Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει

Στις 23 Ιουλίου 2012 αποκαλύπτεται ότι ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Σγουρός έχει υπογράψει από την 1/2/2012 σύμβαση με την εταιρεία «McCann Erickson Διαφημιστική ΑΕΕ» (Α.Π. 14287/1/2/2012) για να υλοποιήσει «πρόγραμμα τουριστικής προβολής της Περιφέρειας», ύψους, με ΦΠΑ, πλέον των 8,5 εκατ. ευρώ.
Αρχές Οκτωβρίου 2012, 31 βουλευτές της ΝΔ, κυρίως

Ακολούθως οι βουλευτές απαντούν στα αστήρικτα επιχειρήματα του κ. Σγουρού, εξουδετερώνοντας όποια επιχειρηματολογία υπέρ της σύμβασης.

Το θέμα, ανεξήγητα, δεν έχει συνέχεια. Και στις 27 Μαΐου 2013, σε ειδική εκδήλωση στο Μουσείο της Ακρόπολης, παρουσιάζεται από την υπουργό Τουρισμού κ. Όλγα Κεφαλογιάννη και τον περιφερειάρχη κ. Γιάννη Σγουρό το ολοκληρωμένο πρόγραμμα τουριστικής προβολής της Περιφέρειας Αττικής, δράση συνολικού προϋπολογισμού 6,942 εκατ. ευρώ προ ΦΠΑ, 8.538.943 ευρώ με ΦΠΑ.

Αφού με 8,5 εκατομμύρια τακτοποίησε τον τουρισμό, ο κ. Σγουρός στρέφεται ενθουσιωδώς στον αθλητισμό, τον επαγγελματικό για να ακριβολογούμε, χώρο που έχουν κοσμήσει παρουσίες όπως των κ.κ. Μάκη Ψωμιάδη και Αχιλλέα Μπέου.

Στέκεται κιμπάρης. Δίνει 20 εκατομμύρια ευρώ για το γήπεδο της ΑΕΚ. Την Πέμπτη (20/6/2013) εγκρίνεται, κατά πλειοψηφία, η τροποποίηση του Προγράμματος Εκτελεστέων Έργων της Περιφέρειας Αττικής, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η αύξηση της πίστωσης για το έργο της κατασκευής του γηπέδου της ΑΕΚ, φτάνοντας το ποσό των 20 εκατομμυρίων ευρώ.

Ο κ. Σγουρός, όπως ανέφερε, θέλησε να κρατήσει την υπόσχεση την οποία είχε δώσει παλαιότερα από τη θέση του νομάρχη Αθηνών ότι θα συμβάλλει με κάθε δυνατό τρόπο στην ανέγερση του νέου γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Το πρώτο αλλά όχι το μείζον ερώτημα είναι πού βρίσκει τα χρήματα.
Ένας αυτοδιοικητικός οργανισμός, εκτός από τυχόν φόρους και τέλη που επιρρίπτει ο ίδιος στους πολίτες ή εισπράττει αυτοτελώς, μπορεί να έχει δύο πηγές χρηματοδότησης για εκτέλεση έργων.

Πρώτον αμιγώς εθνικούς πόρους και δεύτερον κοινοτικούς πόρους που συνήθως απαιτούν και την καταβολή ενός ποσοστού εθνικών.

Ο κ. Σγουρός εξηγεί ότι «από το 2003, με πολύ κόπο, δημιουργήσαμε ένα σημαντικό αποθεματικό ως νομαρχία και στις αρχές του 2010 αποφασίσαμε ομόφωνα να συμβάλλουμε για να μπορέσει να κάνει η ΑΕΚ το γήπεδο. Τώρα που είναι η τελευταία ανακατάταξη στον πίνακα εκτελεστέων έργων προσθέσαμε το έργο μετά από αίτημα του δήμου Νέας Φιλαδέλφειας ο οποίος επίσης θα βάλει χρήματα».

Καλή προσπάθεια να δημιουργηθεί συναίσθημα : «πετραδάκι-πετραδάκι, για τα ‘σένα το ‘χτισα».

Αλλά η αυτοδιοίκηση δεν εισπράττει από την κεντρική διοίκηση υπό καθεστώς απλόχερης μεταβίβασης ταμείου, γενικά «για να έχει», σαν «χαρτζιλίκι», ώστε να μπορεί να διενεργεί αποταμίευση, αλλά στην βάση δέσμευσης πιστώσεων και εγκρίσεων πληρωμών για εγκεκριμένα έργα.

Αν ο κ. Σγουρός έχει στο ταμείο του 20 εκατομμύρια αποθεματικό προερχόμενα από εθνικούς πόρους, τα οποία και σκοπεύει να διαθέσει στο γήπεδο της ΑΕΚ, η απλή λογική λέει ότι έχει εκτελέσει έργα, έχει πάρει τα χρήματα για να τα εξοφλήσει και τα αφήνει ανεξόφλητα. Ή, ότι έχει λάβει παρατύπως προκαταβολές για ανεκτέλεστα έργα. Ή ότι έλαβε εκπτώσεις από έργα, εισέπραξε την πίστωση στο ακέραιο και έβαλε την έκπτωση στην πάντα.

Αποτελεί συνήθη πρακτική των αυτοδιοικητικών να εντάσσουν ένα έργο στη λίστα εκτελεστέων, ώστε δημαγωγικά να ευχαριστήσουν τοπικά συμφέροντα, και κατόπιν να ισχυρίζονται «δεν μού δίνει τα λεφτά η κυβέρνηση».

Είτε λοιπόν ο κ. Σγουρός υπόσχεται κάτι το οποίο δεν θα μπορέσει να τηρήσει, πράγμα που σίγουρα δεν θέλει αν ληφθεί υπόψη ότι θα βρει απέναντι χιλιάδες οπαδούς της ΑΕΚ, είτε δεν εξηγεί πλήρως την προέλευση των πιστώσεων, τουλάχιστον με τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα.

Πάντως ο κ. Σγουρός εισέπραξε ήδη τα εύσημα ότι «φοράει παντελόνια» από τον νέο/παλιό ισχυρό παράγοντα της ΑΕΚ, που δραστηριοποιήθηκε όταν η ομάδα πήγε στα Τάρταρα αλλά όχι στα μέσα της χρονιάς για να ανακόψει την πορεία της προς τα εκεί. Διατυπώσεις μαγκιάς νέας κοπής που ξεχνά ότι οι γνήσιοι μάγκες διαχρονικά πληρώνουν στο ακέραιο.

Αδιάφορο αν ο κ. Σγουρός φοράει ακόμα και κιμονό. Δεν μπορεί να διαθέτει δημόσια χρήματα κατά βούληση, ούτε με συλλογικές αποφάσεις οργάνων που δεσμεύονται από πολιτικό κόστος. Οι εξουσίες των τοπικών αρχόντων πρέπει να τεθούν υπό τον έλεγχο του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος.
Αφού, αν τελικά γίνει γήπεδο και με δημόσια χρήματα, φαίνεται ένας επιχειρηματίας θα βρεθεί με μια εταιρεία με 2 εκατομμύρια πελάτες και πάγιο, προφανώς κατά χρήση. Δεν θα είναι ο μόνος.

Η μάστιγα των οπαδικών γηπέδων ξεκινά την εποχή του Σημιτισμού, όταν η κυβέρνηση που επεδίωκε την εύνοια των οπαδών του Ολυμπιακού, δίνει το «Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης», μνημείο ιστορίας και έδρα του Πειραϊκού αθλητισμού, στον έτερο, όπως ο Σημίτης, αριστερό πρίγκιπα Κόκκαλη (οι πατεράδες τους υπουργοί του ΚΚΕ στην «Κυβέρνηση του Βουνού»), με μια συμφωνία που μπορεί να χαρακτηριστεί από άκρως ευνοϊκή έως λεόντεια.

Χωρίς να υπάρχει καμία σύνδεση, απλά θυμίζουμε ότι ο Φίλιππος Συρίγος, που γράφει κατ’ εξακολούθηση για το θέμα, μαχαιρώνεται από αγνώστους.

Το Στάδιο Καραϊσκάκη εμφανίζεται ότι παραχωρείται στον ιστορικό σύλλογο του Πειραιά, ενώ στην πραγματικότητα δωρίζεται, με τη συναίνεση της Ν.Δ., στον πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός, Σ. Κόκκαλη. Ο Κόκκαλης ανέλαβε να το γκρεμίσει και στη θέση του να ανεγείρει ένα καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο το οποίο θα χρησιμοποιείτο και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Τα αγωνίσματα στίβου και ο άλλος ιστορικός σύλλογος του Πειραιά, ο Εθνικός, εκδιώκονται.

Στη συμφωνία προβλέπεται μεν ότι ο Εθνικός μπορεί να χρησιμοποιεί για έδρα το «Καραϊσκάκη», αρκεί να αγωνίζεται σε επαγγελματική κατηγορία. Όλως τυχαία ο Εθνικός καταβαραθρώνεται, υποβιβαζόμενος στη Δ’ Εθνική, που δεν είναι επαγγελματική κατηγορία.

Ο Κόκκαλης συνέστησε την εταιρεία «Καραϊσκάκη Α.Ε.» (μέτοχός της ο ίδιος κατά 99,98% και κατά το υπόλοιπο 0,02% ο Γ.Λούβαρης), η οποία δανειοδοτήθηκε με 60 εκατ. ευρώ για την πραγματοποίηση του έργου. Ταυτόχρονα, συμφώνησε με την κυβέρνηση ότι για να μην αντιμετωπίσει οικονομικές δυσκολίες, επί 15 χρόνια που θα αποπλήρωνε το δάνειο, δεν θα κατέβαλλε στη ΓΓΑ το 15% επί των πάσης φύσεως εσόδων (εισιτήρια, σουίτες, καταστήματα, διαφημίσεις, πάρκινγκ, συναυλίες) όπως ο νόμος ορίζει.

Επιπλέον, ο Κόκκαλης απαλλάχτηκε και από την υποχρέωση να καταβάλλει 10% επί των εσόδων στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό, γι’ αυτό και τότε θέσπισε τις περίφημες εισφορές των μελών με τις οποίες υποτίθεται ότι ο Ολυμπιακός ΣΦΠ θα αναπλήρωνε τα απολεσθέντα έσοδα.

Συμπερασματικά, ο Κόκκαλης, ελαφρωμένος από το 25% που θα έπρεπε να καταβάλλει στη ΓΓΑ και τον ερασιτέχνη Ολυμπιακό, αποπλήρωσε το δάνειο με την μικρότερη δυνατή προσωπική του οικονομική επιβάρυνση και με δεδομένο ότι η παραχώρηση του οικοπέδου τού είχε γίνει εντελώς δωρεάν, βρέθηκε, για 49 χρόνια, κύριος μιας προνομιακής επιχείρησης, χωρίς ουσιαστικά να έχει επενδύσει…
Παίρνοντας, στην πορεία, το 2010, όπως λέγεται, 25 εκατ. ευρώ για την παραχώρηση του 50% της «επένδυσης» στον Μαρινάκη.

Μάλιστα η εφημερίδα «Πρωταθλητής» έχει γράψει ότι στη σύμβαση που είχε υπογράψει ο Κόκκαλης για την κατασκευή του γηπέδου Καραϊσκάκη, υπάρχει όρος σύμφωνα με τον οποίο εάν για την κατασκευή άλλου γηπέδου ισχύσει μεγαλύτερος συντελεστής δόμησης από ό,τι εκείνος βάσει του οποίου κατασκευάστηκε το ερυθρόλευκο γήπεδο, τότε αυτομάτως θα ισχύσουν τα νέα δεδομένα και για τον Ολυμπιακό.

Με βάση το συντελεστή δόμησης που θα ίσχυε για την κατασκευή του γηπέδου του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό ο Κόκκαλης κέρδιζε επιπλέον έκταση προς εκμετάλλευση.

Σε αντιστάθμισμα του σκανδάλου που ευνόησε τον Ολυμπιακό, επί Ν.Δ. μπήκε μπροστά ένα παρόμοιο διακομματικό: το γήπεδο του Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα. Αν και η Αττική δεν χρειάζεται άλλα, γιγαντιαίου μεγέθους, γήπεδα και την οικιστική και κυκλοφοριακή ένταση που επιφέρουν, αλλά ήπιες επεμβάσεις. Για το Βοτανικό, ακόμα κι ο Μάνος κατήγγειλε την προηγηθείσα κερδοσκοπία επί της γης, με αγορές “γνωριζόντων” σε χαμηλές τιμές, και την απαράδεκτη έγκριση της επέκτασης των κτιρίων καθ’ ύψος.
Ο τρίτος του ΠΟΚ δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος στο παιγνίδι. Γρανίτσας και Ντέμης, γνήσιοι απόγονοι των Αχαιών που έκαψαν τα καράβια μόλις έφτασαν στην Τροία, γκρεμίζουν στο άρπα-κόλλα το Γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, για να μην υπάρχει επιστροφή. Να πιέζει το κοινό της ΑΕΚ για λύση, με τη συμμετοχή του Δημοσίου, από την οποία θα δημιουργηθεί γήπεδο και εμπορικό κέντρο πολλαπλών χρήσεων.
«Ψητό» είναι το εμπορικό κέντρο, τα ενοίκια και τα μπιχλιμπίδια που θα πουλιούνται. Μοντέλο κοινωνίας θεάματος – κατανάλωσης.
Όμως οι καιροί αλλάζουν. Για τον Παναθηναϊκό ο Βοτανικός από μια αλληλουχία γεγονότων καρκινοβατεί. Ευτυχώς, το Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας μένει ανέπαφο.

Για την ΑΕΚ ακούγονται διάφοροι τόποι, όπως το Κορωπί, αλλά τι δουλειά έχει εκεί μια ομάδα προσφυγικού πυρήνα με γεωγραφική έδρα τις όμορες γειτονιές που συγκρότησαν όλες τις «Νέες», Φιλαδέλφεια, Ιωνία, Χαλκηδόνα.
Έπειτα ο κανιβαλισμός που υφίσταται διοικητικά η δύσμοιρη ΑΕΚ δεν επιτρέπει σοβαρή ενασχόληση με το θέμα.

Μετά τον ευρύ αλλά διευκρινιστικό, για το ζήτημα, κύκλο επανερχόμαστε στην απόφαση του κ. Σγουρού. Για να απαντηθεί το μείζον ερώτημα : χρειάζεται το γήπεδο;

Σε μια χειμαζόμενη χώρα, δημόσιοι πόροι που θα διατεθούν σήμερα ή αύριο για το γήπεδο της ΑΕΚ, όπως και τυχόν, εμμέσως, για γήπεδο του ΠΑΟ, είναι κλοπή.

Ο Ολυμπιακός έχει καλώς ή κακώς το γήπεδό του. Οι άλλες δυο μεγάλες ομάδες του Λεκανοπεδίου μπορούν να χρησιμοποιούν το Ολυμπιακό Στάδιο με κόστος μικρότερο από όσο σήμερα ζητείται, ώστε να αντέχουν το έξοδο. Η ΑΕΚ σε σταθερή βάση, ο δε ΠΑΟ για διεθνείς αγώνες και ντέρμπυ, ενώ για τους «μικρούς» αγώνες τη Λεωφόρο, την οποία προτιμά το 83,3% των οπαδών του. Θα γινόταν εκμετάλλευση ενός δημοσίου παγίου που έχουμε πληρώσει πανάκριβα και με τα έσοδα θα συντηρούταν, χωρίς να χρειαστεί να τσιμεντωθούν άλλοι χώροι σε ένα επιβαρυμένο Λεκανοπέδιο.

Άλλως, ας αναλάβουν επιχειρηματίες την ανέγερση με ίδια κονδύλια και ας λάβουν τη χρήση για χρονικό διάστημα.

Ευτυχώς, σταδιακά, αποκαλύπτεται και στους αφελείς καλόπιστους το καθαρό κερδοσκοπικό κίνητρο προέδρων και “σωτήρων” του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού.

Η σύνδεση με μια ιστορική συλλογικότητα, την οποία απηχεί το οπαδικό συναίσθημα, είναι πανίσχυρη. Ο άνθρωπος αλλάζει τα πάντα εκτός από ομάδα. Παράγοντες και «παράγοντες» το γνωρίζουν. Και εκμεταλλεύονται για όφελος ίδιων, εργολάβων και πολιτικών, το άϋλο φορτίο που έχουν δημιουργήσει γενεές παικτών που μάτωσαν τις φανέλλες μόνο για τη δόξα.

Μπορεί να αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Αλλά στην περίσταση, ο Ριβάλντο δείχνει τι είναι το πρωτεύον, αποδεικνύοντας ότι είναι μεγάλος και έξω από το γήπεδο:
«Αντί για Μουντιάλ, δώστε μας υγεία και παιδεία».
«Είναι ντροπή να σπαταλάμε τόσα πολλά χρήματα για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ τα νοσοκομεία και τα σχολεία παραμένουν σε άθλιες συνθήκες».

Έχασε τον πατέρα του γιατί δεν τον περιέθαλψε το νοσοκομείο του Ρεσίφε.
Συμφωνούν και οι Βραζιλιάνοι διεθνείς που στην πλειονότητα τους προέρχονται από τις φαβέλλες.

Οι Βραζιλιάνοι ξεσηκώθηκαν από τη σπατάλη που γίνεται για τα γήπεδα όπου θα λάβει χώρα το φαρμακευτικό πανηγύρι του Μπλάτερ, το οποίο συν τοις άλλοις διαρκώς ευνουχίζεται υπό τη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας – στην Ν. Αφρική απαγορεύτηκαν οι διαμαρτυρίες.

Εμείς χρήσιμο είναι να θυμόμαστε ότι για όλους, πλην Καλατράβα, Γιάννας, ΔΟΕ και εργολάβων, το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Ελλάδας υπήρξε η Ολυμπιάδα του 2004.

Προφήτης