Ο απαστράπτων ευάλωτος

Αυτό με συγκινεί πάντα στους φτασμένους. Μπορεί να κατακτήσουν το φεγγάρι, μα η κύρια αναφορά τους είναι στο «χωριό». Το όποιο χωριό. Μόνος κατάμονος. Ανασηκώνεσαι, πέφτεις, ανασηκώνεσαι, πέφτεις. Τέλος έργου. Και τι μένει; Ενας στίχος. Σαν εκείνον που τραγούδησε ένας Γιώργος Μαζωνάκης που κι εκείνος κάποτε έπεσε. «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου. Δεν θέλω κανέναν μες στη μόναξιά μου…»

The post Ο απαστράπτων ευάλωτος appeared first on Protagon.gr.

Keywords
Τυχαία Θέματα
Ο απαστράπτων ευάλωτος,