Αποχαιρετώντας την κυρία Μάνια

"Π" ARTΒΙΒΛΙΟΈντυπη Έκδοση Pour ManiaΓια τη ΜάνιαΕκδόσεις: ΕστίαΣελ.: 72 Την κυρία Μάνια δεν είχα την τιμή και την ευκαιρία να τη γνωρίσω προσωπικά. Τη θυμάμαι, ωστόσο, από φευγαλέες ματιές να κάθεται στο γραφείο της, στο βιβλιοπωλείο της Εστίας. Τα δευτερόλεπτα, που αν τα ενώσει κανείς δεν αθροίζεται ένας άξιος λόγου χρόνος, ήταν αρκετά για να σχηματίσω τη δική μου γνώμη για αυτή την ευγενική κυρία των εκδόσεων, που η φινέτσα της πάντα με εντυπωσίαζε, μια και μαρτυρούσε πολλά θαυμαστά σε μένα χαρίσματά της. Τα γράφω όλα αυτά με την ευκαιρία μιας δίγλωσσης έκδοσης που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις – φυσικά – της Εστίας. Πρόκειται για ένα μακρόστενο τομίδιο που περιέχει γνώμες Γάλλων φίλων της κυρίας Μάνιας, ανθρώπων δηλαδή που τη γνώρισαν και τη συνάντησαν στο περίφημο γραφείο της και καταγράφουν τις εντυπώσεις τους μέσα από το δικό τους πολιτισμικό πρίσμα. Διαβάζοντας αυτά τα κείμενα έκπληκτος διαπίστωσα ότι είχα ενστικτωδώς σχηματίσει σε αυτό τον αποσπασματικό και ελάχιστο χρόνο την ίδια πάνω - κάτω εντύπωση με τους ανθρώπους που τη γνώρισαν και ανέπτυξαν μαζί της φιλικές σχέσεις: αστική ευγένεια, επαγγελματική επάρκεια και κοσμοπολιτισμός τη χαρακτήριζαν, κι αυτές είναι ιδιότητες που δεν συναντά κανείς τόσο συχνά στην εγχώρια εκδοτική κοινωνία. Η κυρία Μάνια «έρχεται» στο αναγνωστικό κοινό μέσω Γαλλίας – κι αυτό έχει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του – ως μια κοσμοπολίτισσα εκδότρια με βαθύτατη ευρωπαϊκή κουλτούρα και κλίση προς τα γαλλικά γράμματα. Με αλλά λόγια, μας παραδίδεται το πορτρέτο μιας Ευρωπαίας Ελληνίδας, που σεβόταν και κατανοούσε πλήρως τις καταβολές του πολιτισμού μας. Η γεωμετρία του σώματος Προσπαθώ πολλές φορές να νιώσω εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση των ανθρώπων που βλέπουν για πρώτη φορά το βιβλίο τους να κυκλοφορεί… Παρ’ ότι είναι προσωπικό ζήτημα, ένα τέτοιο γεγονός έχει την κοινωνική του διάσταση όσον αφορά τις αξίες μας και τις προτεραιότητες που βάζουμε στη ζωή μας. Κάθε νέα ποιητική συλλογή που κυκλοφορεί, αποτελεί και μια αισθητική ψήφο απέναντι σε μια κοινωνία εχθρική εν τέλει σε κάθε ενέργεια που δεν καταλαβαίνει. Η μοναξιά είναι το μόνιμο μοτίβο της ποίησης κι εδώ, στην πρώτη της εμφάνιση, η Μαρία Αρχιμανδρίτη ψηλαφεί τις «καμπύλες» της: το σώμα, τις διαστάσεις του, τη γεωμετρία των αισθημάτων κι απολήξεων, όλο εκείνο το υπέροχο σύμπαν της απροσδιοριστίας του έρωτα. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή που εμβαθύνει στο σώμα, το πιάνει, το ψαύει, το μετρά, το σπουδάζει σε κάθε του λεπτομέρεια. Πριν τοποθετήσει το σημείο τής στίξης του, το γεωμετρεί χωροταξικά κι έπειτα το ταξιδεύει, το εξερευνά, το υμνεί, το καταγγέλλει, δυστυχεί κι ευτυχεί στις ακρώρειές του, στις απολήξεις του, στην αποθέωσή του και στην ανελέητη θνητότητά του. Η Αρχιμανδρίτη αναζητεί τον κόσμο ολόκληρο – και τον δικό της – στο σώμα, όχι ως στοιχείο ατομικότητας, αλλά ως στοιχείο ζωής και ζωντάνιας, ως κύριο πρόσωπο, ως όριο της ύπαρξης. Ξενοφών ΜπρουντζάκηςΒΙΒΛΙΟΠΟΝΤΙΚΙ artΕστίαIssue: 1869Issue date: 18-06-2015Has video: