Ο Ρουβίκωνας του Αδώνιδος

Είναι αλήθεια ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης διέβη ένα δύσκολο μονοπάτι. Ξεκίνησε από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό όταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης διεγράφη από την Νέα Δημοκρατία που επέλεξε την στρατηγική επικοινωνιολόγων οι οποίοι αντιμετωπίζουν τους ψηφοφόρους ως καταναλωτές.

Η οικοδόμηση του ΛΑ.Ο.Σ δεν ήταν κάτι εύκολο. Σε εποχές που οι νεοδημοκράτες είχαν εκπληρώσει το «δύο σε ένα» όνειρό τους – και το όνομα Καραμανλής και την επιστροφή στην εξουσία μετά από πολλά χρόνια - το να ασκείς αντιπαράθεση με βάση τις ιδέες δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Και όμως τα κατάφερε καίτοι πολύ μικρός σε ηλικία. Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία από τότε ήταν ένα κλειστό Club που ανεδείκνυε συγκεκριμένα στελέχη με συγκεκριμένους τρόπους. Και σίγουρα όχι από την βάση, αλλά από τα άνω προς τα κάτω. Στις εποχές αυτές βέβαια απουσίαζε το διαδίκτυο το οποίο διόλου τυχαίως είναι μία από τις κύριες πηγές ισχύος του κ. Γεωργιάδη. Είχε και να αντιμετωπίσει έναν πρόεδρο ο οποίος δεν φλέρταρε πάντοτε με την σοβαρότητα. Ο επιτηδευμένος λαϊκισμός του κ. Καρατζαφέρη όμως ήταν αναγκαίος για να προβληθούν ξανά οι Συντηρητικές ιδέες.

Και τότε η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε ένα μοιραίο λάθος. Εμπιστεύτηκε ως υπουργό Εθνικής Παιδείας μία αξιοπρεπή μεν αλλά από το «μέτωπο της λογικής» δε υπουργό, την Μαριεττα Γιαννάκου. Η τελευταία επέλεξε να προωθήσει ένα κατάπτυστο βιβλίο ιστορίας για τα παιδιά της ΣΤ’ Δημοτικού. Το θέμα ανεδείχθη από μία ιστοσελίδα στενά συνδεδεμένη με το Δίκτυο 21, το Αντίβαρο, στο οποίο ο γράφων ξεκίνησε την σταδιοδρομία του. Ο ΛΑ.Ο.Σ σήκωσε το θέμα ψηλά στην ατζέντα του και προεξάρχοντος του ιστορικού Αδώνιδος κατάφερε να το μετατρέψει σε ζήτημα κεντρικής πολιτικής σκηνής. Το βιβλίο απεσύρθη και ο ΛΑ.Ο.Σ κατάφερε να εισέλθει στην Βουλή. Ο ΛΑ.Ο.Σ κατάφερε και άλλα πράγματα όπως το να αναδείξει το λαθρομεταναστευτικό και να τοποθετήσει ξανά την έννοια «Έθνος» στο προσκήνιο. Επιτέλεσε για εμάς τους Συντηρητικούς ένα θετικό έργο μέχρι που ενεφανίσθη ξανά ο Αντώνης Σαμαράς η παρουσία του οποίου σταδιακά κατέστησε μη χρήσιμη την παρουσία του κόμματος επέκεινα και των παλινωδιών της στρατηγικής Καρατζαφέρη.

Ο κ. Γεωργιάδης επέδειξε σπουδαίο έργο και στα δύο υπουργεία στα οποία διετέλεσε ως υπουργός. Και έπειτα της προώρου πτώσεως της επιτυχημένης κυβερνήσεως Σαμαρά έκανε μία κίνηση ματ. Έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος της ΝΔ και, εν τέλει, σε συνεργασία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη κατάφερε να ανέλθει στην αντιπροεδρία σε ένα κόμμα που παλαιότερα δεν τον δεχόταν. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όλα δείχνουν ότι εκτός από καλός πολιτικός και υπουργός ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι και συνεπής στις αρχές του. Η συνεργασία με τον κ. Μητσοτάκη όμως δεν θα είναι τόσο εύκολη όσο κάποιοι πιστεύουν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει και δεν πιστεύει στην έννοια του Έθνους. Πιστεύει και δεν πιστεύει σε μία δυναμική, πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική. Πιστεύει και δεν πιστεύει ότι πρέπει να ασκηθεί ορθολογική κριτική στην Ευρώπη. Πιστεύει και δεν πιστεύει στην πολιτική των «push back» στο λαθρομεταναστευτικό. Πιστεύει και δεν πιστεύει γενικά ότι η Δεξιά ατζέντα και τα δεξιά στελέχη πρέπει να έχουν λόγο. Ή τουλάχιστον τόσο λόγο όσο για να προσελκύσουν τις ψήφους των ΑΝΕΛ. Το ότι οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν τη ΝΔ στις επόμενες εκλογές κατά την εκτίμησή μου πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Το ζήτημα είναι, ποιά Νέα Δημοκρατία; Εκείνη που θα εγκολπώσει τα στελέχη του ΠΟΤΑΜΙού; Εκείνη που θα εντάξει στον χώρο της την ομάδα Σημίτη που απεχθάνεται το οτιδήποτε Εθνικό; Ή εκείνη την Νέα Δημοκρατία που θα επιλύσει το Κυπριακό στην βάση της «ομοσπονδίας»;

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει φτάσει σε μία κρίσιμη καμπή στην πολιτική του σταδιοδρομία. Είτε θα αναγνωρίσει ότι τα ζητήματα της οικονομίας είναι τα μοναδικά τα οποία πρέπει να διαχειρισθεί είτε θα κάνει το παν να οργανώσει έναν σοβαρό Συντηρητικό χώρο. Αυτήν την φορά όμως όχι εκτός ΝΔ αλλά εντός της. Η θέση της αντιπροεδρίας άλλωστε τον βοηθά να το πράξει. Πλέον δεν χρειάζεται να αποδείξει σε κανέναν τίποτα και αναγνωρίζει ότι η τόση μεγάλη έκθεση στα μέσα δεν τον ωφελεί πλέον αλλά πιθανόν και να τον βλάπτει. Για να το πράξει αυτό χρειάζεται να βρει συνεργάτες, να αναδείξει νέα πρόσωπα ικανά, να διοργανώσει σεμινάρια για να επεξηγήσει στους νέους το τί σημαίνει να είσαι Συντηρητικός, να πείσει συλλόγους, να επαναφέρει τον υγιή «ακτιβισμό» και να δημιουργήσει έναν νέο δρόμο για τη νεολαία μέσα στα πανεπιστήμια και όχι να στηριχθεί στο άδειο πουκάμισο που περιφέρεται από το Κολωνάκι στην Αράχωβα και την Μύκονο με το όνομα ΔΑΠ και ΟΝΝΕΔ.

Ο κ. Γεωργιάδης δεν πρέπει να κάνει το λάθος να νομίσει ότι τα πάντα κινούνται γύρω από την οικονομία διότι εάν ήταν ακριβώς έτσι δεν θα έβγαινε ο Ντόναλντ Τραμπ αλλά ο Ράντ Πολ που εν τέλει απεσύρθη πρώτος από την προκριματική διαδικασία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Και όποιος νομίζει ότι οι ΗΠΑ πηγαίνουν καλύτερα στα οικονομικά τους συνιστώ να σταματήσουν να παρακολουθούν τα μέσα της διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας.

Ο Barry Goldwater δεν νίκησε στις εθνικές εκλογές ως Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος αλλά συνεισέφερε τόσο πολύ στον τομέα των ιδεών που οι Συντηρητικοί στις ΗΠΑ τον ενθυμούνται περισσότερο και από τους Προέδρους τους. Και μάλιστα ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ακόμα αρκετά μικρός σε ηλικία για να έχει μόνον μία ευκαιρία όπως ο Goldwater.

*Πολιτικός Επιστήμων, Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

Διαβάστε περισσότερα