Πέθανε σε ηλικία 89 ετών o Ρόμπερτ Ρέντφορντ – Παγκόσμια θλίψη για τον θρύλο του Χόλιγουντ

Θρήνος στον κόσμο του κινηματογράφου, και όχι μόνον, από τον θάνατο του Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Πρωταγωνίστησε σε σπουδαίες κλασικές ταινίες όπως οι «Butch Cassidy and the Sundance Kid» (1969), «The Sting» (1973) και «All the President’s Men» (1976).

Ο εμβληματικός ηθοποιός, ακτιβιστής και βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 89 ετών, στο σπίτι του στη Γιούτα. Ηθοποιός, σκηνοθέτης,

Ο θάνατός του, στα βουνά έξω από την πόλη Πρόβο, ανακοινώθηκε σε δήλωση της Σίντι Μπέργκερ, διευθύνουσας συμβούλου της εταιρείας δημοσίων σχέσεων Rogers & Cowan PMK. Είπε ότι πέθανε στον ύπνο του, αλλά δεν έδωσε συγκεκριμένη αιτία, σύμφωνα με τους New York Times.

Με απέχθεια για την προσέγγιση του Χόλιγουντ που απλοποιούσε υπερβολικά το σινεμά, ο Ρέντφορντ απαιτούσε συνήθως οι ταινίες του να έχουν πολιτισμικό βάρος, συχνά μετατρέποντας σοβαρά θέματα όπως το πένθος και η πολιτική διαφθορά σε βιώματα που συγκινούσαν το κοινό, όχι μικρό μέρος χάρη στη μεγάλη σταρ ισχύ του.

Ως ηθοποιός, οι σημαντικότερες ταινίες του περιλάμβαναν το «Butch Cassidy and the Sundance Kid» (1969), με τη νοσταλγική του ματιά σε απατεώνες της Δύσης που έσβηνε, και το «All the President’s Men» (1976), για την δημοσιογραφική καταδίωξη του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον στην εποχή του Γουότεργκεϊτ.

Στο «Three Days of the Condor» (1975) ήταν ένας εσωστρεφής αποκρυπτογράφος της C.I.A. παγιδευμένος σε έναν θανατηφόρο αγώνα γάτας-ποντικιού.

Το «The Sting» (1973), για απατεώνες της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης, του χάρισε τη μοναδική του υποψηφιότητα για Όσκαρ ως ηθοποιός.

Ο Ρέντφορντ υπήρξε για δεκαετίες από τους πιο περιζήτητους πρωταγωνιστές του Χόλιγουντ, σε κωμωδίες, δράματα ή θρίλερ· τα στούντιο τον προωθούσαν συχνά ως σύμβολο του σεξ.

Η καριέρα του ως ρομαντικού πρωταγωνιστή οφείλει πολλά στις δυναμικές ηθοποιούς με τις οποίες συμπρωταγωνίστησε: την Τζέιν Φόντα στο «Barefoot in the Park» (1967), την Μπάρμπρα Στρέιζαντ στο «The Way We Were» (1973), τη Μέριλ Στριπ στο «Out of Africa» (1985).

«Ο Ρέντφορντ δεν υπήρξε ποτέ τόσο λαμπερά γοητευτικός», έγραψε η κριτικός Πολίν Κέιλ στο New Yorker, «όσο όταν τον βλέπαμε μέσα από τα ερωτευμένα μάτια της Μπάρμπρα Στρέιζαντ».

Στα 40 του, στράφηκε στη σκηνοθεσία και κέρδισε Όσκαρ με την πρώτη του ταινία, το «Ordinary People» (1980), για τη διάλυση μιας οικογένειας της ανώτερης μεσαίας τάξης μετά τον θάνατο ενός γιου. Η ταινία κέρδισε τρία ακόμα Όσκαρ, μεταξύ αυτών και καλύτερης ταινίας.

Η επόμενη σκηνοθετική του δουλειά, το «The Milagro Beanfield War» (1988), μια κωμικοτραγική ιστορία για έναν αγρότη του Νέου Μεξικού που του αρνήθηκαν τα δικαιώματα νερού από αναίσθητους κατασκευαστές, απέτυχε.

Όμως ο Ρέντφορντ αρνήθηκε πεισματικά να στραφεί σε πιο εύπεπτο υλικό.

Αντίθετα, σκηνοθέτησε και παρήγαγε το «A River Runs Through It» (1992), ένα λιτό δράμα εποχής για ψαράδες της Μοντάνα που στοχάζονταν υπαρξιακά ερωτήματα, και το «Quiz Show» (1994), για ένα διαβόητο τηλεοπτικό σκάνδαλο της δεκαετίας του 1950. Το «Quiz Show» προτάθηκε για τέσσερα Όσκαρ, ανάμεσά τους καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.

Το 1981 ίδρυσε το Sundance Institute, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό αφιερωμένο στην καλλιέργεια νέων κινηματογραφικών φωνών. Το 1984 ανέλαβε ένα παραπαίον φεστιβάλ κινηματογράφου στη Γιούτα και λίγα χρόνια αργότερα το μετονόμασε προς τιμήν του ινστιτούτου.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance, στην πόλη Παρκ Σίτι, εξελίχθηκε σε παγκόσμια βιτρίνα και ελεύθερη αγορά για αμερικανικές ταινίες εκτός του συστήματος του Χόλιγουντ.

Με την ώθηση που έδωσε η ανακάλυψη ταλέντων όπως ο Στίβεν Σόντερμπεργκ, που παρουσίασε το «Sex, Lies and Videotape» στο φεστιβάλ το 1989, το Sundance έγινε συνώνυμο με την πρωτοπορία της δημιουργίας.

Παράλληλα, υπήρξε ενεργός ακτιβιστής για το περιβάλλον και από το 1961 εγκαταστάθηκε στα βουνά της Γιούτα και πρωτοστάτησε σε δράσεις για την προστασία του φυσικού τοπίου της πολιτείας και της αμερικανικής Δύσης.

Αρχικά απορρίφθηκε ως «άλλος ένας ξανθός της Καλιφόρνια», όμως η γοητεία του και τα χαρακτηριστικά του τον κατέστησαν για μισό αιώνα έναν από τους πιο εμπορικούς πρωταγωνιστές του Χόλιγουντ και έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπημένους σταρ του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ιδιαίτερα προσεκτικός με την προσωπική του ζωή, αγόρασε γη στη Γιούτα στις αρχές της δεκαετίας του 1970 για να φτιάξει ένα οικογενειακό καταφύγιο, απολαμβάνοντας ένα επίπεδο ιδιωτικότητας άγνωστο στους περισσότερους σταρ. Ο πρώτος του γάμος διήρκεσε περισσότερα από 25 χρόνια, μέχρι το διαζύγιό του το 1985. Το 2009 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τη Γερμανίδα καλλιτέχνιδα και μακροχρόνια σύντροφό του, Σίμπιλε Ζάγκαρς.

Χρησιμοποίησε τη φήμη του για να επιλέγει απαιτητικά κινηματογραφικά πρότζεκτ, ενώ στήριξε διακριτικά περιβαλλοντικές οργανώσεις όπως το Natural Resources Defense Council και το National Wildlife Federation. «Μερικοί άνθρωποι έχουν αναλύσεις. Εγώ έχω τη Γιούτα», είχε σχολιάσει.

Αν και ποτέ δεν έδειξε ενδιαφέρον να εισέλθει στην πολιτική, εξέφραζε συχνά φιλελεύθερες απόψεις. Σε συνέντευξή του το 2017, κατά την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, είχε δηλώσει στο Esquire ότι «η πολιτική βρίσκεται σε πολύ σκοτεινό σημείο αυτή τη στιγμή» και ότι ο Τραμπ θα έπρεπε «να παραιτηθεί για το καλό μας».

Διαβάστε επίσης:

Οι υποψηφιότητες για τα 11α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun

«Το Δράμα της Δημοκρατίας»: Η εναρκτήρια παράσταση της φετινής περιόδου στο Υπόγειο του Κουν

Ο «Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη για δεύτερη χρονιά στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου