Είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ!

Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει στο blog του για το αίσθημα δικαίωσης που μπορεί να αισθάνεται ο ΑΕΚτσής και την άνεση που νιώθει παρακολουθώντας κάτι… τύπους να οδηγούνται στη δικαιοσύνη φορώντας τα υπέροχα… βραχιολάκια! Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα τούτες τις δύσκολες μέρες που διανύει το ελληνικό ποδόσφαιρο από το να είσαι ΑΕΚ… Διότι πολύ απλά βλέποντας, ακούγοντας και διαβάζοντας για όλη τη βρώμα και τη μπόχα του χώρου επιβεβαιώνεται για χιλιοστή φορά πως είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ. Μπορείς πάντα να περπατάς με ψηλά το κεφάλι, έχεις πάντα τη γνώση ότι είσαι τίμιος και ό,τι πετυχαίνεις το κάνεις εντός των αγωνιστικών χώρων. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις άσχημα, μεγάλη ντροπή και πόνο, όπως για παράδειγμα όταν η ομάδα γνώρισε τη συντριβή από τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης» (ένα σοκ που δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω απόλυτα προσωπικά), αλλά και έπειτα από εκείνη την ήττα από την ομάδα του Βόλου (του Αχιλλέα Μπέου) με 4-0 στο ΟΑΚΑ. Ομως τουλάχιστον ο ΑΕΚτσής μπορεί να νιώθει απλά άσχημα (τραγικά αν προτιμάτε) για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας του και τη συντριβή, για τίποτα περισσότερο. Να αισθάνεται ντροπή για τις ήττες αυτές. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θα χρειαστεί να αισθανθεί άτιμος, πρόστυχος και εγκληματίας του ποδοσφαίρου ή οποιουδήποτε άλλου αγωνίσματος. Θαρρώ πως κανείς από όσους παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στο χώρο του ποδοσφαίρου (και όχι μόνο) δεν βρίσκεται προ εκπλήξεων. Κοινώς εκτιμώ πως όλοι μεταξύ μας γνωρίζαμε πως στην Ελλάδα και την Σούπερ Λίγκα δεν είναι όλα όμορφα και αγγελικά πλασμένα. Μάλλον στη συντριπτική πλειοψηφία τους όσοι ασχολούνται με τα παραπάνω ήταν της άποψης πως υπάρχει πολύ μεγάλη βρώμα και μπόχα. Ο,τι δεν παίζετε με ίσους όρους προς όλους το παιχνίδι… Απλά πάντα κάνει μεγαλύτερο θόρυβο και ντόρο όταν διαβάζεις – ακούς ονόματα που εμπλέκονται με τη σαπίλα του χώρου και όταν τους βλέπεις σε φωτογραφίες να οδηγούνται με… βραχιολάκια στη δικαιοσύνη. Δεν γνωρίζω αν τελικά το μαχαίρι θα μπει στο κόκαλο. Ειλικρινά δεν ξέρω καν αν είναι αποφασισμένοι από την Πολιτεία (και τη Δικαιοσύνη) να στείλουν όσους ευθύνονται στη φυλακή. Αυτό που ξέρω είναι πως διαπιστώνω πως αυτή τη φορά συνεργάστηκαν πολλοί για να υπάρξει ουσία και αποτέλεσμα. Διαπιστώνω επίσης ότι υπάρχει θέληση (τεράστια μάλιστα) να μη πάει χαμένη κι αυτή η ευκαιρία για να ξεβρομίσει ο χώρος και να γίνουν ένα, δυο σημαντικά βήματα για την κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου (και όχι μόνο) προκειμένου να υπάρξει και εξέλιξη. Μακάρι λοιπόν να προχωρήσει το θέμα. Εμείς οι ΑΕΚτσήδες περισσότερο από κάθε άλλον μπορούμε να καθίσουμε αναπαυτικά και να παρατηρούμε – παρακολουθούμε τις εξελίξεις έχοντας ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό μας και έντονο το αίσθημα της δικαίωσης για όσα γίνονται τώρα. Διότι είναι διαφορετικό, τίμιο και καθαρό να είσαι ΑΕΚτσής κι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Υγ: Επειδή στα… καφενεία (και όχι μόνο) μπορούν να υποστηρίζουν ό,τι θέλουν δεν σημαίνει ότι θα ασχοληθώ με τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που αναφέρουν