Ψυχαναλύοντας Άδωνι και α και ου…

Ο υπουργός, λειτουργώντας ως ο «αρχηγός της φυλής» ή ο τελετάρχης, επιβεβαιώνει την ταύτισή του με την ομάδα, προσφέροντας στη νεολαία μια ψευδαίσθηση αδιασπάστης ενότητας και προοπτικής

Του Παναγιώτη Λιάκου

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι είτε στο κινητό είτε στον υπολογιστή ή στον τηλεοπτικό δέκτη σας είδατε τον υπουργό Υγείας, Αδωνι Γεωργιάδη, να χοροπηδά αλαλάζοντας «και α και ου και δαπνουδουφουκού» (βλ. φωτό 1, 2, 3).

Η ιστοσελίδα της «δημοκρατίας» dimokratia.gr σχολίασε το τραγικωμικό θέαμα με τα ακόλουθα: «Σε ένα ρεσιτάλ που θυμίζει περισσότερο γραφικό χαρακτήρα από εκπομπή

Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στα Ιωάννινα επέλεξε να δώσει ένα πρωτοφανές εσωκομματικό σόου, χοροπηδώντας, χειροκροτώντας έξαλλα και ουρλιάζοντας το σύνθημα “και α και ου και ΔΑΠ – ΝουΔουΦουΚου” αγκαλιά με μέλη της ΟΝΝΕΔ».

Αυτά έγραψε το dimokratia.gr για τα κομπαρσιλίκια του Αδώνιδος με τους διαχρονικά ίδιους κι απαράλλαχτους δαπίτες. Ομως, ποια είναι η ψυχαναλυτική ερμηνεία του «και α και ου και δαπνουδουφουκού»; Τι θα αποφαινόταν ένας Ευρωπαίος σοφός όπως ο Καρλ Γιουνγκ (1875-1961, φωτό 4) για το θέαμα; Τι θα μας έλεγε για την εικόνα του πρώην τηλεπωλητή νανογιλέκων και νυν υπουργού που χοροπηδά σαν αγριοκάτσικο κραυγάζοντας γελοιοδέστατο σύνθημα;

Πιθανότατα η πρώτη διάγνωση να ήταν ότι πρόκειται για υποτροπιάζουσα εκδήλωση της αρχέγονης ψυχολογίας της μάζας. Αν ανατρέξει κάποιος στο έργο του Γιουνγκ «Ψυχολογικοί Τύποι» (Psychological Types, Collected Works 6, §781), θα διαβάσει για την έννοια της «Μυστικής Συμμετοχής» (Participation Mystique). Πρόκειται για την πρωτόγονη κατάσταση όπου το υποκείμενο αδυνατεί να διαφοροποιήσει τον εαυτό του από το περιβάλλον, την ομάδα, τη φυλή. Με το χοροπηδητό στον ρυθμό των συνθημάτων, ο ψηφοθήρας υφίσταται μια προσωρινή κατάργηση της ατομικής του συνειδητότητας. Η ιδιότητα του «επισήμου» εξαφανίζεται.

Το «Εγώ» ενσωματώνεται οργανικά στο συλλογικό σώμα της κομματικής ράτσας των αδηφάγων νεοδημοκρατών. Η ρυθμική επανάληψη και η σωματική εξάντληση λειτουργούν σαν μηχανισμοί που προκαλούν ό,τι περιγράφει ο Γιουνγκ στο «Ψυχολογία και Θρησκεία» (Psychology and Religion, CW 11, §6) ως «απομείωση του νοητικού επιπέδου» (abaissement du niveau mental). Η λογική και η σοβαρότητα τίθενται εκτός. Ενεργοποιείται μόνο η κατάφαση στα ενστικτώδη, αρχετυπικά στοιχεία του ασυνειδήτου, που πλημμυρίζουν τη συνείδηση με την κατακλυσμική ισχύ του. Ο ρυθμικός χορός και οι κραυγές δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μέθεξη σε διονυσιακού τύπου «μέθη» και έκσταση που προκύπτει σε σαμανικές τελετουργίες.

Και εδώ προσέξτε το σημαντικότερο όλων: Ο Γιουνγκ στις θρυλικές «διαλέξεις του Τάβιστοκ» (Analytical Psychology: Its Theory and Practice, CW 18) αναφέρει ότι οι συλλογικοί χοροί και τα συνθήματα στις πρωτόγονες φυλές αποτελούσαν μέσα δέσμευσης και ψυχικής συσπείρωσης της ομάδας απέναντι στον εξωτερικό κίνδυνο (οι εκλογές δηλαδή και η πιθανότητα να χάσει την εξουσία ο Μητσοτάκης και κατά συνέπεια ο Αδωνις).

Το σύνθημα «και α και ου και δαπνουδουφουκού» λειτουργεί σαν ένα μοντέρνο φυλετικό ξόρκι (μάντρα), μια μαγική επωδός. Ο υπουργός, λειτουργώντας ως ο «αρχηγός της φυλής» ή ο τελετάρχης, επιβεβαιώνει την ταύτισή του με την ομάδα, προσφέροντας στη νεολαία μια ψευδαίσθηση αδιασπάστης ενότητας και προοπτικής.

Κοντολογίς, για τον Καρλ Γιουνγκ τα χοροπηδήματα του εν εξάλλω ευρισκομένου Αδωνη αποδεικνύουν ότι ο πολιτισμένος άνθρωπος δεν έχει απαλλαγεί από την αρχαϊκή του κληρονομιά. Κάτω από το κοστούμι του «τεχνοκράτη» πολιτικάντη κρύβεται ένας αρχέγονος άνθρωπος, έτοιμος να παραδοθεί στη μαγεία του ρυθμού και στην εκστατική αλόγιστη μέθη της μάζας, ελπίζοντας να εκλεγεί και μετά να εκλεγεί πάλι και να βγαίνει στα κανάλια μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Ψυχαναλύοντας Άδωνι και α και ου… appeared first on antinews.gr.