοτιοανατολικής Ευρώπης». Στην αρχή ήταν μόνο των Βαλκανίων, μετά πήρε τα πάνω της. Κοντά σαράντα χρόνια και ακούμε το ίδιο. Και ανάθεμά με αν έχω καταλάβει τι σημαίνει. Δηλαδή τι ακριβώς συμβαίνει και η Θεσσαλονίκη γίνεται κέντρο αναφοράς στη Νοτιοανατολική Ευρώπη; Εκτός και αν εννοούν νυχτερινό κέντρο. Τότε μάλιστα. Συμφωνούμε. Θυμίζω ότι η πόλη θεωρείται εξ ορισμού «ερωτική». Φορτώθηκε και με ξενοδοχεία, απέκτησε μεγάλες πίστες και τα Σαββατοκύριακα ξεσαλώνουν Βαλκάνιοι και Ισραηλινοί. Αυτό, ναι. Είναι ανάπτυξη με πρόγραμμα. Και τώρα που είναι ο Ρέμος στην πόλη το βλέπουμε στην πράξη. Το καλύτερο πρόγραμμα.

Στο πρώτο παιχνίδι στη Γερμανία τους άφησε με ανοιχτό στόμα. Στο δεύτερο έβαλε και γκολ. Και λίγο μετά τραυματίστηκε σοβαρά. Και αρχίζεις να πιστεύεις στα μεταφυσικά. Τον μάτιασαν; Αυτό που συνέβη στο Γιάννη Κωνσταντέλια έχει κάτι τραγικό. Ο κύκνος που ετοιμάζεται να πετάξει αλλά σπάει το φτερό του. Και τώρα μαζί με το ταλέντο πρέπει να δείξει και την ψυχή του.