Μια βραδιά στην Αχαγιά

Χρειάστηκαν 2-3 τηλεφωνήματα, αρκετό μεράκι (δεν μας έλειψε ποτέ) και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες οδήγησης που έχω συναντήσει, βρεθήκαμε στην Κάτω Αχαγιά, μία Ολυμπιονίκης (Μιρέλα Μανιάνι), δύο πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστές (Τζορτζ Παπαδάκος, Γιάννης Γιαννούλης), ένας προπονητής (Τάκης Πανούλιας), ένα γκρουπ εργαζόμενων (από τη Focusonsports), ο επικεφαλής της εταιρίας (Άκης Τσόλης) δύο δημοσιογράφοι, ένας… δάσκαλος του χώρου (Βασίλης Γεωργίου), μια βουλευτής (Μαρία Κανελοπούλου), ένας περιφερειάρχης (Αποστόλης Κατσιφάρας) και ουκ ολίγοι φίλοι

Όλοι μαζί επιχειρούμε κάτι πρωτόγνωρο για τα μπασκετικά δρώμενα του τόπου: Μια πρότυπη Ακαδημία Μπάσκετ, χωρίς (οικονομική) συνδρομή των γονέων, με ΔΩΡΕΑΝ συμμετοχή των παιδιών! Πώς είπατε;

Αυτή είναι η αντίληψή μας για τον αθλητισμό. Θέλουμε να βάλουμε τα παιδιά στο γήπεδο, όχι για να αφαιμάξουμε τους γονείς τους, όχι για να προσθέσουμε βάρη στον οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά για να τα δούμε να μάθουν παίζοντας, να παίζουν μαθαίνοντας. Κι ευτυχώς, σε αυτή μας τη σκέψη, βρήκαμε ανθρώπους (όπως ο Άκης Μπαχράς, ο Τάσος Αναγνωστόπουλος, ο δήμαρχος της πόλης Ανδρέας Παναγιωτόπουλος) που έχουν κοινές αγωνίες και διάθεση προσφοράς.

Ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό, όμως η πιο σίγουρη επένδυση, είναι η επένδυση στα νιάτα, στις επόμενες γενιές. Η μαθησιακή διαδικασία, σε όλα τα επίπεδα, πρέπει να είναι απρόσκοπτη. Δεν φιλοδοξούμε (κατ' ανάγκη) να βγάλουμε τον επόμενο Γιαννούλη, αλλά να κάνουμε τα παιδιά να αγαπήσουν το μπάσκετ.

Προφανώς και υπάρχουν έξοδα για το όλο εγχείρημα, που πρέπει να καλυφθούν μέσα από χορηγίες κι αυτό είναι άλλο ένα… βάρος για μας, αφού πρέπει να τρέξουμε για να συντηρήσουμε μια ιδέα, ένα όνειρο, αντί να δημιουργήσουμε μηχανισμούς είσπραξης χρημάτων από τους γονείς των παιδιών.

Μπορεί και να χαλάμε την πιάτσα. Μπορεί και κάποιοι να θεωρούν ότι θα αποτύχουμε εξ ορισμού. Η σύμπραξη όλων των "μεγάλων" ονομάτων, η διάθεσή μας για να δώσουμε στο μπάσκετ μέρος αυτών που μας έχει προσφέρει (σε άλλους περισσότερα, σε άλλους λιγότερα, δεν έχει σημασία), η επιστημονική κατάρτιση όλων όσων μετέχουν στο πρόγραμμα, είναι δικλείδες ασφαλείας. Μεγαλύτερη απ' όλες το μεράκι των ανθρώπων της πόλης.

Ξέρετε, όταν πας κόντρα στο ρεύμα συνήθως είσαι ευάλωτος, αλλά καμιά φορά μπορεί να αλλάξεις και την κατεύθυνσή του, δείχνοντας μια άλλη προοπτική, προσεγγίζοντας με διαφορετικό τρόπο τα πράγματα, αναγκάζοντας και άλλους να δώσουν απαντήσεις στο απλό ερώτημα "γιατί το ρεύμα πάει προς τα εκεί;".

Από την πρώτη στιγμή που βγήκε στον αέρα το basketblog.gr, ξεκαθαρίσαμε πως για μας δεν υπάρχουν "βαθμίδες" ενδιαφέροντος. Το μπάσκετ είναι ένα και κάθε κομμάτι του είναι… κομμάτι μας. Δεν κοιτάζουμε μόνο τη βιτρίνα, πάμε όσο πιο βαθιά γίνεται, αναζητούμε τη ρίζα, το κύτταρο του αθλήματος, πιάνουμε το ζυμάρι και πλάθουμε τους επόμενους αστέρες.

Γι' αυτό και επιλέγω να ασχοληθώ σχολιογραφικά με την… "ταπεινή" Κάτω Αχ