Η σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης απέτυχε

Του Bret StephensΤον Ιανουάριο του 2010, ο Paul Krugman έγραφε: «Το πραγματικό μάθημα από την Ευρώπη είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζονται οι συντηρητικοί: Η Ευρώπη είναι πετυχημένη οικονομικά, κι αυτή η επιτυχία της οφείλεται στο ότι η σοσιαλδημοκρατία λειτουργεί». Ιδού όμως μερικά «στιγμιότυπα» για το πώς ακριβώς λειτουργεί: -Στη Βρετανία, 239 ασθενείς πέθαναν σε δημόσια νοσοκομεία  το 2007, εξαιτίας της ασιτίας. Ανά πάσα στιγμή, υπάρχουν κάπου 250.000 Βρετανοί που περιμένουν έως και 18 εβδομάδες ή περισσότερο, προκειμένου να τύχουν ιατρικής περίθαλψης. Κι αυτό, δέκα χρόνια μετά τον διπλασιασμό της χρηματοδότησης του ΕΣΥ της χώρας.-Στη Γαλλία, τα περιστατικά βίαιου εγκλήματος αυξήθηκαν κατά 15% μεταξύ 2002-2008, σύμφωνα με την Eurostat. Στην Ιταλία, το αντίστοιχο ποσοστό έφτασε το 38%,  Σε ολόκληρη την ΕΕ, οι ληστείες και οι φόνοι μειώθηκαν , αλλά το συνολικό ποσοστό των βίαιων εγκλημάτων αυξήθηκε κατά 6%.-Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, μέχρι τον Ιούνιο του 2011 το ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη ήταν 9.9%. Για τις ηλικίες κάτω των 25 ήταν 20.3%. Στην Ισπανία, η ανεργία των νέων βρίσκεται στο 45.7%, υψηλότερα και από την Ελλάδα, όπου το αντίστοιχο ποσοστό είναι 38.5%.Και τέλος, υπάρχει και μια εκπληκτική λεπτομέρεια: Στην Ευρώπη, στην ηλιακή ομάδα 18-34, το 46% (51 εκατομμύρια άνθρωποι) των κατοίκων, συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους!-Το 2009, το 37.4% των παιδιών που γεννήθηκαν, ήταν εκτός γάμου. Διπλάσιο ποσοστό από το αντίστοιχο του 1990. Ο αριθμός των παιδιών ανά γυναίκα στην ΕΕ είναι μόλις 1.56, πολύ λιγότερο από το απαραίτητο 2.1 που εγγυάται την ανανέωση του πληθυσμού. Περίπου οι μισοί Ευρωπαίοι, ανήκουν σε «εξαρτημένες» κατηγορίες, λόγω ηλικίας (νέοι και ηλικιωμένοι). Και από το σύνολο των ηλικιακά ικανών για εργασία, εργάζεται μόνο το 64%. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ` άπειρον, αλλά το νόημα βγήκε. Η Ευρώπη δεν είναι ένα ευτυχισμένο μέρος, και δεν ήταν εδώ και μια γενιά. Και  τώρα, αυτό θα χειροτερέψει.Ήδη, ο λογαριασμός για τις διασώσεις της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, και της Ιρλανδίας, έφτασε σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς κάποια λύση στον ορίζοντα. Στη περίπτωση της Ιταλίας, που το ΑΕΠ της είναι επταπλάσιο του ελληνικού, η χώρα θεωρείται ως πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει, αλλά και για να σωθεί.Αν τυχόν οι χώρες PIIGS εγκαταλείψουν το ευρώ,  ή αν τους προλάβει η Γερμανία (επανερχόμενη στο μάρκο), οι συνέπειες θα είναι τεράστιες, και θα χρειαστούν χρόνια για να ξεπεραστούν.Ακόμη όμως και τότε, η Ευρώπη θα πρέπει να αντιμετωπίσει βαθιές προκλήσεις ανάπτυξης, και δημογραφικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Για να το κάνει, θα πρέπει να αναγνωρίσει τις προκλήσεις αυτές, κάτι που δεν έχει κάνει ακόμη. Παράλληλα, θα χρειαστεί πολιτικούς πόρους για να επιβληθεί στους ωφελημένους από το υπάρχον κοινωνικό κράτος, τα συνδικάτα, τους φοιτητές, τους συνταξιούχους, τους αγρότες, τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών, κλπ. Και αυτό, δεν το βλέπουμε να γίνεται.Το μεγάλο εμπόδιο είναι η πολιτική. Όποτε αναλαμβάνει τα ηνία